چپتر 1001: آماده نیست
0صبحِ روزِ بعد هنگامِ صبحانه، لی‌موضوع جین‌شی پرسید: «یوان، حالا که برگشتی، قراره‌دارید عروج به عالمِ بعدی رو شروع کنیم؟»
یوان سر تکان داد: «آره، اما می‌خوام چند روزِ دیگه هم صبر کنم تا اگه‌انداخت اتفاقی افتاد آماده باشیم. وقتی عروج رو شروع کنم، تا وقتی همهٔ آزمون‌ها رو تموم نکنم‌چایش توی تزکیهٔ آنلاین می‌مونم، برای همین می‌خوام مطمئن بشم که هیچ‌چیز حواسم رو ازش پرت نمی‌کنه.»
«منطقیه.»
وانگ مینگ ناگهان گفت: «فکر نکنم لازم باشه نگران باشی.نشست اگه اتفاقی بیفته، ما می‌تونیم یه کاریش بکنیم. هر چی‌اون‌قدرها باشه ما به‌خاطرِ تو اینجاییم. می‌تونی روی ما حساب کنی.»
یوان لحظه‌ای تأمل کرد و بعد‌موضوع سر تکان داد: «حق با توئه.انتظارش باید بیشتر روی شماها حساب کنم.»
«خیلی خب، امشب عروج‌بخواهید می‌کنیم. حواستون باشه تا‌نیست اون موقع آماده باشید.»
اعضایی که با‌باشه او عروج می‌کردند‌بیفته سر تکان دادند: «باشه.»
بعد از صبحانه، می‌فنگ از او‌کردنِ پرسید: «اربابِ جوان، می‌تونم کمی از‌شما وقتتون رو بگیرم؟ باید چیزی ازتون بپرسم.»
«حتماً. کجا می‌خواید حرف بزنیم؟»
می‌فنگ گفت:ممنونم «می‌تونیم توی اتاقِ‌موضوع من حرف بزنیم.»
یوان سر تکان‌باشه داد و به‌دنبالِ‌بیفته می‌فنگ به اتاقش رفت.
می‌فنگ پس از آماده‌اتاقش کردنِ کمی چای و‌پذیرایی پذیرایی از او، روبه‌رویش نشست.
یوان گفت: «هر‌ممنونم وقت شما آماده باشید‌اون‌قدرها منم آماده‌ام، خانم می‌فنگ.»
«ممنونم، اربابِ جوان. اما راستش رو‌اون‌قدرها بخواهید، موضوع اون‌قدرها هم جدی نیست و‌ابرویی ممکنه چیزی نباشه که انتظارش رو دارید.»
یوان ابرویی بالا انداخت‌نگران و با خود فکر کرد‌بکنیم که او می‌خواهد چه بگوید.
می‌فنگ پس از کشیدنِ نفسِ عمیقی،کردنِ با چهره‌ای جدی گفت: «اربابِ جوان، نظرتون‌منم دربارهٔ بچه‌دار شدن با دخترِ من چیه؟»
وقتی می‌فنگ شروع‌ممنونم به صحبت کرد، یوان‌اون‌قدرها داشت چایش را می‌نوشید.
با شنیدنِ سؤالش، چیزی‌بخواهید نمانده بود چایِ توی‌نیست دهانش را بیرون بپاشد.
لحظه‌ای بعد پرسید:باشه «بـ‌بچه با می‌شیو؟ این‌می‌تونیم دیگه از کجا اومد؟»
«به‌عنوانِ مادرش، کاملاً طبیعیه که حالا که شریکِ بی‌نقصی برای خودش‌وقت پیدا کرده، به این چیزها فکر کنم. و اگه بخوام باهاتون‌نیست کاملاً صادق باشم، اربابِ جوان، من هم دلم می‌خواد نوه‌هام رو ببینم.»
«نـ‌نمی‌دونم چی باید بهتون بگم، خانم می‌فنگ... این چیزی نیست که من بتونم درموردش تصمیم‌بالا بگیرم. گذشته از این، ما وقتِ رسیدگی به یه بچه رو نداریم، چه برسه به اینکه‌داشت هر چی به کشفِ حقیقتِ پشتِ تزکیهٔ آنلاین و زمین نزدیک‌تر می‌شیم، سرمون شلوغ‌تر هم می‌شه.»
«اگه نگرانِ نداشتنِ وقتِ کافی هستید، نیازی نیست نگران باشید چون من می‌تونم‌ابرویی هم‌زمان هم به بچه برسم و هم کارهام رو انجام بدم. هر چی‌شدن باشه قبلاً هم با می‌شیو و هم با شما همین کار رو کرده‌ام.»
یوان پرسید: «حتی‌باشه اگه این‌طور باشه... دراین‌باره‌می‌تونیم با می‌شیو حرف زدید؟»
«حرف زدم.»
«جوابش چی بود؟»
«گفت که آماده نیست.»
یوان سر تکان داد: «اگه اون آماده نیست،کاریش پس کاری از دستِ من برنمی‌آد. اگه برای بچه‌دار‌تأمل شدن آماده نیست، مجبورش نمی‌کنم با من بچه بیاره.»
«می‌دونم، و ازتون نمی‌خوام که چنین کاری بکنید. با این حال، اگه یه‌منم روزی حس کردید دلتون می‌خواد با می‌شیو بچه داشته باشید، به‌احتمالِ زیاد خودتون‌دارید باید قانعش کنید. با شناختی که ازش دارم، احتمالاً منتظره که شما پیش‌قدم بشید.»
«می‌فهمم... راستش رو بخواهید، منم فکر می‌کنم برای بچه‌دار شدن آماده نیستم. هنوز‌دارید جوونم و مشکلاتِ زیادی توی زندگیم هست که قبل از اینکه حتی بخوام‌بچه‌دار به آوردنِ یه موجودِ دیگه به این دنیا فکر کنم، باید حلشون کنم.»
می‌فنگ چشم‌هایش را بست و چند لحظه ساکت ماند و بعد آهی کشید: «چون اربابِ جوان این‌طور می‌گن،بگوید دیگه با این موضوع مزاحمتون نمی‌شم. با این حال، می‌خواستم بپرسم رابطه‌تون با چو لیوشیانگ چطوره؟ از چیزایی‌بود که ازش دیدم، به نظر می‌رسه از اون دخترایی باشه که دلش می‌خواد هرچه زودتر خانواده تشکیل بده.»
یوان لبخند زد و گفت: «از شما همین انتظار می‌رفت، خانم می‌فنگ. چشم‌هاتون مثلِ همیشه تیزه. در‌تأمل واقع، رؤیای لولو اینه که خانوادهٔ خودش رو داشته باشه. با این حال، هنوز از من نخواسته‌اربابِ کاری بکنم. اونم احتمالاً منتظره تا من پیش‌قدم بشم، ولی کی می‌دونه. بعضی وقت‌ها خیلی غیرقابل‌پیش‌بینی می‌شه.»
«می‌فهمم. و عذر می‌خوام که وقتتون رو با این حرف‌های بی‌معنیِ خودم‌شما گرفتم... از وقتی می‌شیو با شما رفت، همه‌ش به داشتنِ نوه فکر‌نباشه می‌کنم، با اینکه قبلاً هرگز پیش نیومده بود که بهش فکر کنم.»
«نگرانش نباشید، خانم می‌فنگ.»
«در ضمن، دیگه نباید من رو‌اون‌قدرها این‌طوری صدا بزنید. شما الان اربابِ‌دارید من هستید. می‌تونید فقط می‌فنگ صدام کنید.»
«می‌تونم می‌فنگ صداتون کنم، اما شما‌بیفته هم باید تشریفات رو کنار بذارید‌می‌تونی و من رو یوان صدا کنید.»
«این منصفانه نیست، اربابِ جوان...»
«خواهش می‌کنم. شما مادرِ می‌شیو‌بخواهید هستید. خیلی عجیبه که مادرزنِ آینده‌م‌نباشه من رو اربابِ جوان صدا بزنه.»
«...»
می‌فنگ آهی‌لازم از سرِ‌نگران تسلیم کشید.
«می‌فهمم. اگه این‌به‌دنبالِ چیزیه که می‌خواید،کردنِ اطاعت می‌کنم... یوان.»
لبخند زد: «ممنون، می‌فنگ.»
یوان بقیهٔ روز را روی گنج‌یابیِ کوچکش کار‌نیست کرد. وقتی تمامِ مقدمات را فراهم کرد، راهیِ پلکانِ‌می‌خواهد آسمان شد و منتظر ماند تا بقیه پیدایشان شود.
وقتی می‌شیو، چو لیوشیانگ و‌باشی لی جین‌شی واردِ تزکیهٔ آنلاین شدند،اینجاییم همگی به پلکانِ آسمان نزدیک شدند.
همان‌طور که به مردی که نشان‌ها را پخش‌پذیرایی می‌کرد نزدیک می‌شدند، چو لیوشیانگ با صدایی هیجان‌زده گفت:راستش «بالاخره قراره عروج کنیم. خیلی وقته منتظرِ این لحظه‌ام!»
یوان به مرد گفت:راستش «چهار نشان می‌خوام.» مرد‌جدی بی‌درنگ ابروهایش را بالا داد.
مرد گفت: «چهار تا؟ هر بار‌اون‌قدرها فقط یک نفر از شما می‌تونه‌دارید پلکانِ آسمان رو به چالش بکشه.»
یوان لبخند زد: «می‌دونم. من تنها‌بیفته کسی‌ام که قراره پلکانِ آسمان رو به‌روی چالش بکشه. این‌ها فقط با من میان.»
«جدی می‌گی؟ می‌دونی که—»
«بله، می‌دونم که با‌راستش این کار، آزمون‌ها خیلی‌جدی سخت‌تر می‌شن و براش آماده‌ام.»
مرد به سه زیبارویی که پشتِ سرش ایستاده بودند نگاه کرد و زیرِ لب‌بالا آهی کشید: «از نظرِ آماری، مردهایی که بیش از حد روی زن‌ها تمرکز می‌کنن،چیه هرگز توی دنیای تزکیه به جایی نمی‌رسن. با این حال، این زندگیِ توئه، نه من.»
پیرمرد که چهار نشان را به‌بیفته یوان داد، آن‌ها بی‌درنگ از راه‌پله‌ای‌می‌تونی که به پلکانِ آسمان می‌رسید بالا رفتند.