چپتر 459: لطفاً مرا به دوش بکش
0می‌شیو پرسید: «اتفاقی افتاده؟»
می‌فنگ پرسید: «من هم می‌خواستم همین را‌قبلاً بپرسم. چه شده؟ به رئیس توهین کرده‌ای؟شدن چرا باید شخصی مثل او دنبالت بگردد؟»
می‌شیو ماجرای امروز‌نگفت در اتحادیهٔ تزکیه‌گران را‌حالت برای مادرش توضیح داد.
می‌فنگ پس از شنیدنِ داستانِ‌کردنِ می‌شیو مدتی طولانی سکوت کرد‌ممنون و در آخر تنها گفت:
«فقط مراقب باش و مدتی بیرون نرو. رئیس ژائو مردِ قدرتمندی است که‌پدرم در رأسِ اتحادیهٔ تزکیه‌گران قرار دارد. شاید تزکیه‌گرِ قدرتمندی نباشد، اما نفوذِ فراوانی‌قبلاً دارد و آدم‌های زیرِ دستش برای سرکوب کردنِ تو بیش از حدِ نیازند.»
«می‌فهمم. ممنون بابتِ هشدار.»
«نمی‌فهمی، می‌شیو؟ اگر تو در خطر باشی، اربابِ‌خوبه جوان هم در خطر خواهد بود. هر کاری‌موردِ می‌کنی، فقط حواست باشد که از او محافظت کنی.»
می‌شیو گفت: «نیازی‌دستش نیست این را‌بیش به من بگویی.»
می‌فنگ کمی‌دوباره بعد تلفن‌خورد را قطع کرد.
می‌شیو با‌ماجرا صدای بلند‌خشمگین آه کشید: «هااا...»
اما پیش از آنکه‌سپس حتی بتواند به وضعیت فکر‌پدرم کند، تلفنش دوباره زنگ خورد.
یو رو بود.
می‌شیو تلفن‌دوباره را جواب داد‌جواب اما چیزی نگفت.
سپس صدای یو رو‌خشمگین طنین انداخت: «می‌شیو؟ حالت خوبه؟سینهٔ پدرم به دلیلی دنبالت می‌گرده.»
می‌شیو با شنیدنِ صدای‌سپس یو رو نفسِ راحتی‌خوبه کشید و گفت: «آره، خوبم.»
«در موردِ اتفاقی که افتاده...»
یو رو پس از شنیدنِ ماجرا، با صدایی خشمگین داد زد: «چی؟! چقدر بی‌چشم‌ورو!دلیلی تو که قبلاً دستِ رد به سینهٔ اتحادیهٔ تزکیه‌گران زدی، بازم ول‌کنت نیستن؟! حتی‌سینهٔ پا شدن رفتن پیشِ پدر و مادرم! باوَرم نمی‌شه همچین آدمایی اون بیرون پیدا بشن!»
می‌شیو گفت: «همینی که‌خشمگین هست. عصبانی شدن فایده‌ای نداره،سینهٔ چون چیزی رو عوض نمی‌کنه.»
«می‌خوای چی‌کار کنی؟نگفت بعید می‌دونم اتحادیهٔ‌انداخت تزکیه‌گران بی‌خیالت بشه.»
«هنوز نمی‌دونم،زیرِ ولی یه فکری‌کردنِ به حالش می‌کنم.»
«خیلی خب. اگه‌زنگ چیزی لازم داشتی‌چیزی بهم زنگ بزن، باشه؟»
می‌شیو گفت:ماجرا «زنگ می‌زنم.خشمگین فردا می‌بینمت.»
پس از قطع کردنِ تماس،طنین می‌شیو به اتاقِ یوان رفت‌دلیلی و وضعیت را برایش توضیح داد.
یوان با صدای بلند آه‌کردنِ کشید: «عجب مکافاتی. الان دیگه‌ممنون پشیمونم که رفتم ثبت‌نام کردم.»
می‌شیو از او‌زنگ پرسید: «فکر می‌کنی‌چیزی باید چی‌کار کنیم؟»
یوان گفت: «فکر نکنم کاری از دستمون بربیاد جز اینکه امیدوار‌بازم باشیم بی‌خیالت بشن. هر چی باشه، کلِ اتحادیهٔ تزکیه‌گران پشتشونه، در‌آدمایی حالی که ما فقط دو نفریم که از خانواده‌شون فرار کردن.»
سپس می‌شیو پرسید:نگفت «محضِ احتیاط جامون‌انداخت رو عوض کنیم؟»
«این کار بیشتر توجهشون رو جلب نمی‌کنه؟ با‌نیازند توجه به حرفای خانم می‌فنگ و یو رو، اونا‌اربابِ هنوز نمی‌دونن کجایی، برای همین احتمالاً بهتره همین‌جا بمونیم.»
«سعی می‌کنم یه فکری‌خورد بکنم، ولی فعلاً فقط‌سپس همین به ذهنم می‌رسه.»
می‌شیو سر تکان داد: «باشه.»
مدتی بعد، می‌شیو به‌سپس اتاقش برگشت و سعی کرد‌پدرم بخوابد، چون حوصلهٔ تزکیه نداشت.
اما یوان‌زیرِ تصمیم گرفت واردِ‌کردنِ تزکیهٔ آنلاین شود.
فنگ یوشیانگ پرسید: «اربابِ جوان؟جواب عجیبه که شبانه می‌بینمتون. اتفاقی افتاده؟»حالت چون یوان معمولاً تا صبح برنمی‌گشت.
یوان سر تکان‌صدایی داد: «یه چیزی‌بی‌چشم‌ورو تو همین مایه‌ها.»
سپس شیائو هوا‌نگفت پرسید: «کاری از‌انداخت دستِ ما برمیاد؟»
«متأسفانه نه...»
سپس گفت: «فنگ فنگ،خورد یادت میاد ازت پرسیدم‌سپس دکتری می‌شناسی یا نه؟»
فنگ یوشیانگ گفت: «بله، اما هنوز نتونسته‌م حضورش رو‌سینهٔ حس کنم. اون هیچ‌وقت مدتِ زیادی یه جا نمی‌مونه،مادرم برای همین هیچ ایده‌ای ندارم کجاست. چرا یهو می‌خواید ببینیدش؟»
پس از لحظه‌ای سکوت، گفت: «دوستم... بیماره‌حالت و باید هرچه زودتر خوب بشه. با اینکه‌خوبم داره بهتر می‌شه... اما سرعتِ بهبودیش کافی نیست.»
فنگ یوشیانگ از بدنِ او بیرون آمد و گفت:می‌فهمم «که این‌طور... باشه، می‌بینم چه کاری از دستم برمیاد.جوان می‌رم پرس‌وجو کنم ببینم می‌تونم پیداش کنم یا نه.»
یوان سر تکان داد: «ممنون، فنگ‌چیزی فنگ. فردا خواهرم رو توی شهرِ‌خوبه صدفِ دریایی می‌بینم. احتمالاً جای دوری نمی‌ریم.»
فنگ یوشیانگ گفت: «نگران نباشید،چقدر اربابِ جوان. تا وقتی توی‌زدی آسمان‌های زیرین باشید، می‌تونم پیداتون کنم.»
«در اسرعِ‌چیزی وقت برمی‌گردم،سپس اربابِ جوان.»
«باشه، می‌بینمت.»
کمی بعد،دوباره فنگ یوشیانگ پرواز‌جواب کرد و رفت.
پس از رفتنِ فنگ یوشیانگ،چقدر شیائو هوا کنارش ظاهر شد و‌بازم پرسید: «واقعاً حالت خوبه، داداش یوان؟»
یوان نفسِ عمیقی کشید و آهِ بلندی سر داد:پدرم «من... از احساسِ ناتوانی متنفرم. با اینکه دوستم توی دردسره،خشمگین هیچ کاری از دستم برنمیاد— واقعاً از این حس متنفرم.»
شیائو هوا نمی‌دانست چه بگوید،کردنِ چون این نخستین باری بود‌ممنون که یوان را این‌قدر پکر می‌دید.
لان یینگ‌یینگ به او گفت: «شما ناتوان‌نگفت نیستید، سرورم. حتی اگه احساسِ درموندگی می‌کنید،دلیلی ما رو دارید. مطمئنم یه راهی پیدا می‌کنیم.»
یوان که کمی احساسِ‌خشمگین بهتری پیدا کرده بود، با‌سینهٔ لبخندی محو گفت: «ممنون، یینگ‌یینگ.»
مدتی بعد، پیش از‌سپس خروج از بازی به‌خوبه آن‌ها گفت: «فردا صبح می‌بینمتون.»
«شب‌به‌خیر، سرورم.»
«بعداً می‌بینمت، داداش یوان.»
یوان پس از خروج، بقیهٔ شب را به‌دستِ تلاش برای شکستنِ مرز و رسیدن به رتبهٔ‌پیشِ استادِ روح گذراند، اما افسوس که بی‌فایده بود.
صبحِ روزِ بعد، یوان و می‌شیو پس از‌خوبه صبحانه واردِ بازی شدند و برای دیدار با یو‌ماجرا رو به سوی شهرِ صدفِ دریایی به راه افتادند.
می‌شیو از شنیدنِ این موضوع‌کردنِ جا خورد و گفت: «اِ؟ممنون فنگ فنگ دیشب رفت جایی؟»
حالا چه‌دوباره کسی قرار بود‌جواب او را ببرد؟
یوان ناگهان به‌صدایی او گفت: «اگه مشکلی‌قبلاً نداری، من می‌تونم ببرمت.»
او حرفِ قبلیِ می‌شیو را‌طنین به یاد آورد و گفت:دلیلی «یا هنوز براش آماده نیستی؟»
«آممم...»
می‌شیو نمی‌دانست چه جوابی بدهد.
اما ناگهان صحنهٔ بوسهٔ‌خشمگین شوان ووهان بر گونه‌های‌دستِ یوان در ذهنش جرقه زد.
می‌شیو لحظه‌ای دندان‌هایش را به‌طنین هم سایید و سپس با‌دلیلی نگاهی قاطع سر تکان داد.
با چهره‌ای‌زیرِ گل‌انداخته گفت: «لطفاً‌کردنِ من رو ببر.»
یوان پس از گرفتنِ رضایتِ او،چیزی شمشیرِ پرنده را بیرون آورد و می‌شیو‌پدرم را مانند یک شاهدخت در آغوش گرفت.
لحظه‌ای بعد، یوان روی شمشیر پرید و در حالی‌سینهٔ که شیائو هوا کنارش بود، به سوی آسمان اوج گرفت‌باوَرم و در یک چشم‌به‌هم‌زدن شهرِ لونگ چن را ترک کرد.