چپتر 830: ستون طمع [۲]
0اما نمی‌توانست آن را با کلمات توضیح دهد،باش ولی همان لحظه‌ای که نگاهش به مردی که‌دراز پشت سرش ایستاده بود افتاد، زبانش بند آمد.
انگار چیزی در گلویش گیر کرده بود و نمی‌گذاشت‌آروم حرف بزند، و آن احساس خلأیی که مدتی بود‌دراز با آن دست‌وپنجه نرم می‌کرد، ناگهان دوباره سر برآورد.
این احساس،دستش تمام انرژی‌اش‌دراز را تحلیل برد.
«ت..تو... تو کی هستی؟»
او چند قدم به عقب تلوتلو خورد و به‌منم قامت خندانی خیره شد که برایش بیش از حد‌جلویش آشنا، اما در عین حال دور به نظر می‌رسید.
هر چقدر هم که‌گرفته تلاش می‌کرد، اصلاً نمی‌توانست‌آخه او را به یاد بیاورد.
همه‌چیز کاملاً خالی بود.
ذهنش کاملاً خالی بود.
'د..داره چه اتفاقی‌گونه‌هایش می‌افته؟ اون کیه؟آخه چرا همچین حسی دارم؟!'
ذهنش کاملاً آشفته‌دست بود و به‌سختی‌پایین می‌توانست درست فکر کند.
هر چه بیشتر به آن‌به‌سرعت قامت نگاه می‌کرد، ذهنش آشفته‌تر می‌شد‌سمتم و همچنان به عقب قدم برمی‌داشت.
این عقب‌نشینی از روی ترس نبود،منم بلکه به خاطر احساس عجیبی بود‌سمت که داشت از درون سینه‌اش را می‌خورد.
«آه... هاا...»
در حالی که سرش را‌گونه‌هایش با هر دو دست گرفته بود،منم چیزی از روی گونه‌هایش پایین چکید.
«اون... کی، آخه...؟»
«اما، آروم باش. منم.»
«نکن!»
مرد سعی کرد دستش را به سمت او‌آخه دراز کند، اما اما به‌سرعت جلویش را گرفت‌دستش و با ضربه‌ای دست او را پس زد.
با خشونت‌دستش به او‌دراز خیره شد.
«...حتی یه قدم‌آخه هم به سمتم نیا؛نکن همون‌جا که هستی بمون!»
در این لحظه، به نقطه‌ای رسیده‌آخه بود که عملاً داشت فریاد می‌کشید‌سعی و درد سرش داشت بدتر می‌شد.
نمی‌دانست در آن لحظه چه اتفاقی دارد می‌افتد،آخه اما ناگهان تصاویری در ذهنش جرقه زدند و‌دستش سرش با شدت بیشتری شروع به تیر کشیدن کرد.
دستش را به سمت‌دراز پیراهنش برد و آن‌ضربه‌ای را محکم چنگ زد.
'آ..آخه داره چه اتفاقی می‌افته؟'
هر چه این وضعیت‌پایین بیشتر طول می‌کشید، بیشتر احساس‌منم می‌کرد که دارد متزلزل می‌شود.
«نه.»
اما دندان‌هایش را روی هم فشرد، شمشیرهای کوتاهش را که به‌سمتم کمرش بسته بود در دست گرفت و با یک حرکت سریع،بدتر آن‌ها را به سمت مردی که روبه‌رویش ایستاده بود نشانه رفت.
«تو...»
مانا شروع به جریان یافتن از بدنش کرد و‌منم قدرت از او ساطع شد. با نگاهی به مِهی که‌گرفت او را احاطه کرده بود، ناگهان فکری به ذهنش رسید.
«حالا فهمیدم.»
این تنها توضیحی‌سمت بود که در آن‌گرفت لحظه به ذهنش می‌رسید.
این تنها چیزی بود که می‌توانست حمله عصبی‌مرد ناگهانی و واکنش او به این مرد ناآشنا‌گرفت را که هرگز در زندگی‌اش ندیده بود، توجیه کند.
«تو... تو باید‌گونه‌هایش تجسمی از ماهیت‌آخه این مه باشی.»
بعد از‌حالی آن دیگر‌گرفته حرفی نزد.
با هر دو شمشیر کوتاه در‌جلویش دست، پایش را روی زمین فشار داد‌همون‌جا و قامتش در برابر مرد ظاهر شد.
او سریع بود. در کسری‌باش از ثانیه به او رسید و‌دستش با شمشیرهای کوتاهش ضربه‌ای وارد کرد.
سووش―!
حیف که سلاحش کاملاً از‌گونه‌هایش بدن مردی که همچنان به‌باش او لبخند می‌زد، عبور کرد.
«می‌دونستم!»
اما فریاد زد، در حالی که از عبور شمشیرهایش‌سعی از بدن مرد احساس تسکین می‌کرد. بدون شک، این‌خشونت موضوع فرض او را ثابت می‌کرد و توانست آرام شود.
'این یه توهمه.'
او به خودش اطمینان داد.
با این حال، به دلایلی،به‌سرعت در اعماق وجودش از این‌حتی فکر کمی احساس ناامیدی کرد.
«چرا بهم ضربه‌آخه زدی؟ بیا یه‌منم لحظه آروم باشیم...»
مرد در حالی که از بالا به او نگاه می‌کرد این را گفت‌کرد و لبخندش بی‌نهایت صادقانه به نظر می‌رسید. این نگاه چنان بود که باعث‌بمون شد احساس خلأ در قلب اما بزرگ‌تر شود و دندان‌هایش را روی هم فشرد.
«خفه شو!»
او فریاد زد‌سمت و شمشیر کوتاه‌جلویش دیگرش را تاب داد.
با وجود اینکه او فقط یک تصویر خیالی‌مرد بود، اما نفسِ حضورش او را عصبی می‌کرد.گرفت او باید ناپدید می‌شد. به خاطر خود اما.
سووش!
باز هم شمشیر از‌گرفته بدنش عبور کرد، اما‌آخه برای اما مهم نبود.
سووش! سووش! سووش!
او ضربه پشت ضربه، به تاب دادن شمشیرهایش ادامه داد. حملاتش مدام‌سمت از بدن او عبور می‌کرد و به نظر می‌رسید مرد از هر کاری‌نقطه‌ای که اما می‌کرد نسبتاً آسیبی نمی‌بیند، اما اما نمی‌توانست جلوی خودش را بگیرد.
در آن لحظه نیاز داشت خودش‌آخه را تخلیه کند و هر یک‌سعی از ضرباتش به‌تدریج سریع‌تر و قوی‌تر می‌شد.
بوم—!
آن‌قدر قوی که زمین‌دراز زیر پایشان شکافت و مه‌خشونت برای لحظه‌ای کوتاه کنار رفت.
«ها؟»
چیزی که باعث شد اما متوقف شود این بود که‌نکن با وجود ناپدید شدن مه، آن قامت همچنان در جای‌ضربه‌ای خود باقی مانده بود و پاهای اما ناگهان از حرکت ایستاد.
«هااا... هااا... هااا...»
نفس‌هایش به‌شدت به شماره افتاده بود و عرق از‌خشونت کنار صورتش می‌چکید، اما نگاهش هرگز از روی آن‌عملاً قامت منحرف نشد و همچنان به او خیره ماند.
«تو... چرا... تو کی هستی؟»
چیزهای زیادی بود که در آن لحظه می‌خواست بپرسد، اما این تنها چیزی‌کرد بود که توانست به زبان بیاورد. در آن لحظه نمی‌دانست چه کار کند‌بمون و تنها کاری که از دستش برمی‌آمد این بود که به او خیره شود.
به او خیره‌دست شود، به این امید‌چکید که او چیزی بداند.
چیزی که بتواند خلأیی‌دراز را که در چند سال‌خشونت گذشته احساس می‌کرد، توضیح دهد.
او باور داشت که توانسته آن را سرکوب کند، اما‌کرد در همین لحظه، قدرتمندتر از همیشه دوباره ظاهر شد و‌سمتم او چیزی جز این نمی‌خواست که بفهمد چرا چنین است.
این خلأ دقیقاً چه‌پایین بود و چرا با‌باش دیدن او قوی‌تر می‌شد؟
«اسم من کوینه.»
این فقط یک اسم بود.
یک اسم ساده.
با این حال...
لحظه‌ای که او این کلمات را به زبان آورد، انگار‌باش چیزی در درونش پاره شد، سیلی از خاطرات در ذهنش شروع‌گرفت به ظاهر شدن کردند و ذهنش برای لحظه‌ای کاملاً خالی شد.
تاپ—!
طولی نکشید که روی‌آروم زانوهایش افتاد و نگاهی‌مرد خالی روی صورتش نقش بست.
«چ..چی..چطور... چی؟»
کلماتش نامفهوم بودند و به نظر می‌رسید‌چکید نگاهی روی صورتش دارد که نشان می‌داد‌سعی انگار همین الان یک روح دیده است.
ذهنش...
در وضعیت درستی‌آخه نبود، زیرا مدام‌منم حرف‌هایش را تکرار می‌کرد.
«چ..ک..وین؟ چطور؟»
خاطرات همچنان به ذهنش هجوم‌گونه‌هایش می‌آوردند و به نظر می‌رسید چیزی‌منم در درونش در آستانه فروپاشی است.
سووش—!
درست در همان لحظه بود که 'کوین' دقیقاً پشت سرش‌کرد ظاهر شد. به نظر نمی‌رسید متوجه او شده باشد، زیرا‌سمتم صورتش همچنان خالی بود و به نظر کاملاً گم‌گشته می‌آمد.
«کی فکرش رو می‌کرد.»
صدای کوین ناگهان به صدایی خشن و گوش‌خراش تغییر کرد و‌منم هیکلش شروع به محو شدن کرد و ویژگی‌های یک شیطان مسن‌ضربه‌ای با ریش بزی بلند و سفید و یک تاکسیدو را آشکار ساخت.
عصایی که در دست راستش نگه داشته‌گرفت بود و از آن برای حفظ تعادلش‌بمون استفاده می‌کرد، در زمین زیر پایش فرو رفت.
نگاهش در حال حاضر به‌باش سمت اما کشیده شده بود و‌دستش چشمانش از روی علاقه برقی زد.
«کی فکرش رو می‌کرد...»
او با صدایی‌دست به نرمی یک‌پایین زمزمه، زیر لب گفت.
«...کی فکرش رو می‌کرد که بدن‌جلویش این دختر حاوی ردپایی از قدرتی‌نیا باشه که اعلی‌حضرت به من داده.»
پرنس سولباکن در حالی که بدن یک دختر جوان انسانی‌نکن با موهای قهوه‌ای که تا شانه‌هایش می‌رسید را تحویل می‌داد،ضربه‌ای به یکی از شیاطین که کنارش ایستاده بود دستوری داد.
«به‌طور ویژه مراقبش باش.»
«مفهومه.»
یک شیطان لاغر و دراز از پشت پرنس‌مرد جلو آمد و دختر را از دستانش گرفت، پیش‌ضربه‌ای از آنکه او را از میدان دیدش دور کند.
پرنس در حالی که به‌چکید هیکل او خیره شده بود،نکن سرش را کمی کج کرد.
'باید بعداً این‌دست موضوع رو به‌پایین اعلی‌حضرت گزارش بدم.'
این واقعیت که او ردپایی از‌جلویش قدرتی را داشت که اعلی‌حضرت به‌نیا او داده بود، دلیلی برای نگرانی بود.
دقیقاً قدرتمند نبود، اما ردپایی از‌منم آن وجود داشت و آن زمان بود‌دراز که متوجه شد خاطرات او دستکاری شده‌اند.
او خیلی مطمئن نبود که چه کسی مسئول این مهر و موم‌سعی است، اما چیزی که بیشتر از همه او را نگران می‌کرد، قدرتی‌نیا بود که برای مهر و موم کردن خاطرات او استفاده شده بود.
از آنچه او می‌توانست تشخیص دهد... فردی که مسئول قرار دادن مهر‌نکن و موم روی بدن او بود، به شدت قوی بود. شاید حتی‌حتی قوی‌تر از خودش، اما پرنس حتی با دانستن این موضوع هم نترسیده بود.
«من هم‌دستش می‌تونم این قدرت‌ها‌به‌سرعت رو کنترل کنم.»
پرنس با دستانی در پشت‌باش کمر، عصایش را به کناری‌کرد گذاشت و به جلو حرکت کرد.
تق. تق.
قدم‌های آرام او در داخل غار‌پایین طنین‌انداز شد و پس از چند دقیقه‌مرد پیاده‌روی، در لبه یک دهانه بزرگ ایستاد.
با نوری درخشان در دوردست، او به‌گرفت جلو حرکت کرد و توانست ببیند چه‌بمون چیزی در آن سوی نور قرار دارد.
«بد نیست.»
لحظه‌ای که توانست ببیند چه اتفاقی در حال‌باش رخ دادن است، در حالی که بالای یک دهانه‌به‌سرعت بزرگ غار ایستاده بود، لبخندی روی صورتش نقش بست.
چیزی که توجهش را جلب کرد، رون بزرگی در وسط غار‌منم بود که نور قرمز درخشانی از خود ساطع می‌کرد و چند‌ضربه‌ای نفر به طور استراتژیک در نقاط مختلف درون رون قرار گرفته بودند.
آن‌ها چهارزانو نشسته بودند و‌به‌سرعت تمام بدنشان ظاهری تکیده و شبیه‌سمتم به پوسته‌ای خشک پیدا کرده بود.
انگار تمام‌چکید محتویات بدنشان‌آروم مکیده شده بود.
«اینجا!»
«اینجا بذارینشون!»
«یکی دیگه هم گرفتیم.»
از طریق دهانه‌ای در‌آروم زیر غار، شیاطین به حرکت‌سعی رو به جلو ادامه دادند.
آن‌ها انسان‌ها، اورک‌ها، الف‌ها و دورف‌ها را حمل می‌کردند‌منم و آن‌ها را روی رون بزرگ در وسط غار‌جلویش که با گذشت هر ثانیه درخشان‌تر می‌شد، جایگزین می‌کردند.
«به نظر می‌رسه‌دست همه‌چیز داره به‌پایین خوبی پیش می‌ره.»
پرنس از آنچه‌سمت می‌دید، بیش از‌جلویش حد راضی بود.
اگر دلیلی وجود داشت که او از موجودی‌مرد که مسئول قرار دادن مهر و موم روی دختر‌ضربه‌ای انسانی بود نمی‌ترسید، به خاطر رون وسط غار بود.
تا زمانی که موفق می‌شد قدرتی را که‌باش در درون آن در حال انباشته شدن بود‌دراز جذب کند، از هیچ‌کس نمی‌ترسید. حتی از اعلی‌حضرت.
البته این بر این فرض بود که‌چکید او در داخل ستون باشد و کینه‌ای‌سعی از اعلی‌حضرت به دل داشته باشد، که نداشت.
او چیزی جز‌سمت احترام و تحسین‌جلویش برای او قائل نبود.
«خوبه... خوبه...»
پرنس در حالی که چند بار برای خودش‌باش سر تکان داد، نگاهش را از رون گرفت و‌به‌سرعت به سمت جایی که از آن آمده بود بازگشت.
او به‌حالی اندازه کافی‌گرفته دیده بود.
'نهایتاً نباید بیشتر‌سمت از چند ساعت طول‌گرفت بکشه... تا اون موقع...'
در آن لحظه،آخه او نتوانست جلوی لبخند‌نکن زدن خودش را بگیرد.