چپتر 351: بازداشت
0وقتی به دروازه‌ها رسیدند، استادانِ بزرگِ روح جلوی‌موردش یوان و وانگ شیویینگ را گرفتند و گفتند:اینکه «پیش از ورود، باید این‌ها را دست کنید.»
وانگ شیویینگ با دیدنِ دستبندها اخم‌خودمون کرد و گفت: «دستبند...؟ واقعاً؟ چرا‌باشه با ما مثلِ مجرما رفتار می‌شه؟»
یکی از آن‌ها گفت:نزدیک «چرا؟ چون شما قانون‌شکنی کردید،تنها پس به چشمِ ما مجرمید.»
وانگ شیویینگ که باورش نمی‌شد،نزدیک گفت: «چی؟! کدوم قانون رو‌تنها شکستیم؟ ما که تازه رسیدیم اینجا!»
«همین که بدونِ اجازه به‌جادویی اینجا اومدید، یکی از مقدس‌ترین‌بودم قوانینِ ما رو زیرِ پا گذاشتید!»
«ولی ما تصادفی‌ولی سر از اینجا درآوردیم!نخواستیم خودمون که نخواستیم بیایم!»
«شرایط و وضعیتتون هرچی که باشه، واقعیت اینه‌نیستند که بدونِ اجازه پا روی خاکِ مقدسِ ما گذاشتید.همه تازه، شما انسانید! ورودِ انسان‌ها به این مکان ممنوعه!»
وانگ شیویینگ‌بودم مخالفت کرد: «شما‌نزدیک هم که انسانید!»
استادانِ بزرگِ روح نگاهی‌جانورانِ به هم انداختند و‌موردش سپس زدند زیرِ خنده.
«انسان؟ ما؟ هاهاها! ما فقط‌درآوردیم به ظاهرِ انسان‌ها دراومدیم چون‌وضعیتتون رفت‌وآمد با این جثهٔ کوچیک راحت‌تره!»
«دقیقاً! تازه‌اولین این‌جوری جای خیلی‌می‌بینم کمتری هم می‌گیریم!»
وانگ شیویینگ که تازه متوجهِ اوضاع‌می‌بینم شده بود، با چشمانی گردشده به‌پوستِ آن‌ها خیره ماند: «ایـ... این حالت؟»
«نکنه همه‌تون جانورانِ جادویی تو ظاهرِ انسانی هستید؟ در موردش شنیده بودم،باریه ولی این اولین باریه که از نزدیک می‌بینم...» با فهمیدنِ اینکه آن‌ها انسان‌درسته نیستند و تنها هیولاهایی در پوستِ انسان‌اند، تنِ وانگ شیویینگ به لرزه افتاد.
«درسته! ما همه اژدهاییم!»
در آن لحظه،باریه حالتی غرورآمیز در‌فهمیدنِ چهرهٔ همگی‌شان نقش بست.
یوان با تعجب به‌باریه آن‌ها نگاه کرد: «اژ...اینکه اژدها؟! همه‌تون جانورانِ ایزدی هستید؟!»
اژدهایان سرشان را برایش تکان‌جادویی دادند: «چی؟ همهٔ اژدهایان که‌بودم جانورانِ ایزدی نیستند! عجب انسانِ جاهلی.»
«به‌هرحال، پرحرفی بسه. زودباشید این‌درآوردیم دستبندها رو دستتون کنید، وگرنه‌وضعیتتون پای مقاومت می‌ذاریمش و همین‌جا می‌کشیمتون.»
«...»
از آنجا که تعدادشان کمتر بود و از نظرِ منطقی هم‌هیولاهایی ورودِ بدونِ اجازه‌شان به این مکان اشتباه به حساب می‌آمد، یوان‌غرورآمیز و وانگ شیویینگ بدونِ دردسرِ چندانی اجازه دادند به آن‌ها دستبند بزنند.
«خوبه. حالا‌نکنه می‌تونیم واردِ‌جانورانِ شهر بشیم.»
وانگ شیویینگ با اخم به دستبندها نگاه‌نخواستیم کرد و گفت: «یوان... حالم زیاد خوب‌اینه نیست. انگار این دستبندها دارن نیروم رو می‌کشن...»
یوان که چنین اثری‌نزدیک حس نکرده بود، ابرو‌نیستند بالا انداخت: «اِ؟ واقعاً؟»
«این‌ها دستبندهای خاصی‌ان که تزکیهٔ هر کسی که دستش کنه‌تنها رو مُهر می‌کنن؛ بیشتر هم برای انسان‌ها استفاده می‌شه. تا‌لحظه وقتی اینا دستتونه، نمی‌تونید از تزکیه‌تون استفاده کنید و دردسر بسازید.»
وانگ شیویینگ داد‌همه‌تون زد: «انگار ما‌انسانی می‌خواستیم دردسر بسازیم!»
«احتیاط شرطِ عقله. تازه، ما اینجا‌خودمون فقط همین یه مدل غل و زنجیر‌واقعیت رو داریم، پس چارهٔ دیگه‌ای هم نداشتیم.»
اژدهایان این را گفتند‌نزدیک و سپس آن‌ها را‌نیستند به داخلِ شهر بردند.
با ورود به شهر، اژدهایان یوان‌می‌بینم و وانگ شیویینگ را به ساختمانی‌پوستِ بردند و داخلِ سلولِ زندانی انداختند.
اژدهایان پیش از آنکه تنهایشان‌جادویی بگذارند، گفتند: «شما دو تا همین‌جا‌اولین می‌مونید تا سرپرستمون برای بازجویی بیاد.»
وانگ شیویینگ که این تجربه‌ای کاملاً تازه برایش بود،شرایط آهی کشید و گفت: «باورم نمی‌شه... کی فکرش رو‌انسانید می‌کرد مجرم بشیم و حتی بندازنمون توی سلولِ زندان...»
یوان گفت: «تا‌باریه وقتی باهاشون همکاری‌فهمیدنِ کنیم، اتفاقی برامون نمی‌افته.»
وانگ شیویینگ با صدای بلند آهی کشید و گفت: «همه‌ش تقصیرِ اون پاگودای رازآلودِ‌تنِ کوفتیه! آخه چرا ما رو آورد اینجا؟! هنوز توی قلمروِ رازآلود هستیم؟ اگه نه، یعنی‌اژدها چون عملاً از اونجا خارج شدیم توی رویداد شکست خوردیم؟ آآآه! خیلی سؤال توی سرمه!»
یوان گفت: «چون دیگه اینجاییم، کاری‌انسانی از دستمون برنمیاد. وقتی ولمون کنن، یه‌نزدیک راهی برای برگشتن به خونه پیدا می‌کنیم.»
«خیلی خوش‌بینی، مگه نه؟ چی باعث‌خودمون شده فکر کنی ولمون می‌کنن؟ اگه‌باشه برای همیشه اینجا نگهمون دارن چی؟»
یوان با حالتی معصومانه سرش را کج‌اینکه کرد و پرسید: «ولی ما که کارِ اشتباهی‌افتاد نکردیم. چرا باید برای همیشه اینجا نگهمون دارن؟»
وانگ شیویینگ از فکرِ اینکه اژدهایان بخورندش لرزید و گفت: «واقعاً متوجه‌پوستِ نیستی، مگه نه. این‌ها انسان نیستن، یوان! همه‌شون جانورانِ جادویی‌ان! اصلاً تعجب‌همگی‌شان نمی‌کنم اگه با انسان‌ها مثلِ زباله رفتار کنن! حتی بدتر— مثلِ غذا!»
یوان گفت: «اگه‌همه‌تون اتفاقی بیفته، می‌تونیم‌انسانی راحت خارج بشیم.»
وانگ شیویینگ آهی کشید: «ولی بعدش نمی‌تونیم دوباره وارد بشیم چون اونا منتظرمون می‌مونن! به عبارتِ‌خاکِ دیگه، تا وقتی بقیهٔ بازیکن‌ها نجاتمون ندن نمی‌تونیم بازی کنیم! اما وقتی حتی نمی‌دونیم کجاییم، کی می‌تونه‌ظاهرِ نجاتمون بده؟ اگه تنها راهِ اومدن به اینجا از طریقِ پاگودای رازآلود باشه، هیچ‌کس نمی‌تونه بیاد اینجا!»
یوان که تازه‌باریه فهمیده بود وضعیتشان چقدر‌اینکه وخیم است، اخم کرد.
سپس گفت: «اگه‌اولین بمیریم، شاید بیرون از‌فهمیدنِ قلمروِ رازآلود ریسپاون بشیم...»
وانگ شیویینگ گفت: «بعید می‌دونم. مگه یادت رفته؟ ما داخلِ‌بودم یه شهریم، یوان. همهٔ شهرها چک‌پوینت هستن، پس اگه بمیری،پوستِ خیلی راحت توی آخرین شهری که دیدن کردی ریسپاون می‌شی.»
یوان گفت: «اوه، این رو نمی‌دونستم‌خودمون چون تا حالا نمُردم. خیلی هم‌باشه با بازیکن‌های دیگه در ارتباط نیستم.»
وانگ شیویینگ آهی کشید: «به‌هرحال، الان‌فهمیدنِ توی دردسرِ بزرگی افتادیم. امیدوارم این‌انسان‌اند اژدهایان هیچ کینه‌ای از انسان‌ها نداشته باشن...»
حدود نیم ساعت بعد،باریه سرانجام کسی واردِ اتاقشان شد‌نیستند و جلوی سلولِ زندان ایستاد.
یوان به مردِ میان‌سال که زرهی نقره‌ای با‌موردش طرحِ اژدها روی سینه و دو سرِ اژدها‌اینکه روی شانه‌هایش به تن داشت، سلام کرد: «سلام.»
«هممم...» مردِ میان‌سال پاسخی به‌درآوردیم سلامش نداد و تنها با‌وضعیتتون چهره‌ای جدی به آن‌ها خیره ماند.
مردِ میان‌سال با نگاهی پر از تحقیر زمزمه کرد: «چقدر از‌پوستِ آخرین باری که انسان‌ها رو دیدم می‌گذره؟ ده‌هزار سال؟ صدهزار سال؟ یادم‌همگی‌شان نیست. اما بوی تعفنی که شما انسان‌ها می‌دید... هرگز از یادم نمی‌ره.»
وانگ شیویینگ با شنیدنِ حرف‌های او با اضطراب آب دهانش را قورت داد.انسان‌اند مشخص بود که این مرد از انسان‌ها خوشش نمی‌آید. این یعنی شانسشان برای‌بست جانِ سالم به در بردن از این وضعیتِ مزخرف به‌شدت پایین آمده بود.
پس از لحظه‌ای سکوت، مردِ میان‌سال گفت: «حالا ازتون سؤالاتی‌بودم می‌پرسم. اگه حرفی که از دهنتون بیرون میاد ربطی به‌پوستِ سوالم نداشته باشه، می‌دم هر دوتاتون رو اعدام کنن. فهمیدید؟»
وانگ شیویینگ‌گذاشتید با سرعت سر‌درآوردیم تکان داد: «بـ-بله...»
یوان بی‌صدا سر تکان داد.