چپتر 176: شب‌زنده‌داری جنگ ایمورا [۲]
0وقتی به جایی که آخرین بار کوین را دیده‌چون بودم برگشتم، او را دیدم که با بی‌خیالی به دیواری‌کسی تکیه داده است. برایش دست تکان دادم و صدایش کردم.
«یو، من برگشتم.»
«اوه برگشتـ... هان؟»
همین که کوین مرا دید و می‌خواست سلام‌زیادی کند، ناگهان مکث کرد و چشمانش روی قامت‌چون بلند و کلاه‌داری که پشتم ایستاده بود، ثابت ماند.
«...هی رن، اون کیه؟»
نگاهی به آن فرد کلاه‌دار‌لارتوین پشتم انداختم، با دست اشاره‌ای‌دلیل کردم و با بی‌خیالی گفتم:
«این؟ تو قبلاً هم دیدیش.»
«کی؟»
برگشتم و با‌گفتن نگاه به فرد کلاه‌دار،آن‌ها به زبان لارتوین گفتم:
«می‌تونی کلاهت‌دیدیش رو برداری،زبان اون با منه.»
دلیل اینکه می‌توانستم به زبان لارتوین با او ارتباط برقرار‌زیادی کنم، به لطف توانایی تله‌پاتیک آنجلیکا بود که به من‌لحظه اجازه می‌داد این زبان را بفهمم و به آن صحبت کنم.
«خررر... باشه.»
فرد کلاه‌دار سرش را تکان داد و به‌آرامی کلاهش را پایین‌لحظه کشید. چهره‌ی یک اورک سفید نمایان شد که جای زخمی بزرگ،خودش نیمی از صورتش را پوشانده و ظاهرش را به‌شدت ترسناک کرده بود.
کوین با‌دیدیش چشمانی گشادشده‌زبان فریاد زد:
«چی؟! سیلوگ؟»
سرم را‌حالی تکان دادم‌بین و تأیید کردم:
«آره، خودِ سیلوگه.»
کوین در حالی که نگاهش را بین من و سیلوگ رد و بدل‌ارتباط می‌کرد، حرف‌های زیادی برای گفتن داشت. با این حال، از به زبان آوردن‌سرش آن‌ها خودداری کرد، چون می‌دانست در این لحظه هیچ فایده‌ای برایشان نخواهد داشت.
به‌خصوص که رن دقیقاً همان کسی‌بین را به خدمت گرفته بود که‌گفتن خودش به خاک سیاه نشانده بود.
...واقعاً دنیا‌حالی به چه‌بین روزی افتاده بود.
بی‌خبر از افکار‌گفتن کوین، با پوزخندی‌آوردن روی صورتم گفتم:
«غافلگیر شدی، نه؟»
«آره، اگه‌خودِ بگم نشدم‌حالی دروغ گفتم.»
منظورم این است که او همین الان سیلوگ‌زیادی را به خدمت گرفته بود، یک فرمانده‌ی لژیون‌چون و کسی که رتبه‌اش بسیار بالاتر از او بود.
...چطور می‌توانست غافلگیر نشود؟
با دیدن واکنش کوین، سرم را‌می‌تونی پشت سر هم تکان دادم و نگاهی‌ارتباط به سیلوگ که پشتم ایستاده بود انداختم.
«خب، یه اتفاقاتی افتاد و فکر می‌کنم سیلوگ می‌تونه‌حرف‌های عضو فوق‌العاده‌ای برای تیممون باشه. علاوه بر این، داشت‌چون توی زندان می‌پوسید، احساس کردم حیفه استعدادش هدر بره.»
کوین با‌حالی لبخندی معذب سرش‌بدل را تکان داد.
«...آره، هر چی تو بگی.»
او واقعاً کسی بود‌زبان که می‌توانست پا به‌برداری پای یک شیطان رتبه‌کنت بجنگد.
...واقعاً حیف بود‌سیلوگه کسی با قدرت‌بین او در زندان بپوسد.
اما مشکل این نبود؛ کوین واقعاً نمی‌توانست این حقیقت‌برای را هضم کند که رن دقیقاً همان کسی را‌لحظه به خدمت گرفته که خودش به روز سیاه نشانده بود.
اگر او بعداً به حقیقت‌حال ماجرا پی می‌برد، کوین حتی نمی‌دانست‌لحظه چطور باید به رن کمک کند.
آه
کوین با صدای بلندی‌حالی آه کشید، نگاهی به‌می‌کرد رن انداخت و پرسید:
«چطور راضیش کردی؟»
«کار سختی‌برای نبود، فقط‌داشت بهش چند تا...»
در حالی که من‌زبان و کوین مشغول صحبت‌برداری بودیم، سیلوگ بی‌حرکت باقی ماند.
او در حال حاضر با‌نگاهش چهره‌ای جدی به ارتش اورک‌ها‌زیادی در دوردست خیره شده بود.
از آنجا که من و کوین به زبان لارتوین صحبت نمی‌کردیم،داشت او چیزی نمی‌فهمید، اما به نظر نمی‌رسید برایش اهمیتی داشته باشد، زیرا‌به‌خصوص چشمانش در حال حاضر روی ارتش اورک‌ها در دوردست قفل شده بود.
دقیق‌تر بگویم،برای اورکی که آن‌ها‌حال را رهبری می‌کرد.
اوموگولگ.
رئیس فعلی اورک‌ها، و‌حالی وجودی که در صدر‌می‌کرد زنجیره‌ی غذایی ایمورا قرار داشت.
...با خیره شدن به‌بین اوموگولگ در دوردست، چشمان‌زیادی سیلوگ از نفرت شعله‌ور شد.
به خاطر اینکه وفاداری‌اش به دلیل کاری که مرتکب‌چون نشده بود به سطل زباله انداخته شد، سیلوگ هرگز‌همان در تمام عمرش چنین نفرتی را احساس نکرده بود.
حتی نسبت به‌نگاه شیاطینی که سرزمینشان‌می‌تونی را تسخیر کرده بودند.
...در این لحظه، برای سیلوگ، تا‌بین زمانی که اوموگولگ را می‌کشت، اصلاً‌گفتن اهمیتی نداشت که بعدش چه خواهد کرد.
حتی اگر مجبور می‌شد‌بین تا آخر عمر برده‌ی کسی‌برای باشد، برای سیلوگ مهم نبود.
او باید انتقامش را می‌گرفت!
کوین با متوجه شدن رفتار عجیب‌می‌تونی سیلوگ و فکر کردن به چیزی،می‌توانستم نگاهی به من انداخت و پرسید:
«چطور تونستی‌خودِ از زندان‌حالی آزادش کنی؟»
مگر قرار‌حالی نبود او‌بین زندانی باشد؟
چطور رن توانسته بود بدون اینکه گیر بیفتد،خودداری ناگهان به داخل زندان نفوذ کند؟ تا جایی که‌دقیقاً کوین به یاد داشت، زندان باید به‌شدت محافظت می‌شد.
...با این حال رن توانسته بود‌می‌تونی به همین راحتی نفوذ کند و‌می‌توانستم یکی از تحت‌تعقیب‌ترین زندانی‌هایشان را بیرون بیاورد؟
کوین در‌خودِ این لحظه به‌شدت‌نگاهش گیج شده بود.
با درک افکار‌نگاهش کوین، سرم را‌می‌کرد تکان دادم و گفتم:
«...راستش اون‌قدرها هم‌گفتن سخت نبود، فقط رفتم‌آن‌ها تو و آوردمش بیرون.»
«ها؟»
آره، این‌خودِ تقریباً تمام کاری‌نگاهش بود که کردم.
نفوذ به‌حالی زندان واقعاً برایم‌بدل چالش بزرگی نبود.
فقط با خونسردی‌گفتن رفتم داخل و‌آوردن سیلوگ را آزاد کردم.
برای رسیدن به این‌زبان هدف، هیچ نقشه‌ی خاص‌برداری یا توطئه‌ای نیاز نبود.
با توجه به اینکه تقریباً تک‌تک اورک‌های گود‌می‌کرد خودرور برای حمله به شیاطین آنجا را ترک‌آن‌ها کرده بودند، طبیعتاً در دفاع از زندان سهل‌انگاری می‌کردند.
در واقع،حالی عملاً هیچ‌کس از‌بدل آنجا محافظت نمی‌کرد.
با این حال، اگرچه کسی از آنجا محافظت نمی‌کرد، سیلوگ‌می‌دانست همچنان در آنجا گرفتار بود، زیرا با زنجیرهای ضخیمی که‌خدمت مخصوص مهار کردن او ساخته شده بودند، بسته شده بود.
...کاملاً مشخص بود که اگرچه نگهبانی نداشت،کلاهت اما نمی‌توانست بیرون بیاید و به حال‌برقرار خود رها شده بود تا همان‌جا بپوسد.
اوموگولگ می‌خواست‌خودِ او از‌حالی گرسنگی بمیرد.
طبیعتاً، این به خاطر‌بین اتفاقی بود که برای‌زیادی ذخایر غذایی افتاده بود.
اگرچه سیلوگ مسئول این افتضاح نبود، اما یک نفر‌چون باید تقصیر را به گردن می‌گرفت، و سیلوگ همان اورکی‌کسی بود که اوموگولگ تصمیم گرفت کاسه‌کوزه‌ها را بر سرش بشکند.
اینکه اوموگولگ حتی از استفاده از او برای‌برداری جنگ علیه شیاطین امتناع کرده بود، نشان می‌داد‌لطف که چقدر از او کینه به دل دارد.
حدس می‌زنم او فقط می‌خواست کسی را‌بدل پیدا کند تا مقصر بداند و سیلوگ هدف‌آوردن بی‌نظیری بود، زیرا او مسئول ذخایر غذایی بود.
از دید من، امکان نداشت اوموگولگ نداند که سیلوگ در زمان انفجار در حال‌آن‌ها استراحت بوده است، بنابراین به این نتیجه رسیدم که او می‌خواست خشم خود را‌گرفته به خاطر مرگ پسرش بر سر کسی خالی کند... هرچند که این کار اشتباه بود.
با فکر کردن به‌داشت این موضوع، نتوانستم جلوی‌خودداری تکان دادن سرم را بگیرم.
«حتی قوی‌ترین رهبران‌نگاه هم نقاط ضعف‌می‌تونی خودشون رو داشتن.»
...اما راستش را بخواهید، اگرچه پیش‌بینی‌بین نکرده بودم چنین سناریویی رخ دهد،گفتن اما نمی‌توانستم از این پیشامد خوشحال‌تر باشم.
در واقع، حتی فکر‌بین کردن به آن باعث‌زیادی می‌شد ناخودآگاه لبخند بزنم.
به عنوان آدم پستی که بودم، از این موقعیتی‌چون که خودم ساخته بودم سوءاستفاده کردم و از فرصت‌همان بهره بردم تا سیلوگ را به جبهه‌ی خودم بکشانم.
[قانون چهل و سوم‌زبان قدرت - بر قلب‌برداری و ذهن دیگران کار کن]
با وسوسه کردن او با دقیقاً همان‌بدل چیزی که می‌خواست، یعنی آزادی و انتقام...حال موفق شدم او را به سمت خودم بکشانم.
وقتی چیزی را که به او قول داده‌ام کاملاً عملی‌گفتن کنم، بدون شک قلب سیلوگ را فتح خواهم کرد و آن‌وقت‌برایشان است که او واقعاً پیروی از من را آغاز خواهد کرد.
یک اورک که قدرتش در حدود رتبه‌ی A بود.
این دیگه واقعاً‌نگاه دستاوردی بود که‌می‌تونی ارزش جشن گرفتن داشت.
در واقع، به محض اینکه سیلوگ شرایطم‌بدل رو قبول کرد، تو این چند روز گذشته‌آوردن برنامه‌ها و سناریوهای مختلفی تو ذهنم شکل گرفت.
...و در نهایت، بعد از‌بدل ده روز فکر کردن، بالاخره‌گفتن فهمیدم چطور می‌تونه برام مفید باشه.
«هه هه هه.»
با فکر کردن به‌زبان این موضوع، خنده‌ی ریزی‌برداری از لبانم در رفت.
کوین که متوجه‌سیلوگه خنده‌ام شده بود،بین با نگاهی عجیب پرسید:
«به چی می‌خندی؟»
نگاهی به کوین‌گفتن انداختم و با بی‌خیالی‌آن‌ها دستم رو تکون دادم.
«نه، چیزی نیست، فقط داشتم به این‌کلاهت می‌خندیدم که چقدر راحت تونستم به زندان‌برقرار نفوذ کنم و سیلوگ رو آزاد کنم.»
«درسته... ولی نباید‌سیلوگه حداقل یه نفر‌بین رو اونجا می‌ذاشتن؟»
سرم رو تکون دادم و به‌می‌کرد اورک‌هایی که تو دوردست آروم آروم‌حال گود خودرور رو ترک می‌کردن اشاره کردم.
«نه، فقط یه نگاه بهشون‌حال بنداز، فکر می‌کنی تو این‌می‌دانست وضعیت اصلاً براشون مهمه که برگردن؟»
کوین سرش رو به سمت اورک‌ها در‌کلاهت دوردست چرخوند و قبل از اینکه سر‌برقرار تکون بده، تو فکر عمیقی فرو رفت.
«...آه، فکر‌خودِ کنم حق‌حالی با توئه.»
از طرز رفتار اورک‌ها،بین واقعاً به نظر می‌رسید‌زیادی که قصد برگشتن ندارن.
...فکر کنم اورک‌ها‌گفتن این بار حسابی‌آوردن خشمگین شده بودن.
چند دقیقه دیگه هم به اورک‌هایی‌می‌تونی که گود خودرور رو ترک می‌کردن خیره‌ارتباط شدم، بعد برگشتم؛ می‌دونستم دیگه وقت رفتنه.
«خیلی خب،خودِ ما هم‌حالی باید راه بیفتیم.»
«آره...»
مقصد بعدی، ستین.
...
سه شهر اصلی‌سیلوگه در ایمورا وجود داشت:بدل ستین، بودکود و زروزد.
هر کدوم از این شهرها توسط یک شیطان‌زیادی با رتبه مارکیز محافظت می‌شد و با توجه به‌می‌دانست وسعت ایمورا، این شهرها فاصله زیادی از هم داشتن.
حدود یک‌برای هفته سفر‌داشت بین هر شهر.
...و این با سرعتی‌زبان بود که فقط شیاطین‌برداری رتبه مارکیز می‌تونستن بهش برسن.
اگه یه شیطان معمولی بود،نگاهش این زمان می‌تونست تا چند هفته‌برای یا حتی یک ماه طول بکشه.
«رسیدیم.»
قدم‌هام رو متوقف کردم و به دوردست، جایی‌خودداری که یک شهر بزرگ قرار داشت خیره شدم؛ می‌دونستم‌دقیقاً که سفرمون به ایمورا داره به اوج خودش می‌رسه.
«...پس اینجا ستینه؟»
«آره.»
کوین که کنارم ایستاده بود،بدل نتونست جلوی خودش رو بگیره‌گفتن و به آرومی زمزمه کرد:
«...این خیلی‌برای فراتر از چیزیه‌حال که انتظار داشتم.»
نگاهی به کوین انداختم ولی‌لارتوین چیزی نگفتم، چون من هم‌دلیل دقیقاً همین حس رو داشتم.
شهری که جلومون بود، چیزی بود‌بین که تو زندگی قبلیم فقط می‌تونستم خواب‌داشت دیدنش رو توی فیلم‌ها و تصویرسازی‌ها ببینم.
...تا این‌حالی حد روم‌بین تأثیر گذاشته بود.
شهر ستین در امتداد سواحل رودخانه‌ای ساخته شده بود که بین دو آتشفشان بلند قرار داشت؛ جایی که مواد مذاب‌خدمت به آرومی به سمت زمین چکه می‌کرد. با ساختمان‌های سر به فلک کشیده و زیرساخت‌هایی با اشکال منحصربه‌فرد که به‌منظورم رنگ سیاه ساخته شده بودن و نوک تیزشون رو به آسمون نشونه رفته بود، ستین به شدت رعب‌آور به نظر می‌رسید.
آسمونِ اطراف ستین به رنگ سرخ و‌کلاهت سیاه درآمده بود، چرا که انرژی شیطانی‌برقرار کل محیط شهر رو در بر گرفته بود.
به خاطر انرژی شیطانی معلق در هوا، محیط هر‌حرف‌های لحظه بیشتر و بیشتر شبیه به دنیای شیاطین می‌شد و‌می‌دانست هیچ اثری از آسمون آبی کمرنگ ایمورا به چشم نمی‌خورد.
کوین در حالی که از دور‌می‌کرد به آسمون و شهر خیره شده بود،آوردن سرش رو به سمتم چرخوند و پرسید:
«چرا این‌برای شهر برای‌داشت اورک‌ها این‌قدر مهمه؟»
...با اینکه کوین نقشه‌ای از ایمورا داشت، اما کاملاً از‌دلیل شرایط حاکم بر ایمورا آگاه نبود، چون سیستم فقط یه‌اجازه نمای کلی و مختصر از این دنیا بهش داده بود.
بنابراین، واقعاً در‌سیلوگه مورد شهری که جلوش‌بدل بود کنجکاو شده بود.
دلیل اینکه از من پرسید این بود که به نظر‌گفتن می‌رسید چیزهای زیادی می‌دونم... و با اینکه کوین نمی‌دونست چطور‌فایده‌ای این چیزها رو می‌دونم، زحمت پرسیدنش رو هم به خودش نمی‌داد.
...این موضوع‌برای به اون‌داشت ربطی نداشت.
یک ثانیه به‌نگاه کوین نگاه کردم‌می‌تونی و جواب دادم:
«به خاطر خاکش.»
«خاکش؟»
«آره، اگه‌برای بخوام دقیق‌تر‌داشت بگم، خاک آتشفشانی.»
دلیل اینکه ستین مهم‌ترین شهر برای اورک‌ها‌کلاهت به حساب می‌اومد، خاک حاصلخیزی بود که‌برقرار از آتشفشان‌های فعالِ کنار ستین به دست می‌اومد.
از اونجایی که خاک آتشفشانی حاوی مواد معدنی خاصی بود، گیاهان و محصولاتی که‌حال تو این خاک رشد می‌کردن، سرشار از مواد مغذی بودن که مخصوصاً برای اورک‌هایی‌کسی که از هاله استفاده می‌کردن خیلی مفید بود، چون باعث می‌شد بدن‌هاشون قوی‌تر بشه.
با وجود زمین‌های حاصلخیزی که از آتشفشان نشأت می‌گرفت، اورک‌ها‌گفتن می‌تونستن مقدار بی‌پایانی غذا پرورش بدن تا کل جمعیتشون، از‌فایده‌ای جمله اونایی که تو سیاره‌های دیگه ساکن بودن رو سیر کنن.
...و دقیقاً به خاطر غذاهایی بود که تو ستین‌چون پرورش داده می‌شد که اورک‌ها تونستن قدرتشون رو این‌قدر‌همان سریع افزایش بدن و به چنین نژاد مرفهی تبدیل بشن.
اگه به خاطر این غذاهای غنی از‌کلاهت مواد مغذی نبود، اورک‌ها هرگز نمی‌تونستن پیشرفت کنن‌کنم و به این قدرتی که الان هستن برسن.
متأسفانه، از اونجایی که شیاطین خیلی سریع و غیرمنتظره به‌زیادی ایمورا حمله کردن، اورک‌ها که تو اون زمان در حال‌لحظه جنگ با همدیگه بودن، خودشون رو کاملاً بی‌دفاع و متفرق دیدن.
در نتیجه‌ی این اتفاق، اورک‌ها متحمل شکست ویرانگری‌زیادی شدن و به همین دلیل مجبور شدن دور‌چون از سرزمین خودشون، تو گود خودرور ساکن بشن.
اگه آماده و‌گفتن متحد بودن، این‌آوردن وضعیت هرگز پیش نمی‌اومد.
کوین سرش رو چرخوند‌زبان و در حالی که‌برداری به دوردست نگاه می‌کرد، پرسید:
«فکر می‌کنی‌خودِ چقدر طول می‌کشه‌نگاهش تا بهمون برسن؟»
با گیجی‌حالی سرم رو کج‌بدل کردم و پرسیدم:
«کیا؟»
«ارتش اورک‌ها.»
«آهان، با این سرعتی‌حالی که الان دارن حرکت می‌کنن،حرف‌های فکر کنم چند روز دیگه.»
چون هدفمون ستین بود، از کوین خواسته‌حرف‌های بودم من رو به اینجا راهنمایی کنه و‌خودداری به همین دلیل بود که ازشون جدا شدیم.
تا الان دیگه شیاطین کاملاً متوجه شده بودن که اورک‌ها دارن‌لحظه باهاشون وارد جنگ می‌شن، چون تو چند روز گذشته، خودم شاهد بودم‌خاک که اورک‌ها شیاطینی رو که سر راهشون بودن تار و مار می‌کردن.
هر جا که‌نگاه می‌رفتن، فقط ویرانی‌می‌تونی به جا می‌موند.
...و چون شیاطین غافلگیر شده بودن،بین خیلی از شهرهای کوچیکی که تصرف کرده‌داشت بودن، توسط اورک‌ها نابود و تسخیر شد.
هیچ‌کس در امان نبود.
با این حال، این وضعیت زیاد طول نکشید، چون خیلی زود‌لحظه شیاطین متوجه شدن که اورک‌ها یه جنگ تمام‌عیار رو علیه‌شون شروع‌خودش کردن... و به همین خاطر اونا هم یه ضدحمله رو تدارک دیدن.
هر دو طرف از قبل درگیری رو شروع کرده‌منه بودن، اما جنگ هنوز تو مراحل اولیه‌اش بود، چون‌تله‌پاتیک قوی‌ترین جنگجوهای هر دو طرف هنوز هیچ حرکتی نکرده بودن.
...و به این ترتیب، در حالی که‌بدل به ستین در دوردست خیره شده بودم، می‌دونستم‌آوردن که نبرد طولانیِ چند ساله‌ای تازه شروع شده.
نبردی که چیزی جز ویرانی به‌می‌کرد جا نمی‌ذاشت و منجر به مرگ‌حال بی‌شمار نفر از هر دو طرف می‌شد.
می‌دونستم...
می‌دونستم که از امروز به‌لارتوین بعد، شعله‌های جنگ بالاخره ایمورا‌دلیل رو در بر گرفته بود.