چپتر 738: چو وویانگ
0ارشد چی با نگاهی برنده به چو لیوشیانگ خیره شد و گفت:به‌تنهایی «هنوز یک سال هم نشده که کتک زدنت رو تموم کردم و از‌آبِ همین الان یادت رفته چه کارهایی از دستم برمیاد؟ می‌خوای بهت یادآوری کنم؟»
«این‌طور نیست، مرشد. من کاملاً از توانایی‌های شما آگاهم، اما‌واقعیت در مقایسه با یوان... نمی‌خوام بهش بگم هیولا، اما... اگه‌چون دیده بودید چه کارهایی از دستش برمیاد، احساسم رو درک می‌کردید.»
ارشد چی با سردی پوزخند زد: «همف! انگار‌گرفته قراره به یه بچهٔ ۱۸ ساله که تازه‌بزرگ‌تر همین اواخر تواناییِ حرکتش رو پس گرفته ببازم!»
چو لیوشیانگ با لبخندی تلخ و شیرین گفت:آن‌ها «اما مرشد، خودِ شما هم اون‌قدرها ازش بزرگ‌تر نیستید...واقعیت و یوان، اون به‌تنهایی یه اهریمن رو شکست داد.»
چهرهٔ ارشد چی‌لبخندی ناگهان جدی شد: «صبر‌اون‌قدرها کن... الان چی گفتی؟»
با دیدنِ تغییرِ حالتِ چهرهٔ ارشد چی، چو لیوشیانگ با اضطراب آبِ دهانش را‌درسته قورت داد. با خودش فکر کرد شاید به‌خاطرِ اشاره به سنش باشد، برای همین‌بدونِ گفت: «شـ-شما فقط ۲۵ سالتونه، که اون‌قدرها از یوان بزرگ‌تر نیست. یا اشتباه می‌کنم؟»
ارشد چی گفت: «اون رو نمی‌گم! گفتی به‌تنهایی‌گرفته یه اهریمن رو شکست داده؟ فکر می‌کردم فقط به‌نیستید شش خاندانِ روح کمک کرده؟ خودشون که این‌طور می‌گفتن.»
برای دور نگه داشتنِ یوان از کانونِ توجه، شش خاندانِ روح به دنیا اعلام کرده‌اندکی بودند که یوان تنها در شکست دادنِ اهریمن به آن‌ها کمک کرده است. در حقیقت، یوان‌باشه به‌تنهایی اهریمن را از پای درآورده بود، اما تنها شمارِ اندکی از این واقعیت خبر داشتند.
چو لیوشیانگ حقیقت را فاش کرد: «آه، درسته. شش خاندانِ روح داستان رو کمی‌شکست تغییر دادن تا به یوان کمک کنن، چون می‌دونستن دوست نداره تو کانونِ توجه‌خودش باشه. اما حقیقته. یوان از اول تا آخر بدونِ هیچ کمکی به‌تنهایی با اهریمن جنگید.»
وقتی چو لیوشیانگ متوجه شد‌درآورده که ارشد چی کمی مضطرب به‌خبر نظر می‌رسد، پرسید: «...حال‌تون خوبه، مرشد؟»
«خوبم...»
تا ارشد چی‌دنیا دهان باز کرد، ناگهان‌دادنِ صدای بلندی طنین انداخت.
صدای یوان در باغ پیچید:شیرین «لولو! اینجایی؟! همون‌طور که قول داده‌اون بودم اومدم تا تو رو برگردونم!»
«یوان؟!»
چو لیوشیانگ بی‌درنگ بلند‌تازه شد و با چهره‌ای‌گرفته هیجان‌زده به اطراف نگاه کرد.
و در‌توجه جواب فریاد زد:بودند «یوان! من اینجام!»
یوان با شنیدنِ‌لبخندی پاسخِ چو لیوشیانگ،خودِ بی‌درنگ به‌سمتِ صدا دوید.
وقتی خدمتکارِ جوان فهمید که چه گندی‌شمارِ زده است، با چهره‌ای مات‌ومبهوت همان‌جا خشکش‌درسته زد: «ها؟ یوان؟ اون اربابِ جوان چین نیست؟»
چند لحظه همان‌جا ایستاد، سپس برگشت و پا‌گرفته به فرار گذاشت. زیرلب دعا می‌کرد و امیدوار‌بزرگ‌تر بود کسی او را همراهِ یوان ندیده باشد.
چند دقیقه بعد، یوان به برکه و‌دادنِ غارِ جاودانه رسید و چو لیوشیانگ را دید‌اندکی که پشتِ زنِ جوان و زیبایی ایستاده است.
یوان بی‌درنگ‌ببازم پرسید: «لولو! حالت‌شیرین خوبه؟ صدمه دیدی؟»
چو لیوشیانگ از روی هیجان به‌شدت سر‌شمارِ تکان داد: «نه، من خوبم. تو چطور؟درسته صدمه دیدی؟ برای خانواده‌م چه اتفاقی افتاد؟»
«راستش... من با برادرت‌تازه چو وویانگ و همین‌طور برادرِ‌ببازم بزرگ‌ترش روبه‌رو شدم... و سباستین...»
چو لیوشیانگ که با وجودِ فاصلهٔ‌تنها زیادشان می‌توانست اضطرابِ یوان را حس کند،بود پرسید: «برادرام و سباستین؟ اتفاقی براشون افتاده؟»
یوان آهی کشید: «سرِ‌تلخ راهم سبز شدن، من‌ازش هم از پای درشون آوردم.»
چشم‌های چو لیوشیانگ از‌پای شوک گرد شد: «ا-از‌اندکی پای درشون آوردی؟ کشتی‌شون؟»
یوان گفت: «ها؟ نـ-نه! فقط بیهوششون کردم!» او از برخی‌لبخندی جزئیات گذشت، مثل اینکه صورتِ چو وویانگ را غرق در خون‌شکست کرده بود و چیزی نمانده بود گردنِ برادرِ بزرگ‌تر را بشکند.
چو لیوشیانگ گفت: «که این‌طور... تا وقتی سباستین زنده‌ست، شکایتی ندارم. شاید سعی کرده‌شمارِ جلوت رو بگیره، اما به خواستِ خودش نبوده. امیدوارم ببخشیش. اون دوتای دیگه برام‌می‌دونستن مهم نیستن. همیشه مایهٔ دردسر بودن. حتی اگه می‌مردن هم برام ذره‌ای اهمیت نداشت.»
یوان سر تکان داد:تلخ «می‌دونم. سباستین فقط داره‌ازش کارش رو انجام می‌ده.»
ناگهان ارشد چی گلویش را صاف‌بود کرد و میانِ «تجدیدِ دیدار» آن‌ها‌داشتند پرید: «اهم! دارید از قصد نادیده‌م می‌گیرید؟»
یوان بی‌درنگ‌بچهٔ پرسید: «شما‌تازه کی هستید؟»
ارشد چی ناگهان پرسید: «نامِ خانوادگیِ‌تنها من "چی" ـه. می‌شناسیش؟» انگار انتظار داشت‌بود یوان به دلیلی نامِ خانوادگی‌اش را بشناسد.
یوان گفت:ببازم «نه، نمی‌شناسم.تلخ باید بشناسم؟»
«...»
ارشد چی لحظه‌ای ساکت شد.
لحظه‌ای بعد پرسید: «از شاگردم‌بودند شنیدم که اهریمنِ باغِ یشمی‌حقیقت رو به‌تنهایی شکست دادی. حقیقت داره؟»
یوان از شنیدنِ این‌تلخ حرف جا خورد: «شاگرد؟ازش پس شما مرشدِ لولو هستید؟»
ارشد چی که آشکارا برای گرفتنِ‌بود جواب بی‌قرار بود، دوباره پرسید: «سوالم رو‌فاش جواب بده! اهریمن رو به‌تنهایی شکست دادی؟!»
«اگه این‌طور باشه چی؟»
«چطور این کار رو کردی؟»
«ها؟ چرا براتون مهمه؟»تلخ رفتارِ این ارشد چی به‌بزرگ‌تر نظرِ یوان بسیار مشکوک بود.
ارشد چی با صدای بلند گفت: «چون باورت نمی‌کنم. محاله آدمِ‌خبر هیچ‌کاره‌ای مثلِ تو بتونه یک اهریمن رو شکست بده! هر چه‌دوست باشه، اونا نابودنشدنی‌ان! موجوداتِ افضلی هستن که فقط می‌شه مُهرشون کرد!»
«شما...» یوان از دانشِ ارشد چی دربارهٔ‌حرکتش اهریمن‌ها جا خورد. تقریباً انگار حتی پیش‌اون‌قدرها از ماجرای باغِ یشمی از وجودشان خبر داشت.
حالا نوبتِ یوان بود که‌بودند چنین سوالاتی بپرسد: «شما... کی‌حقیقت هستید؟ چرا این‌قدر دربارهٔ اهریمن‌ها می‌دونید؟»
«...»
ارشد چی به سوالش جوابی نداد. در‌شمارِ عوض، دستش را بالا آورد و کفِ‌درسته دستش را به سمتِ غارِ جاودانه گرفت.
لحظه‌ای بعد، شمشیری از‌تازه غارِ جاودانه بیرون پرواز کرد‌ببازم و در دستانش جای گرفت.
دستکاریِ چی؟توجه اون یک‌اعلام استادِ بزرگِ روحه؟
با استفادهٔ ارشد چی‌تلخ از دستکاریِ چی، یوان‌ازش در دل جا خورد.
شمشیر را با حالتی تحریک‌آمیز به سمتش گرفت و گفت:واقعیت «اگه شکستم بدی، چیزی رو که می‌خوای بدونی بهت می‌گم.چون اما اگه من شکستت بدم، تو همه‌چیز رو برام تعریف می‌کنی.»
یوان در‌بچهٔ تأیید سر تکان‌اواخر داد: «بسیار خب...»
سپس ارشد چی پرسید:اعلام «سلاحت کجاست؟ نمی‌خوام وقتی‌آن‌ها باختی هیچ بهونه‌ای بشنوم.»
یوان چیزی نگفت و بازویش‌شیرین را تا جایی که موازی‌نیستید با زمین شد، بالا آورد.
ارشد چی و‌حقیقت چو لیوشیانگ با کنجکاوی‌شمارِ حرکاتش را تماشا کردند.
لحظه‌ای بعد، ناگهان شمشیرِ بزرگی به‌تواناییِ بلندیِ قامتِ خودِ یوان از هوا‌شیرین ظاهر شد و در چنگش قرار گرفت.
به محض اینکه یوان چنگش را دورِ‌دادنِ شمشیر محکم کرد، هاله‌اش سر به فلک‌شمارِ کشید و شمشیر از هیجان به لرزه افتاد.
وقتی چو لیوشیانگ شمشیرِ یوان، یعنی سالارِ‌اون‌قدرها ملکوت را شناخت، با صدایی مات‌ومبهوت زمزمه‌شکست کرد: «ا-اون شمشیرشه توی تزکیهٔ آنلاین... چطوری...»