چپتر 209: کاملاً هماهنگ
0پس از رأی ارشد زو، بزرگ جینگ‌پری گفت: «فراتر از حدِ انتظار— این تنها چیزیه‌دارن که می‌تونم بگم. من هم ۱۰ امتیاز می‌دم.»
سپس همه به سونگ لینگ‌اِر نگاه کردند. او‌مدتی سر تکان داد و گفت: «می‌بینم که بالاخره‌چشمانشان موقعیتی رو که توش هستی فهمیدی، وی کانگ.»
وی کانگ‌امتیازِ با چهره‌ای جدی‌بودند گفت: «بله، مرشد!»
«با اینکه اشتباهاتِ زیادی توی اجراتون بود، انتظار ندارم‌بقیهٔ کسی بتونه نوای "فرودِ ایزد از آسمان" رو بی‌نقص‌بعد بنوازه، مخصوصاً توی یه دونوازی. از من ۹ امتیاز می‌گیرید.»
با شنیدنِ رأی سونگ لینگ‌اِر، جمعیت هورا کشید. با‌هم‌گروهیِ اینکه امتیازِ کامل نگرفته بودند، اجرایشان هم بی‌نقص نبود،چطور پس این بار امتیاز کاملاً عادلانه به نظر می‌رسید.
«ممنون، مرشد!»
آی وان و وی کانگ به او تعظیم کردند، سرِ جایشان نشستند‌می‌رسید و نگاهِ رضایتمندانه‌ای ردوبدل کردند. سپس برگشتند و به یوان نگاه کردند؛ او‌نشسته با آرامش نشسته بود و با نگاهی متفکرانه به چنگش خیره شده بود.
یعنی داره‌مسابقه به چی‌یافت فکر می‌کنه؟
با دیدنِ چشمانِ درخشانِ یوان‌گرد که بی‌دلیل حسِ شومی به آن‌ها‌خدا می‌داد، نتوانستند جلوی کنجکاوی‌شان را بگیرند.
مسابقه ادامه یافت. درست مثلِ قبل، پس از اجرای‌بعد آی وان و وی کانگ، اجرای بقیهٔ شرکت‌کنندگان چنگی‌گرد به دل نمی‌زد و باعث شد حوصلهٔ تماشاچی‌ها سر برود.
مدتی بعد، وقتی بالاخره نوبت به‌اجرایشان تیمِ یوان رسید، تماشاچی‌ها بی‌درنگ صاف نشستند‌ممنون و چشمانشان از روی انتظار گرد شد.
«خودشونن! پری‌مسابقه فِی و‌یافت هم‌گروهیِ مرموزش!»
«خدا می‌دونه این بار چه غافلگیری‌ای برامون‌پری دارن و اجراشون در مقایسه با اجرای‌برامون آی وان و وی کانگ چطور می‌شه!»
در همین حین،نمی‌زد فِی یویان از یوان‌برود پرسید: «چه نوایی بنوازیم؟»
اما یوان انگار که صدایش را‌اجرایشان نشنیده باشد، ساکت ماند و با‌می‌رسید نگاهی مبهوت به چنگش خیره شد.
فِی یویان‌مسابقه دوباره صدایش‌یافت زد: «شاگرد یوان؟»
یوان از بهت بیرون آمد و با‌پری چهره‌ای گیج به او نگاه کرد: «ها؟ ببخشید،دارن داشتم به چیزی فکر می‌کردم. الان چی گفتی؟»
فِی یویان با ابروهای بالاانداخته گفت: «نوبتِ اجرای ماست.» و ادامه داد:تیمِ «چه نوایی بنوازیم؟ بعد از اجرای شاگردای ارشد سونگ، رقابت برامون سخت‌خدا می‌شه، چون ما هیچ نوای سختی مثلِ "فرودِ ایزد از آسمان" بلد نیستیم.»
یوان گفت: «اون نوایی رو که‌اجرایشان موقعِ تمرین زدیم و کلِ شب براش‌ممنون بیدار موندیم یادته؟ بیا همون رو بنوازیم.»
چشمانِ فِی یویان گرد شد و گفت: «مـ‌ـطمئنی؟ اون‌بقیهٔ نوا... خیلی خاصه. اگه داورها خوششون نیاد چی؟ فکر کنم‌وقتی اگه یکی از نواهای من رو بزنیم ریسکش کمتر باشه.»
یوان با لبخندی پشتِ نقابش به او گفت: «مشکلی پیش نمیاد. شاید در مقایسه با موسیقی‌هایی که بهشون‌چطور عادت داری کمی متفاوت باشه، ولی این مسابقه برای اینه که ببینن چقدر می‌تونیم به‌عنوانِ هم‌گروهی یه نوا‌بهت رو خوب با هم بزنیم. به‌هرحال، فقط همون‌طوری که موقعِ تمرین زدیم بنواز— من با سرعتِ تو پیش میام.»
فِی یویان با چهره‌ای جدی‌حوصلهٔ سر تکان داد و سپس‌وقتی برگشت تا به چنگش نگاه کند.
نباید وبالِ گردنِ یوان بشم...
فِی یویان پس از کشیدنِ نفسی‌مثلِ عمیق، بازوانِ باریکش را حرکت داد‌نمی‌زد و با دست‌های سفیدش چنگ نواخت.
یوان حرکاتِ فِی یویان‌روی را دنبال کرد و دقیقاً‌هم‌گروهیِ هم‌زمان با او چنگ نواخت.
«ا-این دیگه‌چنگی چیه؟ این‌باعث چه‌جور موسیقی‌ایه؟»
تماشاچی‌ها از موسیقیِ منحصربه‌فردی‌نگرفته که درونمایه‌اش را هرگز‌بار نشنیده بودند، بی‌درنگ جا خوردند.
با این حال، همهٔ‌یافت تماشاچیانِ حاضر در جمعیت با‌بقیهٔ این نوع موسیقی غریبه نبودند.
«یه لحظه صبر‌چشمانشان کن... چرا این‌خودشونن موسیقی این‌قدر آشناست؟»
«ه-هی! این یه آهنگِ معروف‌حوصلهٔ از دنیای ماست! آخه اونا‌وقتی چرا همچین آهنگی رو بلدن؟!»
بازیکنانِ حاضر در جمعیت وقتی فهمیدند آهنگِ در‌بار حالِ پخش از دنیای مدرنِ خودشان است، گیج‌سرِ شدند؛ به‌ویژه بازیکنانی که بینِ شرکت‌کنندگان حضور داشتند!
مگر اینکه بازیکنِ دیگری این آهنگ را به آن‌ها یاد داده باشد، تنها یک دلیلِ دیگر برای بلد‌بعد بودنِ این آهنگ وجود داشت! یکی از آن‌ها بازیکن بود! و از آنجا که بیشترِ ان‌پی‌سی‌های آنجا فِی یویان‌دارن را می‌شناختند، این فقط می‌توانست یک معنی داشته باشد: شخصی که نقابِ یشمِ سیاه به چهره داشت، بازیکن بود!
یعنی اون شخص تمامِ این مدت یه بازیکن بود؟ خدای‌مرموزش من! آخه چطور از همین الان این‌قدر توی زدنِ چنگ ماهره؟!حین مگه همون لحظه که بازی رو شروع کرده چنگ دستش گرفته؟!
شرکت‌کنندگانی که بازیکن بودند،باعث در عجب ماندند: «آخه‌مدتی کی پشتِ اون نقابِ سیاهه؟!»
در همین حال، داوران نه تنها از‌نبود آهنگِ منحصربه‌فرد، بلکه از اجرای بی‌نقصشان که روان‌تعظیم و کاملاً هماهنگ پیش می‌رفت، حیرت‌زده شده بودند.
در نگاهِ آن‌ها، انگار یوان و‌مثلِ فِی یویان به موجودی واحد تبدیل‌نمی‌زد شده بودند که یک آهنگ را می‌نواخت.
سونگ لینگ‌اِر‌صاف که باورش‌روی نمی‌شد، گفت: «ا-این...»
غیرممکنه! دلیلِ اینکه این‌قدر بی‌نقص و هماهنگ به نظر‌بعد می‌رسن این نیست که به هم‌نوازی عادت دارن— دلیلش اینه‌خودشونن که یوان داره ریتمِ فِی یویان رو بی‌نقص دنبال می‌کنه!
اگرچه شاید بیشترِ افرادِ حاضر متوجهِ‌اجرایشان اوضاع نبودند، سونگ لینگ‌اِر دقیقاً می‌دانست‌می‌رسید اجرای یوان تا چه حد تکان‌دهنده است.
در حالی که فِی یویان تنها باید آهنگ را با سرعتِ خودش می‌نواخت، یوان مجبور بود حرکاتِ او‌بعد را تقلید کند و بدونِ هیچ اشتباهی با سرعتش پیش برود؛ این کار حتی برای متخصصانِ برتر هم‌برامون به‌شدت دشوار بود و تنها کسانی که مهارت‌های شریکشان را کاملاً درک می‌کردند، می‌توانستند به چنین چیزی دست یابند.
البته حتی خودِ فِی یویان هم‌خودشونن از این موضوع خبر نداشت و‌می‌دونه معصومانه به نواختنِ چنگ ادامه داد.
چند دقیقه بعد، فِی یویان دست از نواختن کشید‌بعد و موسیقی بی‌هیچ تأخیری در دم قطع شد؛ انگار‌گرد در تمامِ این مدت تنها او بود که چنگ می‌نواخت.
با این حال،کامل تماشاچیان پس از‌اجرایشان آن کمی سردرگم بودند.
«فقط من این‌طور فکر می‌کنم‌درست یا اجراشون یه کم ناامیدکننده بود؟چنگی اون تأثیرِ اجرای قبلی‌شون رو نداشت...»
«مگه نه؟ با اینکه آهنگش‌گرد خاص و خیلی دلنشین بود،مرموزش اون‌قدر که فکر می‌کردم هیجان‌انگیز نبود...»
«در مقایسه با آی‌باعث وان و وی کانگ، اجراشون‌بعد قطعاً یه چیزی کم داره.»
تماشاچیان که از اجرای «واقعی» در‌اجرایشان پسِ نمایشِ یوان و فِی یویان کاملاً‌ممنون بی‌خبر بودند، ناامیدیِ خود را ابراز کردند.