چپتر 1373: مواجهه

آواتاری که کلاین ساخته بود، طرحی از وضعیتِ کنونی‌اش‌به‌جامانده​ بود و نه دوین دانتس، شرلوک موریارتی یا مرلین‌بنابراین​ هرمس، تا از هرگونه مانعی در خودآگاهی‌اش جلوگیری کند.

پس از تجربهٔ دگرگونی‌ای‌شروع​ که آدم مسببش بود، در‌دستپاچه​ چنین جنبه‌هایی محتاط‌تر شده بود.

با نگاهی گذرا به‌آگاهیِ​ آواتارش، افکارِ کلاین باعث شد‌انتظاراتِ​ چهره‌اش خالی از احساس شود.

آواتار دستِ راستش را دراز‌دستپاچه​ کرد و قدرتِ قصرِ سفیرا را‌سرسختانه‌اش​ برانگیخت تا بدنِ اصلی را بگیرد.

بارها و بارها، بیش از ده بار‌اثرِ​ شکست خورد. سرانجام، توانست ذره‌هایی از نورِ‌شروع​ تاریک را از بدنِ اصلی بیرون بکشد.

بالاخره... کلاین آهی کشید و فکرِ‌حدِ​ تلاش برای اجرای این کار در طولِ‌تثبیت​ نبردِ واقعی را از سر بیرون کرد.

با وجود اینکه اصلاً مقاومت نمی‌کرد و جسم و ذهنش در آرامش‌نشد​ بود، آواتارش با استفاده از سطح و قدرتِ قصرِ سفیرا، زمانِ زیادی را‌یافت​ صرفِ شکست خوردن کرده بود. تصورِ ارزشِ آن در نبردِ واقعی آسان بود.

هرچه ویژگی‌های فرابشریِ بیشتری از بدنش خارج می‌شد،‌پیش​ کلاین احساسِ راحتیِ بیشتری می‌کرد. حس می‌کرد پس از‌تعادلِ​ پیاده‌رویِ طولانی، سرانجام بارِ سنگینی را زمین گذاشته است.

البته، نوسانِ خاصی در وضعیتِ روانی‌اش وجود داشت. پس‌به‌جامانده​ از از دست دادنِ اثرِ روانیِ به‌جامانده از زاراتول،‌بنابراین​ بیداریِ آگاهیِ تیانزون شروع به هجوم به ذهنش کرد.

این در حدِ انتظاراتِ کلاین بود؛ بنابراین، اصلاً دستپاچه نشد. با‌مدت‌ها​ خودآگاهی‌اش که مدت‌ها پیش تثبیت شده بود، ارادهٔ سرسختانه‌اش و لنگرهای فراوانش،‌یافت​ رفته‌رفته در برابرِ فسادِ ارادهٔ تیانزون مقاومت کرد و تعادلِ جدیدی یافت.

هم‌زمان، وقتی ویژگیِ فرابشریِ خادمِ رازها که کلاین کاملاً هضمش نکرده‌دستپاچه​ بود واردِ بدنِ آواتارش شد، چهرهٔ خالی‌اش ناگهان در هم پیچید‌فسادِ​ و چشمانی تاریک و کدر، و ریشِ بلند و سفیدِ نامشخصی درآورد.

در این لحظه،‌انتظاراتِ​ شباهتِ زیادی به‌نشد​ زاراتول پیدا کرد.

با این حال، نتوانست در برابرِ جنونِ ناشی از ویژگیِ فرابشریِ خادمِ‌آگاهیِ​ رازها مقاومت کند. بدنش به‌سرعت به سمتِ فروپاشی رفت، در حالی که کرم‌های‌سرسختانه‌اش​ شفاف و کج‌ومعوج به بیرون می‌خزیدند و شاخک‌های لزج و شوم دراز می‌شدند.

در همان‌آگاهیِ​ لحظه مهارش را‌هجوم​ از دست داد.

کلاین بی‌کار نماند. بی‌درنگ انگشتش‌تیانزون​ را حرکت داد و آواتار‌بنابراین​ را به عروسکش تبدیل کرد.

این کار به‌انتظاراتِ​ روندِ از دست‌نشد​ دادنِ مهار پایان داد.

در این مرحله، او از پیش تمامِ مقدمات را فراهم کرده بود. بدنِ‌تیانزون​ اصلی‌اش معجون را کاملاً هضم کرده بود و به او اجازه می‌داد در وضعیتی‌فراوانش​ باشد که یگانگیِ ابله را در خود بپذیرد. همچنین یک عروسکِ ردهٔ ۱ داشت.

پس از آن، کلاین به صندلی‌اش تکیه داد و‌دستپاچه​ آنچه را که قرار بود انجام دهد در ذهنش مرور‌برابرِ​ کرد تا ببیند آیا نقصِ مرگباری وجود دارد یا نه.

این بیشترین کاریه که می‌تونم برای نبردِ خدایان بکنم. بعدش فقط می‌تونم تمامِ تلاشم رو‌تثبیت​ بکنم... همم، نکنه به خاطرِ کمکِ الهه و آبِ مکملِ رودخانهٔ تاریکیِ ابدی، بیش از حد‌کاملاً​ به مرحلهٔ اول خوش‌بینم؟ واسه همینه که نگران نیستم جدِّ خاندانِ آنتیگونوس حادثه‌ای به بار بیاره؟

پس از یک دور بررسی، کلاین حس‌مدت‌ها​ کرد که هنوز به‌قدرِ کافی محتاط نیست. کمی‌برابرِ​ غرور و بی‌احتیاطی در این ماجرا وجود داشت.

پس از کمی فکر،‌داشت​ آواتارِ دیگری ساخت که‌روانیِ​ هنوز چهره‌ای خالی داشت.

پس از پایانِ این کار، کلاین‌حدِ​ ایستاد، گرسنگیِ خزنده را از مِهِ تاریخ‌تثبیت​ بیرون آورد و به دستِ چپش پوشید.

این آمادگی‌ای برای هرگونه نبردِ احتمالی در‌هجوم​ مقیاسِ کوچک بود. در چنین صحنه‌ای، «بلینک»‌پیش​ سریع‌تر و راحت‌تر از «پیوند زدن» بود.

کلاین پس از مرتب کردنِ یقه‌اش، به‌آرامی منطقه را از نظر گذراند و نگاهش را‌برابرِ​ به دروازهٔ عجیبِ نورانی که به رنگِ سیاه و مایل به آبی آغشته بود، دوخت.‌خالی‌اش​ نگاهش روی انسان‌هایی که آنجا آویزان بودند و در پیله‌های شفافی پیچیده شده بودند، نشست.

همان‌طور که تک‌تکِ آن‌ها را‌دست​ از نظر می‌گذراند، نگاهش روی‌زاراتول​ سه پیلهٔ شفافِ خردشده افتاد.

در ثانیهٔ بعد، پیکرِ کلاین ناپدید شد و در مِهِ‌نشد​ خاکستری و سفیدِ تاریخ پدیدار گشت. او به زمانِ پیش‌فسادِ​ از دورانِ اول رفت و به کلان‌شهرِ روی‌هم‌انباشتهٔ باستانی رسید.

بر فرازِ آسمان‌خراشِ ویرانه‌ای ایستاد که به‌سختی سرِ پا بود. به‌دستپاچه​ تودهٔ آوار، وسایلِ نقلیهٔ عمومی که به پنکیک‌های فلزی تبدیل شده‌فسادِ​ بودند و خودروهای سواریِ بی‌شماری که روی هم افتاده بودند، نگاه کرد.

در میانِ سکوت، نگاهش را روی ساختمان‌های باقی‌مانده‌پیش​ چرخاند. گویی از موانعِ تاریخ می‌گذشت و به‌فسادِ​ او اجازه می‌داد لامپ‌های الکتریکیِ روشنِ درونشان را ببیند.

نورِ لامپ‌ها به‌آرامی پخش می‌شد و‌دادنِ​ شیشه‌ها و آسمان‌خراش‌ها، خیابان‌ها و هر‌آگاهیِ​ گوشه از ویرانه‌های کلان‌شهر را روشن می‌کرد.

کلاین پس از مدتی طولانی خیره شدن‌انتظاراتِ​ به آن، نگاهش را گرفت و یک‌ارادهٔ​ قدم به عقب، به دنیای واقعی برگشت.

بلافاصله پس از آن، مستقیماً به قلهٔ رشته‌کوهِ هورناسیس تله‌پورت‌بنابراین​ کرد. او آن کاخِ باستانی را «دید» که در مه پوشیده‌برابرِ​ شده بود، ویران بود و علف‌های هرز در آن روییده بودند.

عروسک و آواتارش‌انتظاراتِ​ مانند دو نگهبان‌نشد​ در برابرش ظاهر شدند.

کلاین رو به کاخِ باستانی،‌دست​ کلاهِ سیلندری‌اش را فشرد، دستِ راستش‌بیداریِ​ را بالا آورد و بشکن زد.

قلهٔ رشته‌کوهِ هورناسیس در‌شروع​ دم تاریک شد. ستارگانی‌بنابراین​ وهم‌آلود در اطرافشان پدیدار شدند.

کلاین این مکان‌بیداریِ​ را به عالمِ‌شروع​ اختری «پیوند زده» بود.

بی‌درنگ، عروسک و آواتارش‌بنابراین​ را به سمتِ درِ‌پیش​ اصلیِ کاخِ باستانی هدایت کرد.

عروسکی که تقریباً هم‌شکلِ خودش بود، یک قدم جلوتر‌به‌جامانده​ بود. خم شد، دستانش را دراز کرد و به‌آرامی‌بنابراین​ درِ سنگیِ سنگین را هل داد و باز کرد.

در به‌آرامی با صدای‌شروع​ قیژقیژی باز شد و‌بنابراین​ صحنهٔ درون را نمایان کرد.

و با آخرین باری که کلاین کتابِ برنجیِ ترانسوست را به آنجا فرستاده بود، تفاوت داشت.‌ارادهٔ​ داخل تاریک بود و باعث می‌شد کسی نتواند اجسادِ بی‌شماری را که بالای تالار آویزان بودند‌هضمش​ ببیند، و او هم نمی‌توانست خوشهٔ کرم‌های شفافی را که روی صندلیِ سنگیِ غول‌آسا نشسته بودند، ببیند.

کلاین نیازی به حدس زدن نداشت؛ او از شهودِ یک غیب‌بین در سطحِ شاهِ فرشتگان‌برابرِ​ بهره برد تا تأیید کند این همان تغییری است که الههٔ شبِ جاوید با استفاده از‌ناگهان​ آبِ رودخانهٔ تاریکیِ ابدی رقم زده تا نیای خاندانِ آنتیگونوس را به خوابی ابدی فرو ببرد.

پس از ورودِ عروسکِ خیمه‌شب‌بازی‌دست​ و بدلش، او نیز به‌آرامی از‌بیداریِ​ در گذشت و واردِ کاخ شد.

تاریکی تاب‌آگاهیِ​ خورد و‌شروع​ دگرگون شد.

ساختمان‌های بی‌شماری در اطراف پدیدار شدند و پیکرهایی‌حدِ​ در خیابان‌ها به راه افتادند. صدایشان در فضا‌ارادهٔ​ پیچید و محیط را سرزنده و پرهیاهو کرد.

مردم بی‌توجه به کلاین، عروسکِ خیمه‌شب‌بازی‌نشد​ و بدلش، در حالی که با‌لنگرهای​ هم گپ می‌زدند به سوی مقصدهایشان می‌رفتند.

آن‌ها و ساختمان‌ها رنگی تیره داشتند، تقریباً‌اثرِ​ نزدیک به سیاه‌وسفید. گویی عکس‌هایی قدیمی از‌شروع​ اعماقِ تاریخ بودند که ناگهان جان گرفته بودند.

این منظره کلاین را به‌هجوم​ یادِ هولوگرام‌های سیاه‌وسفید، صحنه‌های درونِ‌نشد​ خلأ تاریخ و رویاهای واقعی انداخت.

او در این شهرک‌آگاهیِ​ قدم زد و در امتدادِ‌انتظاراتِ​ خیابان‌های شیب‌دار به راه افتاد.

هرچه بالاتر می‌رفتند، ساختمان‌ها باشکوه‌تر‌دستپاچه​ می‌شدند. ستونِ سنگیِ عظیمی گنبدی‌ارادهٔ​ اغراق‌آمیز را نگه داشته بود.

مردمی که در این «عکسِ سیاه‌وسفید»‌دادنِ​ زندگی می‌کردند، عموماً قدبلند بودند. به نظر‌تیانزون​ می‌رسید در حالِ یادگیری، کار و استراحت‌اند.

صحنه‌های اینجا پیوسته تغییر می‌کرد و تولدِ یک نوزاد،‌دستپاچه​ رشدِ یک کودک، خامیِ جوانی، دغدغه‌های یک بزرگسال، فشارهای‌رفته‌رفته​ یک مردِ میان‌سال و اندوهِ پیری را نشان می‌داد.

البته همهٔ این‌ها به هم پیوسته‌شروع​ بودند. تنها در برخی مواقع، بخشی‌نشد​ از آن به مضمونِ اصلی تبدیل می‌شد.

هرچه کلاین جلوتر‌انتظاراتِ​ می‌رفت، مرگِ ساکنانِ‌نشد​ شهرک‌ها را می‌دید.

عزیزانشان چندان غمگین نبودند. آن‌ها مردگان را‌اثرِ​ به خانه برمی‌گرداندند و طوری روی تخت‌شروع​ و بالش می‌گذاشتند که گویی جنازه‌ها هنوز زنده‌اند.

وقتی کلاین در آستانهٔ خروج از مرزهای شهرک بود، مردگان‌نشد​ از بستر برخاستند، خانوادهٔ خود را ترک کردند، از خانه‌هایشان‌فسادِ​ بیرون آمدند و به سوی بالاترین نقطهٔ خیابان به راه افتادند.

آنجا نیز شهری وجود داشت. به‌شروع​ نظر می‌رسید شهرِ مردگان باشد؛ پناهگاهِ‌نشد​ نهاییِ زندگی و پادشاهیِ آرامشِ ابدی.

این مکان به محلِ زندگیِ مردمِ عادی بسیار نزدیک‌تثبیت​ بود. زندگان از دامنهٔ کوه تا قله پراکنده بودند،‌جدیدی​ در حالی که شهرِ مردگان درست روی قله قرار داشت.

شاید دیگران از چنین وضعیتی‌دست​ شگفت‌زده می‌شدند، اما کلاین در دم‌بیداریِ​ فهمید این منظره چه معنایی دارد.

زیرا مستقیماً رشته‌های‌تیانزون​ پیکرِ روح را‌حدِ​ روی مردگان می‌دید.

در لحظه‌ای که در آستانهٔ مرگ قرار‌هجوم​ می‌گرفتند، رشته‌های پیکرِ روحشان به سوی قله‌پیش​ شناور می‌شد و تحتِ کنترلِ موجودی ناشناخته درمی‌آمد.

این بدان معنا بود‌بنابراین​ که آن‌ها به عروسکِ‌پیش​ خیمه‌شب‌بازی تبدیل شده بودند.

به همین دلیل، مردگان می‌توانستند مدتی‌دادنِ​ پس از مرگ، خانواده‌هایشان را ترک‌آگاهیِ​ کنند و به سوی قله بروند.

و این کاملاً با‌شروع​ جزئیاتِ ذکرشده در «پژوهشِ آثارِ‌دستپاچه​ قلهٔ اصلیِ هورناسیس» همخوانی داشت.

ملتِ شبِ ابدی به مادرِ آسمان از مسیرِ‌حدِ​ شبِ جاوید تعلق داشت، اما در قله، شهرکی‌ارادهٔ​ بود که نیای خاندانِ آنتیگونوس از آن استفاده می‌کرد.

بنابراین، ساکنانِ ملتِ شبِ ابدی به شبِ جاوید احترام می‌گذاشتند و از آن می‌ترسیدند.‌رفته‌رفته​ آن‌ها به مادرِ آسمان ایمان داشتند. در عین حال، باور داشتند که مرگ پایانِ راه‌چهرهٔ​ نیست. آن‌ها معتقد بودند که عزیزانِ ازدست‌رفته‌شان از درونِ شبِ جاوید به آن‌ها برکت می‌بخشند.

در واقع، مرگ پایانِ راه نبود. شهرِ مردگان درست در کنارشان‌بیداریِ​ بود؛ روی قله. تنها با پای پیاده می‌توانستند به آنجا برسند‌پیش​ و مردگان به زندگیِ خود در قالبِ عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی ادامه می‌دادند.

در چشمِ مردمِ‌تیانزون​ عادی، این بی‌شک فرقی‌انتظاراتِ​ با زنده بودن نداشت.

ملتِ زندگان و شهرِ مردگان مانندِ دو‌هجوم​ سرِ یک جاده بودند. فاصلهٔ میانِ مرگ و‌تثبیت​ زندگی آن‌قدر کوتاه بود که گویی همسایهٔ یکدیگرند.

این موضوع همچنین توضیح می‌داد که چرا ملتِ شبِ ابدی‌ارادهٔ​ هیچ گوری نداشت، زیرا مردگان نیازی به دفن شدن نداشتند.‌هم‌زمان​ آن‌ها به عروسکِ خیمه‌شب‌بازی تبدیل می‌شدند و به سوی قله می‌رفتند.

یعنی این‌خاصی​ همون ملتِ شبِ‌دست​ ابدیِ اون زمانه...

کلاین سر تکان داد‌شروع​ و در آن محیطِ تاریک‌دستپاچه​ به سوی قله پیش رفت.

آنچه پیشِ چشمانش پدیدار شد، در‌شروع​ واقع شهرکی ظاهراً عادی بود، اما‌نشد​ همهٔ افرادِ آنجا عروسکِ خیمه‌شب‌بازی بودند.

کلاین پس از عبور از میانِ عروسک‌هایی که ظاهر‌تثبیت​ و پوششی متفاوت داشتند، واردِ کاخِ باشکوهی شد که‌جدیدی​ به نظر می‌رسید برای گرامیداشتِ یک ایزد بنا شده است.

در اعماقِ کاخ، روی صندلیِ سنگیِ عظیمی،‌اثرِ​ پیکری آرنجش را روی دستهٔ صندلی و‌شروع​ سرش را به عقب تکیه داده بود.

چهرهٔ «وی» نسبتاً جوان می‌نمود، اما نیمی از موهای بلندش سفید بود. نیمی از آن پنهان و نیمی دیگر آشکار بود؛ ظاهرِ «وی» به‌هم‌زمان​ مردان می‌مانست و چشمانش که از چشمانِ زاراتول تاریک‌تر بود، حسی وصف‌ناپذیر از فرازونشیب‌های روزگار را در خود داشت. اجزای چهره‌اش متناسب بود، اما روی‌جنونِ​ گونه‌هایش دسته‌ای از موهای ضخیم و سیاه شبیهِ پشمِ گرگ دیده می‌شد. «وی» هم‌زمان حسِ پیری و جوانی، و خرد و جنون را القا می‌کرد.

این نیای خاندانِ آنتیگونوس بود. این بار، «وی» در‌انتظاراتِ​ هیئتِ اساطیری ظاهر نشده بود و در عوض، با‌لنگرهای​ ظاهرِ اصلیِ خویش روی صندلیِ سنگیِ عظیمی نشسته بود.

در آن لحظه، چشمانِ «وی» محکم بسته بود، گویی‌تثبیت​ در خوابی عمیق به سر می‌برد. و درونِ تالار،‌جدیدی​ جنازه‌هایی با لباس‌های ساده یا مجلل از سقف آویزان بودند.

آن‌ها همچون جنگلی‌روانی‌اش​ وارونه بودند که به‌آرامی‌اثرِ​ در باد تاب می‌خوردند.

یعنی نیای خاندانِ آنتیگونوس بعد از فرو رفتن تو خوابِ‌نشد​ ابدی، بالاخره تونسته موقتاً خودش رو از حالتِ مهارگسیختگی و‌فسادِ​ جنون رها کنه و به همون چیزی که قبلاً بود برگرده؟

کلاین در وسطِ تالار ایستاده‌تیانزون​ بود و در حالی که‌بنابراین​ به هدفش نگاه می‌کرد، آهی کشید.

منظره‌ای که پیش‌تر از ملتِ شبِ ابدی و شهرِ‌تثبیت​ مردگان دیده بود، در واقع رؤیای آنتیگونوس بود؛ رؤیایی‌جدیدی​ که بیش از هزار سال به طول انجامیده بود.