چپتر 439: 439
0«...راستش، شاید‌تعیین‌شده راهی وجود‌طرف داشته باشه.»
آنجلیکا با‌الزامات نگاهی پیچیده‌نبودند در چهره‌اش گفت.
حرف‌هایش امید را در درونم دوباره شعله‌ور کرد، اما‌ممکن این امید خیلی زود از بین رفت وقتی متوجه‌شوند شدم که در این دنیا هیچ‌چیز مفتی به دست نمی‌آید.
در واقع، شاید راهی وجود‌نمی‌خواستم داشت، اما قطعاً بهای مشخصی‌قدرتمند به آن راه گره خورده بود.
چشمانم را بستم و نفس‌آخر عمیقی کشیدم تا خودم را جمع‌وجور‌قراردادم کنم، دوباره بازشان کردم و پرسیدم:
«راهش چیه؟ شکستن‌تعیین‌شده قرارداد؟... خودت می‌دونی که‌عمر این واقعاً ممکن نیست.»
قراردادهای مانا، صرف‌نظر از خواست طرفین، نمی‌توانستند شکسته شوند. دلیل این‌قراردادهای امر ناشناخته بود، در مورد مهارت‌ها هم همین‌طور بود، هیچ‌کس واقعاً نمی‌دانست‌مهارت‌ها چرا وجود دارند... خب، این مربوط به گذشته بود، من حالا می‌دانستم.
به خاطر سوابق آکاشیک بود. آن‌ها نهادی بودند که مسئولیت ایجاد‌می‌توانستم قوانین جهان را بر عهده داشتند و در این مورد، قانونی‌می‌رفت که تعیین کرده بودند این بود که قراردادهای مانا نمی‌توانند شکسته شوند.
آیا دلیل عمیق‌تری‌نبودند برای این وجود‌عمر داشت؟ ...واقعاً مطمئن نبودم.
بگذریم، به خاطر همین «قانون»طرف بود که مردم هنگام امضای‌علاوه یک قرارداد مانا به‌شدت دلهره داشتند.
از آنجا که هیچ‌یک از طرفین نمی‌توانستند قرارداد را بشکنند، اگر‌قراردادهای هر دو قادر به برآورده کردن الزامات تعیین‌شده در قرارداد نبودند،مورد ممکن بود هر دو طرف تا آخر عمر به یکدیگر مقید شوند.
علاوه بر این،مقید من نمی‌خواستم قراردادم‌قراردادم را با آنجلیکا بشکنم.
او نه تنها یک متحد قدرتمند بود که‌مقید می‌توانستم به او اعتماد کنم، بلکه تمام برنامه‌های قبلی‌ام‌اعتماد که با سیلوگ چیده بودم نیز به هدر می‌رفت.
واقعاً نمی‌توانستم از‌تعیین‌شده دست دادن آن‌ها‌آخر را تحمل کنم.
به نظر می‌رسید آنجلیکا نیز این‌خودت نکته را درک کرده بود، چرا‌مانا که به‌سرعت سرش را تکان داد.
«نه، اون نیست.»
آنجلیکا مکثی کرد، با‌طرف پنجه‌اش گوش‌هایش را نوازش‌مقید کرد و با احتیاط گفت:
«...قراردادی که اون موقع‌نبودند امضا کردیم، اگه اشتباه نکنم،مقید درجش اون‌قدرها هم قوی نیست.»
سرم را تکان دادم: «درسته...»
همان‌طور که قبلاً گفته‌ام، قراردادهای مانا درجات مختلفی‌تنها داشتند. هر درجه به معنای رتبه متفاوتی برای‌قبلی‌ام فردی بود که می‌توانست او را مقید کند.
این درجات از I تا V متغیر بودند و V بالاترین آن‌ها بود.
به دلایل واضحی، آن زمان نمی‌توانستم از پس هزینه یک قرارداد مانای V بربیایم، در واقع، حتی الان هم نمی‌توانستم یک قرارداد مانای V بخرم، قیمت آن بیش از حد بالا بود. به دست آوردن آن نوع قراردادها نه تنها سخت بود، بلکه عرضه آن‌ها بسیار کم یا صفر بود و تقاضای فوق‌العاده بالایی داشتند.
چیزی نبود‌راهش که بتوانم‌شکستن به دستش بیاورم.
آن زمان، با پولی که داشتم، فقط توانستم یک قرارداد درجه III به دست بیاورم.
این یک قرارداد با درجه استاندارد بود و می‌توانست افرادی را مقید کند که قدرتشان در حدود رتبه C تا B بود. که دقیقاً رتبه من بود.
«اون زمان که امضاش کردیم، اگه اشتباه یادم نیاد، فکر کنم من رتبه بارون بودم در حالی که تو هنوز حدود رتبه D تا E بودی.»
«آره.»
وقتی برای اولین بار او را دیدم، واقعاً در همان‌قدرتمند حدود رتبه بودم. با این حال، چشمانم را ریز کردم‌نیز و سعی کردم بفهمم او می‌خواهد به چه چیزی برسد.
«...اون برای اون موقع بود، الان من یک شیطان رتبه کنت هستم در حالی که تو رتبه B هستی. دقیقاً در آستانه اثربخشی رتبه قرارداد مانا.»
«آه!»
با شنیدن حرف‌های‌چیه آنجلیکا، ناگهان کف دستم‌می‌دونی را به هم کوبیدم.
'چطور به ذهن خودم نرسید!'
خیلی طول نکشید تا بفهمم او سعی دارد به‌علاوه چه چیزی اشاره کند و وقتی متوجه شدم نقشه‌اش‌بلکه چیست، ترکیبی از تعجب و احتیاط در چهره‌ام نقش بست.
او اساساً به این واقعیت اشاره می‌کرد‌عمر که برای من شانسی وجود دارد تا‌تنها از پس‌زنی قرارداد جان سالم به در ببرم.
تا زمانی که موفق می‌شدم به رتبه B+ ارتقا پیدا کنم، احتمال بسیار واقعی برای زنده ماندن از این مصیبت داشتم.
با این وجود، حتی اگر از درجه رتبه فراتر می‌رفتم، باز هم‌اعتماد احتمال بسیار واقعی برای رنج بردن از عواقب جدی وجود داشت. ممکن‌دادن بود احتمال مرگ به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته باشد، اما کاملاً هم منتفی نبود.
بدتر از آن، حتی اگر در‌عمر نهایت از پس‌زنی قرارداد جان سالم‌بشکنم به در می‌بردم، قرارداد شکسته نمی‌شد.
فقط در‌الزامات تخلف بعدی همان‌طرف اتفاق تکرار می‌شد.
آنجلیکا در حالی که از روی لبه پایین‌واقعاً می‌پرید و صدایش بم‌تر می‌شد، پرسید: «...تو که‌نمی‌توانستند عواقب تحمل اجباری پس‌زنی قرارداد رو می‌دونی، درسته؟»
«آره.»
چشمانم را بستم و سرم را‌عمر تکان دادم. سپس، دوباره بازشان کردم،بشکنم به آنجلیکا نگاه کردم و پرسیدم:
«...ولی تو چی،تعیین‌شده از شکستن نفرین‌آخر دچار پس‌زنی نمی‌شی؟»
«می‌شم.»
آنجلیکا با‌یکدیگر صدایی ملایم‌علاوه پاسخ داد.
«با این حال، پس‌زنی برای من خیلی‌یکدیگر دردسرساز نخواهد بود. شاید تا یک ماه‌متحد دیگه بهبود پیدا کنم... اما در مورد تو...»
آنجلیکا ناگهان اخم کرد. قبل‌طرف از اینکه بتواند چیز دیگری‌علاوه بگوید، حرفش را قطع کردم.
«مشکلی نیست. می‌تونم تحملش کنم.»
سرم را بالا آوردم و‌نمی‌خواستم در حالی که به سقف اتاق‌می‌توانستم خیره شده بودم، به‌آرامی زمزمه کردم:
«فکر نمی‌کنم مشکلی پیش بیاد...»
صادقانه بگویم، می‌دانم که این ممکن است از طرف‌مقید من یک حرکت احمقانه باشد، اما احساس می‌کردم این‌اعتماد تنها راه برای حل و فصل بی‌نقص همه‌چیز است.
احتمال مرگ من وجود داشت،قرارداد اما فکر می‌کنم با آمادگی‌نیست کافی می‌توانستم از آن جلوگیری کنم.
حتی در آن‌مقید صورت هم، بدون شک‌بشکنم دچار عواقب سنگینی می‌شدم.
مطمئن نبودم چقدر. شاید حتی تا آنجا پیش می‌رفت که یک‌قراردادم رتبه را از دست بدهم و بدیهی است که به دلیل‌سیلوگ جراحات از مسابقات اخراج شوم، اما احساس می‌کردم این کار درستی است.
«ها؟»
با توقف افکارم در آنجا،قرارداد ذهنم ناگهان متوقف شد. فکر‌نیست ناگهانی‌ای به ذهنم خطور کرد.
'یعنی... من‌یکدیگر از آماندا‌علاوه خوشم میاد؟'
آیا دلیل اینکه می‌خواستم چنین‌آخر تصمیم عجولانه‌ای بگیرم این بود‌نمی‌خواستم که به آماندا حسی داشتم؟
اگر به آن فکر می‌کردم، من از آن دسته آدم‌هایی نبودم که جانم را به‌متحد خاطر دیگران به خطر بیندازم، مگر اینکه جان خودم در خطر باشد. این اصلاً شبیه‌دادن من نبود... با این حال، اکنون اینجا بودم و دقیقاً می‌خواستم همان کار را انجام دهم.
...نمی‌توانستم احساساتی‌راهش را که داشتم‌قرارداد کاملاً درک کنم.
البته، آماندا زیبا بود، اگر می‌خواستم چیزی اضافه‌تنها کنم باید می‌گفتم به‌طور کشنده‌ای جذاب بود، اما‌قبلی‌ام من دختران زیبای زیادی را در زندگی‌ام دیده بودم.
با این حال، با فکر کردن به احتمال‌مقید اینکه او از من متنفر شود، تصمیمم برای اینکه‌اعتماد بگذارم آماندا میوه را به مادرش بدهد، قاطعانه‌تر شد.
در اعماق وجودم می‌دانستم که اگر در مورد این وضعیت هیچ کاری‌قراردادم نکنم و آماندا همه‌چیز را بفهمد، رابطه‌مان به نقطه‌ای می‌رسد که دیگر‌چیده هرگز نمی‌توانیم با هم صحبت کنیم و من واقعاً این را نمی‌خواستم.
اما آیا‌راهش این یعنی‌شکستن ازش خوشم می‌اومد؟
«آه... واقعاً نمی‌دونم.»
دستم رو توی‌نبودند موهام کشیدم و‌عمر به همشون ریختم.
هر چی بیشتر سعی‌نبودند می‌کردم به مغزم فشار‌یکدیگر بیارم، بیشتر گیج می‌شدم.
من واقعاً هیچ‌چیز از عشق و عاشقی نمی‌دونستم و راستش رو بخواید،مانا اون‌قدرها هم با آماندا وقت نگذرونده بودم که بخوام به چشم یه‌همین‌طور عشق بهش نگاه کنم... با این حال، چرا دلم نمی‌خواست ازم متنفر بشه؟
تق—!
درست همون موقع که طوفان‌آخر افکارم داشت وحشیانه‌تر می‌شد، در اتاق‌قراردادم باز شد و آماندا اومد تو.
دستبندم توی دستش بود. همون‌طور که به‌عمر سمتم می‌اومد، صدای قدم‌های نرمش توی اتاق‌تنها پیچید و بعد دستبند رو به سمتم گرفت.
«بیا.»
«ممنون.»
دستبند رو ازش گرفتم و سریع‌عمر تمام توجهم رو روی اون متمرکز کردم.تنها یه‌جورایی جرئت نمی‌کردم توی صورتش نگاه کنم.
مانام رو به داخلش هدایت کردم‌آخر و بعد از چند ثانیه، میوه‌ای‌قراردادم با ظاهر آشنا رو آوردم بیرون.
میوه زورین؛ همون میوه‌ای‌شکستن که می‌تونست مادر آماندا‌واقعاً رو از نفرینش نجات بده.
وقتی میوه رو توی دستم گرفتم، ناگهان خیلی‌تنها سنگین‌تر از چیزی که فکر می‌کردم به نظر رسید.سیلوگ انگار داشتم یه دمبل پونصد کیلویی رو نگه می‌داشتم.
می‌دونستم که همه‌ی این‌ها فقط زاییده‌ی تخیلاتمه و نگاه پیچیده‌ای‌نمی‌خواستم روی صورتم نقش بست، اما با یادآوری اینکه آماندا اینجاست،برنامه‌های به زور لبخندی زدم و میوه رو به سمتش گرفتم.
«...این همون میوه‌ایه‌تعیین‌شده که می‌تونه مادرت‌آخر رو درمان کنه.»
آماندا در حالی که چشماش روی میوه‌ی توی دستم‌ممکن قفل شده بود، حرفی نزد. با این حال، می‌تونستم سوسوی‌دلیل امید رو درونش ببینم که چطور به میوه نگاه می‌کرد.
آماندا دستش رو دراز کرد، اما یهو‌بشکنم جا خورد و دستش رو عقب کشید.تمام بعد برگشت، نگاهم کرد و مؤدبانه پرسید:
«...اجازه هست؟»
«بگیرش.»
این رو گفتم و‌شکستن دستم رو جلوتر بردم تا‌ممکن تشویقش کنم میوه رو برداره.
آماندا بالاخره کمی جرئت به خرج داد، دستش رو دراز‌قدرتمند کرد و میوه رو گرفت. بعد دستش رو عقب برد‌نیز و شروع کرد به بررسی دقیق میوه‌ای که توی دستش بود.
از اونجایی که تمام توجهش روی میوه متمرکز شده بود، از این فرصت استفاده‌متحد کردم تا بالاخره یه دل سیر نگاهش کنم و همون لحظه، یهو فکری از‌نمی‌توانستم ذهنم گذشت. «انگار یه گربه‌ست که تازه اسباب‌بازی موردعلاقه‌اش رو پیدا کرده.» واقعاً بامزه بود.
طوری که چشماش روی میوه می‌چرخید‌آخر و تغییرات ظریف توی حالات چهره‌اش،قراردادم صحنه‌ی کاملاً خنده‌داری برام ساخته بود.
«هاهاها.»
قبل از اینکه خودم بفهمم، خنده‌ی‌قراردادم آرومی از دهنم در رفت. وقتی فهمیدم‌بلکه چیکار کردم، فوراً جلوی دهنم رو گرفتم.
متأسفانه، انگار یه کم زیادی‌آخر بلند خندیده بودم، چون خیلی‌نمی‌خواستم زود صدای آماندا به گوشم رسید:
«چیزی خنده‌داره؟»
«...اهم.»
نگاهی به اطراف اتاق انداختم و وقتی‌بشکنم دیدم به جز آنجلیکا، ما تنها کسانی هستیم‌برنامه‌های که اونجا حضور داریم، تصمیم گرفتم روراست باشم.
«تو.»
به نظر می‌رسید جوابم آماندا رو غافلگیر کرده،یکدیگر چون سرش رو کج کرد و باعث شد‌قدرتمند موهای مشکی و براقش از روی شونه‌هاش پایین بریزه.
«من چیکار کردم؟»
«...فقط خیلی خنده‌دار‌مقید به نظر می‌رسیدی. من‌بشکنم رو یاد پودینگ انداختی.»
شونه‌ای بالا‌تعیین‌شده انداختم و‌طرف صادقانه جواب دادم.
طوری که با کنجکاوی به میوه نگاه می‌کرد و اینکه‌علاوه چطور معمولاً هیچ‌وقت احساساتش رو بروز نمی‌داد. هر چی بیشتر‌تمام بهش فکر می‌کردم، شباهت‌های بیشتری بین اون دو تا پیدا می‌کردم.
دوباره ریز خندیدم.
«...پودینگ؟»
همون‌طور که داشتم می‌خندیدم، چشم‌های آماندا‌عمر خط شد و بعد برگشت تا به‌تنها آنجلیکا که داشت تماشاش می‌کرد، نگاه کنه.
لحظه‌ای که نگاه اون دو‌طرف تا به هم گره خورد، دست‌نمی‌خواستم آماندا دوباره یه تکون کوچیک خورد.
آماندا با نگاهی مردد، چند بار‌خودت دستش رو بالا و پایین برد‌مانا و در نهایت اون رو انداخت.
انگار خیره شدن‌مقید آنجلیکا براش بیش‌قراردادم از حد سنگین بود.
«حتماً خیلی‌تعیین‌شده دلش می‌خواد‌طرف نازش کنه.»
با دیدن این‌تعیین‌شده رفتارش، این فکر‌آخر از ذهنم گذشت.
ناگهان صدای جدی آنجلیکا توی سرم‌خودت پیچید و من رو از اون‌مانا حال و هوای شاد بیرون کشید:
[پس واقعاً‌یکدیگر می‌خوای این‌علاوه کار رو بکنی؟]
«...آره.»
توی ذهنم بهش‌تعیین‌شده جواب دادم. این بار‌عمر صدام خیلی محکم‌تر بود.
[می‌فهمم.]
آنجلیکا سرش رو تکون‌علاوه داد و بعد بدنش رو‌متحد روی لبه‌ی طاقچه جمع کرد.
همون لحظه، از گوشه‌ی چشم دیدم‌عمر که آماندا سرش رو پایین انداخت و‌تنها ردی از ناامیدی روی صورتش نقش بست.
با دیدن این صحنه، پنهانی لبخند زدم. اما این‌مقید لبخند زیاد دوام نیاورد، چون یاد مکالمه‌ی قبلیم با‌اعتماد آنجلیکا افتادم. درباره‌ی اتفاقی که برای مادر آماندا افتاده بود.
راستش رو بخواید، من هیچ کینه‌ای به دل‌واقعاً نداشتم و آنجلیکا رو به خاطر کاری که کرده‌شکسته بود سرزنش نمی‌کردم. اصلاً حق چنین کاری رو نداشتم.
آنجلیکا با تمام وجودش یک شیطان بود.بشکنم کارهاش رو به خاطر نژادش انجام داده‌تمام بود و من این رو درک می‌کردم.
اوضاع خیلی افتضاح بود،طرف اما نمی‌تونستم آنجلیکا رو‌مقید بابت چیزی مقصر بدونم.
همین که حاضر بود درد شکسته شدن نفرین رو به‌علاوه جون بخره، برام ثابت می‌کرد که با گذشته‌اش فرق کرده. و‌برنامه‌های حتی اگه فرق هم نکرده بود، راستش اصلاً برام مهم نبود.
اون حیوون خونگی‌چیه من نبود. اون‌خودت فقط خودش بود.
چشم‌هام رو بستم و لب‌هام‌نمی‌خواستم رو روی هم فشار دادم، بعد‌می‌توانستم توجهم رو به آماندا جلب کردم.
«...آماندا، کِی‌تعیین‌شده می‌خوای میوه رو‌آخر به مادرت بدی؟»
«بعد از دور بعدی.»
آماندا بعد‌راهش از یه مکث‌قرارداد کوتاه جواب داد.
«که این‌طور.»
سرم رو تکون دادم. نپرسیدم چرا‌عمر تصمیم گرفته درمان مادرش رو به‌بشکنم تأخیر بندازه، اما همین هم خوب بود.
تا زمان شروع دور بعدی، می‌تونستم‌آخر به اندازه‌ی کافی آماده بشم تا از‌بشکنم این مصیبت جون سالم به در ببرم.
شاید در نهایت مجبور‌شکستن می‌شدم از تورنمنت انصراف‌واقعاً بدم، اما اشکالی نداشت.
با اینکه یه آیتم خاص اونجا بود‌بشکنم که نظرم رو جلب کرده بود، اما‌تمام از دست دادنش هم آخر دنیا نبود.
با وجود اینکه خاطرات توی سرم دیگه با‌مقید واقعیت همخونی نداشتن، هنوز جای چند تا آیتم‌می‌توانستم رو می‌دونستم که می‌تونستم برای افزایش قدرتم جمعشون کنم.
این مانع کوچیک برام‌نبودند هیچ اهمیتی نداشت و‌یکدیگر راستش رو بخواید، خسته بودم.
خسته از این همه جنگیدن‌قرارداد و مشکلات تموم‌نشدنی‌ای که یکی‌نیست پس از دیگری پیداشون می‌شد.
فقط دلم می‌خواست برگردم خونه.