چپتر 2719: فصل ۲۷۱۹ - تخم غول‌پیکر

نکتهٔ اصلی این بود که‌جای​ رعد داوری یه حمله با‌قدم‌به‌قدم​ آسیب محیطی به حساب می‌اومد.

تعداد زیادی از جنگجوهای روح دور هم جمع شده‌رفت​ بودن، و یه ضربه از رعد داوری معمولاً حداقل‌تقریباً​ به چهار یا پنج‌تا از جنگجوهای روح اصابت می‌کرد.

بعد از تحمل حدود ده دوازده‌تا برخورد‌می‌آورد​ صاعقه، جنگجوهای روح دیگه نمی‌تونستن اون حجم‌قدم‌به‌قدم​ از آسیب رو دووم بیارن و متلاشی می‌شدن!

جیغ‌های گوش‌خراش جنگجوهای روح قبل از مرگشون، ارواح جنگجوی بیشتری‌داشت​ رو از پشت سر به اون سمت می‌کشید و همین‌عجیب​ باعث می‌شد بازده فعال شدن رعد داوری حتی بالاتر هم بره.

جواب می‌داد!

فانگ هنگ از دور اوضاع رو زیر نظر داشت‌رفت​ و به هدایت لیکرها به سمت جلو ادامه می‌داد‌تقریباً​ تا سر فرصت، جنگجوهای روح رو یکی‌یکی پاکسازی کنه.

یه جورایی عجیب بود.

کشتن جنگجوهای روح‌جواب​ هیچ پاداش یا آیتم‌اوضاع​ دراپی به همراه نداشت.

علاوه بر اون، به نظر می‌رسید جنگجوهای روح می‌تونستن‌گذاشت​ خودشون رو بازسازی کنن و مدام از لکه‌های نور‌اما​ نقره‌ای در اطراف ژرفای نومیدی متراکم می‌شدن و شکل می‌گرفتن.

با این حال، سرعت تولید اون لکه‌های نور نقره‌ای‌رفت​ اصلاً زیاد نبود و خیلی کندتر از سرعتی پیش‌تقریباً​ می‌رفت که رعد داوریِ کلون‌های زامبی دخلشون رو می‌آورد.

فانگ هنگ هم خیلی ساده‌زامبی​ پا جای پای ارتش زامبی‌هاش‌پای​ گذاشت و قدم‌به‌قدم جلو رفت.

از اونجایی که جنگجوهای روح‌فانگ​ هم جادوگر بودن، کلون‌های زامبی مدام‌هدایت​ زیر آتیش حملات اونا تلف می‌شدن.

اما هر بار که تعداد کلون‌های زامبی تقریباً به ته دیگ‌رفت​ می‌خورد، یه دسته جدید از کلون‌ها دوباره اسپاون می‌شدن و به‌می‌خورد​ میدون نبرد ملحق می‌شدن تا این چرخه بی‌پایان ادامه پیدا کنه.

همهٔ اینا قابل مدیریت بود.

دردسر اصلی این بود که چون رعد داوری یه مدت‌زمان مشخص داشت، فانگ هنگ‌قدم‌به‌قدم​ نمی‌تونست خیلی راحت آفلاین بشه و بذاره سیستم بره رو حالت خودکار؛ مجبور بود‌جدید​ مدام هی بره و بیاد تا رعد داوری رو دوباره روی کلون‌های زامبی کست کنه.

چاره‌ای نبود.

فانگ هنگ تلاشش رو کرد ولی دید اصلاً نمی‌تونه از‌قدم‌به‌قدم​ زیر کار در بره، واسه همین یه سیلی به صورت‌تقریباً​ خودش زد تا تمرکزش نپره و به فارم کردن ادامه داد.

بعد از ۱۲ ساعت فارمِ مداوم، مسافت‌گذاشت​ زیادی رو جلو رفته بود، اما روبه‌روش‌اونا​ هنوزم یه فضای بی‌کران و پرهرج‌ومرج قرار داشت.

فانگ هنگ که دید کاری از دستش برنمیاد، موقتاً‌جای​ آفلاین شد و با جی شیائو‌بو تماس گرفت تا‌آتیش​ مطمئن بشه شورای اموات از ناپدید شدنش زیادی نگران نمیشن....

دو شبانه‌روزِ‌بره​ تمام داشت‌می‌داد​ بی‌وقفه فارم می‌کرد!

فانگ هنگ حس می‌کرد نیروی روحش شدیداً ته کشیده‌گذاشت​ و به سطح فوق‌العاده پایینی رسیده. هر یه قدمی که‌بار​ به جلو برمی‌داشت، نیازمند تمرکز و تقلای خیلی زیادی بود.

از یه جایی به بعد، فضای دور‌گذاشت​ و برش کم‌کم به یه پهنهٔ وسیع‌اونا​ از رنگ‌های خاکستری و سفید تبدیل شده بود.

تمام دنیا‌می‌رفت​ خاکستری مایل به‌زامبی​ سفید شده بود.

حتی رنگ لیکرها هم‌می‌داد​ پریده بود و انگار کاملاً‌نظر​ با دنیای اطرافشون درآمیخته بودن.

دقیقاً مثل همون صحنه‌ای‌ساده​ بود که قبلاً توی‌زامبی‌هاش​ توهم رودخانه زیرین دیده بود!

حالا یه دستهٔ پنج‌هزارتایی از کلون‌های زامبی دور فانگ‌رفت​ هنگ جمع شده بودن که از طریق افکت پسیوِ رعد‌دیگ​ داوری، مدام به جنگجوهای نامرده اطراف آسیب سنگینی وارد می‌کردن.

از دیشب به بعد، بالا نگه داشتن قدرت اراده‌ش حسابی سخت شده بود.‌گذاشت​ مجبور بود هر ده دقیقه یه بار آفلاین بشه تا یه کم استراحت‌می‌خورد​ کنه و بعد دوباره وارد بازی بشه و همین چرخه رو از سر بگیره.

همم؟

اون دیگه چیه؟

ناگهان نگاه‌ساده​ فانگ هنگ‌پای​ به چیزی افتاد.

سرش رو بالا گرفت و دید‌دخلشون​ توی افق روبه‌رو، یه حلقهٔ نورانی‌زامبی‌هاش​ مثل هالهٔ خورشید توی فضا ظاهر شده.

شبیه یه‌بره​ محرابِ معلق‌می‌داد​ توی هوا بود.

بالای اون محراب، یه شیء کروی‌پای​ و وهم‌آور وجود داشت؛ یه ساختار‌اونجایی​ عظیم درست مثل یه تخم غول‌پیکر.

ارواح سرگردان دیگه به جلو حرکت‌زامبی‌هاش​ نمی‌کردن و در عوض، بی‌اختیار به‌آتیش​ سمت اون تخم غول‌پیکر کشیده می‌شدن.

انگار پروانه‌هایی بودن‌داوریِ​ که خودشون رو به‌می‌آورد​ دل شعلهٔ آتیش می‌زدن.

تعداد بی‌شماری از بدنه‌های روح به‌هنگ​ محض نزدیک شدن تجزیه می‌شدن و‌لیکرها​ با اون تخم غول‌پیکر در هم می‌آمیختن.

فانگ هنگ اخماش رو توی هم کشید و یه‌گذاشت​ قدم دیگه به جلو برداشت؛ به حلقهٔ نور نزدیک‌تر‌اما​ شد تا بتونه درست ببینه اون تخم غول‌پیکر اصلاً چیه.

«پس فقط یه پروژکشنه؟»

اخم‌های فانگ هنگ عمیق‌تر شد.

چیزی که روبروش خودنمایی‌می‌داد​ می‌کرد، یه محراب قربانیِ بلند‌نظر​ از جنس فلز سیاه بود.

سطح محراب لکه‌دار و رنگ‌ورورفته بود و‌ارتش​ خط‌وخش‌های زیادی روش به چشم می‌خورد. بالای‌آتیش​ محراب، یه گوی تیره‌رنگ معلق مونده بود.

به نظر می‌رسید گوی قدرتش رو از طریق‌قدم‌به‌قدم​ محراب قربانی پخش می‌کنه و پشت محراب، تصویری‌اما​ از یه کره تخم‌مرغی‌شکلِ عظیم به وجود آورده بود.

فانگ هنگ‌می‌رفت​ به گوی‌کلون‌های​ زل زد.

این همون گویی بود‌می‌داد​ که موقع تفکر درباره قدرت،‌نظر​ بیرونِ رودخانه زیرین دیده بود!

خاطرات اون لحظه‌می‌آورد​ خیلی سریع توی‌پای​ ذهنش زنده شد.

«پس ماجرا از این قراره...»

فانگ هنگ زیر‌داوریِ​ لب زمزمه کرد و‌می‌آورد​ تو دلش حدس‌هایی زد.

اون هیکل مرموزی رو‌می‌داد​ که توی آینه دیده‌زیر​ بود به یاد آورد.

اون هیکل با استفاده از‌جای​ هفت تا گوی، هفت تا‌قدم‌به‌قدم​ دنیای مجزا خلق کرده بود.

یکی از اون دنیاها‌پای​ همین قلمرو مرگی بود‌قدم‌به‌قدم​ که الان توش حضور داشت.

با این حال، توی خاطراتش‌زامبی​ ندیده بود که گوی روی‌پای​ یه محراب قربانی قرار گرفته باشه.

فانگ هنگ حدس می‌زد امپراتریس پرسفونه هم این گوی رو دیده و بعد از‌ادامه​ ارتقا به نکرومنسر سطح خدایی، وارد ژرفای نومیدی شده، محراب رو ساخته و به‌علاوه​ طور کامل از قدرت گوی بهره برده تا سازوکار قلمرو مرگ رو از نو بچینه.

از اونجایی که گوی روبروش‌جای​ به قلمرو مرگ مربوط می‌شد، پس‌رفت​ هنوز شش تای دیگه وجود داشت...

یعنی اونا به‌جای​ اون شش تا دنیای‌گذاشت​ دیگه بازی مربوط می‌شدن؟

فانگ هنگ بی‌اختیار سرش‌کلون‌های​ رو بالا آورد و‌ساده​ به گوی نگاه کرد.

نمی‌تونست کاملاً مطمئن باشه.

ولی با توجه به اطلاعاتی که از آینه به‌گذاشت​ دست آورده بود، به احتمال خیلی زیاد یکی از‌اما​ اونا جهنم بود و یکی دیگه‌ش هم قلمرو مقدس.

فعلاً بهتر‌ساده​ بود بی‌خیال‌پای​ بقیه گوی‌ها بشه.

اگه حدسش درست بود و این گوی نظم و قدرت بنیادین قلمرو مرگ‌گذاشت​ رو تشکیل می‌داد و همین‌طور منبع انرژیِ رودخانه زیرین بود، یعنی کافی بود‌می‌خورد​ محراب و گوی رو برداره ببره به دنیای آخرالزمان خون‌آشام تا همه‌چیز حل بشه؟

فانگ هنگ تصمیم گرفت امتحانش کنه. یه دسته‌زیر​ از لیکرها رو فرستاد سمت گوی تا ببینه می‌تونن‌پاکسازی​ گوی رو از روی محراب جابه‌جا کنن یا نه.

«فیش...»

کلون‌های زامبی همین که وارد شعاع دویست متریِ گوی شدن، سرعتشون به‌آتیش​ وضوح افت کرد. طولی نکشید که بدنشون جلو چشم شروع به پوسیدن و‌اسپاون​ تیره شدن کرد و تبدیل به یه چاله از چرک و عفونت شد.

انگار شدنی نبود!

ظاهراً یه جور اثر قلمرو‌زامبی​ بود؛ ورود به اون محدوده‌پای​ به طور خودکار آسیب می‌زد.

فانگ هنگ نگاهی به اعلان‌های سیستم‌هنگ​ انداخت و بعد یه کاغذ رون‌لیکرها​ مهروموم سطح نیمه‌خدا از کوله‌پشتیش بیرون کشید.

هوووف!

کاغذ رون که به خونش آغشته شده بود، با سرعت به سمت گوی پرواز‌اونا​ کرد. با این حال، همین که کاغذ رون به فاصله صد متری گوی رسید،‌ملحق​ با یه صدای فیش بلافاصله فاسد شد و به ابری از خاکستر تبدیل شد.

بازم فایده‌ای نداشت.

رون مهروموم حتی به گوی برخورد‌هنگ​ هم نکرده بود، ولی قدرت گوی باعث‌جلو​ شده بود کاملاً محو و پودر بشه.

اوضاع واقعاً دردسرساز شده بود!

امپراتریس چطوری‌ساده​ قدرت گوی رو‌ارتش​ مهار کرده بود؟

یه لحظه صبر کن.

شاید امپراتریس اصلاً نیازی به جابه‌جا کردن گوی نداشته.‌نظر​ شاید فقط لازم بوده نیروی ذهنی خودش رو بهش‌کنه​ تزریق کنه تا قدرتش رو کاملاً در اختیار بگیره؟

اما پس‌دخلشون​ تکلیف محراب‌ساده​ چی می‌شد؟

امپراتریس چطوری گوی رو‌پای​ جابه‌جا کرده بود و‌قدم‌به‌قدم​ گذاشته بودش روی محراب؟

فانگ هنگ آروم‌آروم به‌کلون‌های​ محراب نزدیک شد و‌ساده​ نگاهش رو انداخت سمت راستش.

اونجا مقداری توده انرژیِ استفاده‌نشده رو دید که‌زیر​ روی هم تلنبار شده بودن و زیرشون بخش‌یکی‌یکی​ بزرگی از یه آرایه جادویی به چشم می‌خورد.

فانگ هنگ‌دخلشون​ از دور‌ساده​ خوب نگاهش کرد.

به نظر می‌رسید یه آرایه جادوییِ ساخت دست‌قدم‌به‌قدم​ باشه، که در صورت تأمین انرژی کافی، می‌تونست‌اما​ بازدهی کارکرد محراب رو به شدت افزایش بده.

احتمالاً به همین خاطر بوده که‌دخلشون​ تحت رهبری امپراتریس پرسفونه، قدرت قلمرو‌زامبی‌هاش​ مرگ تا این حد تقویت شده بود.

ولی حالا اون‌جواب​ آرایه جادویی به‌هنگ​ کلی خراب شده بود.