چپتر 732: حکم اعدام [۱]
0«دنیا آروم‌اما به نظر‌چیزیه می‌رسه، نه؟»
در حالی که از پشت سر متیو را دنبال می‌کردم، به هر چیزی‌نمی‌زد که اطرافم در جریان بود نگاهی انداختم. همان‌طور که او اشاره کرده بود،نکرده این دنیا با دنیایی که من در آن زندگی می‌کردم، کاملاً تفاوت داشت.
آدم‌هایی که با لبخند این‌طرف‌ساختمانی و آن‌طرف می‌رفتند، بدون هیچ دروازه‌ظاهرش یا شیاطینی که بخواهند نگرانشان باشند...
بی‌نهایت آرام‌رفت‌وآمد بود. آن‌قدر که‌دقیقاً حسادتم را برمی‌انگیخت.
یعنی اگر جزبث‌فقط و شیاطین هرگز وجود‌می‌بینی نداشتند، دنیا این‌شکلی می‌شد؟
واقعاً خوب بود.
«زیادی فکر می‌کنی.»
متیو در‌رفت‌وآمد حالی که نگاهم‌دقیقاً می‌کرد، پوزخندی زد.
«درسته، دنیا آروم به نظر می‌رسه، اما این فقط چیزیه‌خیلی که داری تو ظاهر می‌بینی. واقعیت اینه که دنیا خیلی‌راه کمتر از اون چیزی که تصور می‌کنی ایده‌آل و بی‌نقصه.»
او به راهش ادامه داد و من هم‌آنجا پشت سرش راه افتادم. توضیح بیشتری نداد، اما‌عدالت به نظر می‌رسید داشت به چیزی اشاره می‌کرد.
راستش را بخواهید، حرف‌هایش را نمی‌فهمیدم. وقتی به اطرافم نگاه می‌کردم و این دنیا‌برج را می‌دیدم که وضعیتش بسیار بهتر از آن دنیای جنگ‌زده‌ی خودم بود، برایم سخت‌عده‌ای بود باور کنم این دنیا بتواند به همان وحشتناکی باشد که او اشاره می‌کرد.
فقط چیزی‌رفت‌وآمد که تو‌ظاهرش ظاهر می‌بینی...
داشت اشاره می‌کرد‌فقط که اتفاق بزرگی در‌می‌بینی سایه‌ها در جریان است؟
«تقریباً رسیدیم.»
اولین چیزی که در دوردست توجهم را جلب کرد، یک آسمان‌خراش آشنا‌دقیقاً بود. ساختمانی بود که در گذشته زیاد به آنجا رفت‌وآمد داشتم و‌درباره‌ی ظاهرش در این دنیا، دقیقاً با ظاهرش در دنیای خودم مو نمی‌زد.
برج اتحادیه.
«ما عدالت می‌خوایم!»
صدای ضعیف‌کرد شعارهایی را‌آشنا از دوردست شنیدم.
حداقل این یه‌آسمان‌خراش مورد درباره‌ی برج‌گذشته اتحادیه تغییر نکرده.
چه دنیای من و چه‌دقیقاً این دنیا، همیشه عده‌ای پیدا می‌شدند‌صدای که آنجا در حال اعتراض باشند.
هرچه جلوتر می‌رفتیم، صدایشان بلندتر می‌شد‌ظاهر و طولی نکشید که دقیق‌تر فهمیدم‌اون دارند چه چیزی را فریاد می‌زنند.
حالت چهره‌ام کمی تغییر کرد.
«حبس ابد!»
«اون جنایتکارها‌رفت‌وآمد رو به‌ظاهرش اعدام محکوم کنید!»
«بکشیدشون!»
با شنیدن حرف‌هایشان، ابروهایم‌آشنا کم‌کم در هم گره خورد‌رفت‌وآمد و به متیو نگاه کردم.
«چه خبره؟»
یعنی داشتند‌رفت‌وآمد جنایتکاران کله‌گنده‌ای‌ظاهرش را محاکمه می‌کردند؟
واکنش مردم بیش‌فقط از حد افراطی‌ظاهر به نظر می‌رسید.
«خودت می‌بینی.»
متیو در جواب سؤالم‌آشنا فقط لبخندی زد و‌آنجا به راهش ادامه داد.
با وجود اینکه این پنهان‌کاری‌اش داشت کمی‌برج روی اعصابم می‌رفت، تصمیم گرفتم شانه‌به‌شانه‌اش بروم‌شنیدم و دیگر حرفی نزنم. من آدم صبوری بودم.
«اون خائن‌ها رو بکشید!»
«اون‌ها رو تو خیابون‌ها‌آشنا دار بزنید و درس‌آنجا عبرتی برای بقیه کنید!»
«قاتل‌ها!»
طولی نکشید که خودم را در برابر جمعیت‌اتحادیه عظیمی از مردم دیدم که پلاکارد و بلندگو به‌درباره‌ی دست داشتند و رو به برج اتحادیه فریاد می‌کشیدند.
در حالی که بنرهایشان را در‌ظاهر هوا تکان می‌دادند، هر جور ناسزایی‌اون که فکرش را بکنید فریاد می‌زدند.
«ما عدالت می‌خوایم!»
«ما عدالت می‌خوایم!»
«ما عدالت می‌خوایم!»
صدای شعارهایشان در سوراخ‌سنبه‌های میدانِ زیر‌ظاهر برج اتحادیه می‌پیچید. صدا آن‌قدر کرکننده‌اون بود که کم‌کم داشت آزاردهنده می‌شد.
«رسیدیم.»
متیو درست در کنار‌آشنا جمعیت ایستاد و به‌آنجا برج بزرگ روبه‌رو خیره شد.
من هم کنارش ایستادم.
«...این همون‌اما چیزیه که می‌خواستی‌داری بهم نشون بدی؟»
این شورش را؟
مگر چیز‌کرد خاصی در‌آشنا موردش وجود داشت؟
متیو لبخند زد.
«فقط چند دقیقه‌فقط صبر کن. خیلی‌ظاهر زود متوجه می‌شی.»
«باشه.»
برگشتم و به جمعیت خیره شدم تا شاید سرنخی‌رفت‌وآمد دستگیرم شود، اما انگار هیچ چیز خاصی وجود نداشت؛ همه‌ضعیف فقط داشتند کورکورانه رو به برج جیغ و فریاد می‌کردند.
خوشبختانه، برای دیدن‌داشتم تغییر اوضاع نیازی‌نمی‌زد نبود زیاد منتظر بمانم.
«بالاخره یه نفر اومد بیرون!»
«بالاخره عدالت اجرا می‌شه!»
«عدالت!»
درهای برج با سرعتی حساب‌شده باز شدند و قامت مردی بی‌احساس با‌ضعیف چشمانی خمار را نمایان کردند. تأثیر قدرت او آنی بود؛ همین‌که موج قدرتش‌اعتراض در فضا پخش شد، تمام افراد حاضر در میدان در سکوت فرو رفتند.
...هنوزم همونیه که بود.
چه در این دنیا،آشنا چه در آن دنیا.آنجا اکتاویوس هنوز همان اکتاویوس بود.
هیچ‌وقت عوض نمی‌شد.
«حکم صادر شده است.»
صدای آرام‌اما او به گوش‌داری همه حاضران رسید.
در حالی که همه نفس‌هایشان را‌گذشته در سینه حبس کرده بودند، سکوتی‌دقیقاً مطلق فضا را در بر گرفت.
با دیدن رفتار جمعیت، کنجکاوی‌ام‌ساختمانی نسبت به این ماجرا بیشتر شد‌ظاهرش و نتوانستم چشم از اکتاویوس بردارم.
بذار ببینم‌رفت‌وآمد این حکم‌ظاهرش در مورد چیه.
او خیلی زود ادامه داد:
«پس از بررسی تمام شواهد و بحث‌های فراوان،آنجا ما، اتحادیه، به این نتیجه رسیدیم که سه‌عدالت فرد زیر، در جرایم نام‌برده مجرم شناخته می‌شوند.»
لحظه‌ای که دستش را دراز کرد،گذشته سه عکس در کنارش ظاهر شد‌دقیقاً و تمام اجزای صورتم کاملاً خشک شد.
«اقدام به نسل‌کشی.داشتم اخاذی در بالاترین‌نمی‌زد سطح. قتل. آدم‌ربایی...»
لیست ادامه داشت، اما من هیچ وقتی‌می‌بینی برای تمرکز روی آن نداشتم، چون تمام‌ایده‌آل صداها در سرم محو و گنگ شدند.
در حالی که نگاهم به سه نفری که‌آنجا در تصاویرِ اکتاویوس نشان داده شده بودند خیره‌عدالت مانده بود، احساس کردم ذهنم کاملاً خالی شد.
«چـ... چطور ممکنه؟»
با عقل جور در نمی‌آمد.
«توشیموتو کیکی، ملقب به گرندمستر‌داری کیکی، تنها خالق سبک کیکی‌خیلی و عضو افتخاری سابق اتحادیه...»
«آرون لویشا، ملقب به گرندمستر‌ساختمانی لویشا، تنها خالق سبک لویشا‌داشتم و عضو افتخاری سابق اتحادیه...»
«رومان گراوار، ملقب به گرندمستر‌ساختمانی گراوار، تنها خالق سبک گراوار‌داشتم و عضو افتخاری سابق اتحادیه...»
اکتاویوس پس از اینکه نام‌هایشان را به آرامی‌اتحادیه خواند، سرش را چرخاند و به تصاویر کنارش‌مورد خیره شد و سپس با صدای بلندی اعلام کرد:
«از امروز به بعد، من‌داری بدین‌وسیله اعلام می‌کنم که هر‌خیلی سه آن‌ها به... مرگ محکوم می‌شوند!»
«وااااه!»
«ووووووووه!»
سکوتی که میدان را فرا گرفته بود، با طنین‌انداز شدن صدای تشویق‌ضعیف و هیاهو در هم شکست. مردم در حالی که از خوشحالی فریاد‌حال می‌زدند، با گریه و در آغوش گرفتن یکدیگر به هم دلداری می‌دادند.
برخی حتی از شدت شادی‌داری غش کردند، در حالی که دیگران‌کمتر شروع به ستایش بی‌پایان اتحادیه کردند.
با دیدن این صحنه معده‌ام به هم پیچید‌آنجا و به متیو نگاه کردم که طوری به‌عدالت من لبخند می‌زد که انگار می‌فهمید چه حالی دارم.
«هنوز هم فکر‌آسمان‌خراش می‌کنی که همه چیز‌زیاد صلح‌آمیز به نظر می‌رسه؟»
آب دهانم را قورت دادم و به آرامی سرم را تکان دادم.ضعیف هنوز در تلاش بودم تا اتفاقی که افتاده بود را هضم کنم،حال اما بالاخره دوزاری‌ام افتاد که یک جای کارِ این دنیا بدجوری می‌لنگد.
چطور ممکن بود افرادی که در‌ظاهر دنیای من به عنوان قهرمانان شناخته می‌شدند،تصور ناگهان به چنین مجرمان منفوری تبدیل شوند؟
...هر اتفاقی که داشت می‌افتاد،ساختمانی قطعاً همان چیزی بود که‌داشتم کوین می‌خواست من متوجهش شوم.
«حالا قراره چیکار کنم؟»
با سردرگمی به متیو نگاه کردم.نمی‌زد این افشای ناگهانی مرا بهت‌زده کرده بود‌شعارهایی و اصلاً نمی‌دانستم باید چه کار کنم.
همه چیز‌اما برایم بسیار‌چیزیه غریبه بود.
«باید هر سه‌تاشونو نجات بدم؟»
به تصاویر سه گرندمستر در‌ساختمانی دوردست نگاه کردم. نجات دادن‌داشتم آن‌ها نباید خیلی سخت می‌بود.
مشکل این بود‌داشتم که بعدش باید‌نمی‌زد چه کار می‌کردم.
دقیقاً بعد از‌فقط نجات دادنشان قرار‌ظاهر بود چه کار کنم؟
آیا نجات دادن آن‌ها به من سرنخ‌هایی در مورد‌رفت‌وآمد چگونگی بازگشت به دنیای خودم و درک بهتری از‌صدای آنچه کوین سعی داشت به من نشان دهد، می‌داد؟
...نکند داشت به چیزی اشاره‌ساختمانی می‌کرد؟ یعنی مرگ سه گرندمستر‌داشتم در دنیای من کار شیاطین نبود؟
آب دهانم‌رفت‌وآمد را به‌ظاهرش سختی قورت دادم.
'چرا نمی‌تونه به جای‌چیزیه نشون دادن همه اینا، فقط‌اینه همه چیز رو بهم بگه؟'
«هنوز نه.»
متیو از من روی‌آشنا برگرداند و شروع به‌آنجا دور شدن از میدان کرد.
من هم به‌داشتم سرعت از پشت سر‌برج او را دنبال کردم.
«صبر کن.»
با دور شدنم از آن منطقه، حجم سروصدا کمتر شد،داشتم اما هنوز هم هرازگاهی صدای بوق ماشین‌هایی به گوش می‌رسید‌شعارهایی که سرنشینانشان در حال جشن گرفتن این خبر غیرمنتظره بودند.
شهر اشتون غرق‌آسمان‌خراش در حال و هوای‌زیاد جشن و سرور بود.
با نگاه کردن به اطرافم، نمی‌دانستم باید چه حسی داشته باشم.صدای با اینکه هرگز آن سه گرندمستر را از نزدیک ندیده بودم،پیدا البته به جز روح بازمانده کیکی، اما خیلی به آن‌ها مدیون بودم.
بخش زیادی از موفقیت من به‌ظاهر خاطر آن‌ها بود و دیدنشان در این‌تصور موقعیت باعث شد احساسات پیچیده‌ای داشته باشم.
'مطمئنم اون یه چیزی می‌دونه.'
به پشت متیو خیره شدم.
او زیاد حرف نمی‌زد‌ظاهرش و فقط در سکوت راه‌عدالت را به من نشان می‌داد.
به دلایلی، احساس می‌کردم او عمداً‌ظاهر دارد مرموز رفتار می‌کند. انگار که‌اون از من کینه‌ای به دل داشت.
«کجا داریم می‌ریم؟»
«خیلی زود می‌فهمی.»
«بازم از این حرفا؟»
کم‌کم داشتم از این جواب‌ها کلافه می‌شدم، اما‌واقعیت چه کار می‌توانستم بکنم؟ او تنها کسی بود‌راهش که در حال حاضر می‌توانستم به او تکیه کنم.
او کلید بازگشت به دنیای‌ساختمانی من و همچنین درک اصل‌داشتم و اساس این دنیا بود.
فعلاً، فقط می‌توانستم دندان‌آشنا روی جگر بگذارم و هر‌رفت‌وآمد چه می‌گفت را انجام دهم.
«رسیدیم.»
خوشبختانه، مجبور نبودیم خیلی پیاده‌روی‌داری کنیم. خیلی زود در مقابل‌خیلی یک ساختمان بزرگ سفید ایستادیم.
«همین‌جاست؟»
با دقت‌کرد به آن‌آشنا نگاه کردم.
ساختمان نسبتاً بزرگ و مربع شکل بود. خیلی بلند نبود،می‌خوایم اما به نظر می‌رسید بسیار شلوغ است زیرا افراد زیادی‌همیشه به داخل و خارج از آن رفت و آمد می‌کردند.
با نگاهی به اطراف، چشمانم خیلی‌ظاهر زود به تابلوی خاصی در بالاترین‌اون نقطه افتاد و گوشه لبم پرید.
لحظه‌ای که کلمات حک شده در بالای ساختمان‌آنجا را دیدم، تقریباً دلم می‌خواست برگردم و تا‌عدالت جایی که ممکن است از این مکان دور شوم.
[داروسازی هال]
«واقعاً؟»