چپتر 46: آگاهی از وضعیت
0شیائو هوا با دیدنِ اینکه یوان دست‌طلایی از غذا خوردن کشیده است، پرسید: «چی‌می‌کنی شده، داداش یوان؟ به این زودی سیر شدی؟»
«نه... هنوز نه...» یوان بی‌درنگ دوباره به چپاندنِ غذا در دهانش مشغول شد، اما گوش‌هایش تیز ماند و روی گروهِ بازیکنانِ پشت‌سرش تمرکز کرد، چرا که دربارهٔ این «بازیکن یوان» که از او حرف‌حتی می‌زدند کنجکاو شده بود. لابد داشتند دربارهٔ کسِ دیگری حرف می‌زدند که هم‌نامِ او بود، مگر نه؟ گذشته از این، این روزها هم‌نام بودنِ آدم‌ها در بازی‌ها چیزِ عجیبی نبود، چون محدودیتِ «نام‌های تکرارناپذیر» در‌ببخشید بیشترِ بازی‌های امروزی برداشته شده بود و به بازیکنان اجازه می‌داد هر نامی که دوست دارند روی خود بگذارند، بی‌آنکه حرص بخورند که چون کسی پیش از آن‌ها این نام را برداشته، مجبورند عوضش کنند.
«ولی این بازیکن یوان واقعاً آدمِ عجیبیه. هر کسی که یه ذره عقل توی سرش باشه،اجازه وقتی این‌همه شهرت به هم زده، خودشو قایم نمی‌کنه. اگه همین‌طوری به قایم کردنِ هویتش ادامه‌کنند بده، مردم بالاخره فراموشش می‌کنن و این فرصتِ طلایی برای معروف شدن رو به باد می‌ده.»
«فکر می‌کنی بازیکن‌نداره یوان واقعاً یکی‌قبل از اعضای خاندان‌های میراث‌داره؟»
«امکان نداره. همهٔ اعضای خاندان‌های میراث‌دار از قبل هویتشون توی بازی رو‌می‌ده به دنیا اعلام کردن، و می‌دونیم که محاله یه نفر بتونه دو تا‌بازی شخصیتِ مختلف توی این بازی داشته باشه، حتی اگه دو تا کنسول بخره.»
«اصلاً مهم نیست این بازیکن یوان‌برای کیه! تا وقتی برای سرش جایزه‌می‌کنی گذاشتن، همه دنبالِ اینن که پی‌کیش کنن!»
یوان همان‌طور که به‌چیزِ حرفِ بازیکنان گوش می‌داد،محدودیتِ در دل با خود اندیشید:
خدای من، آخه این‌می‌کنن بازیکن یوان چی‌کار کرده که‌شدن بازیکن‌ها رو این‌قدر عصبانی کرده؟
چند دقیقه بعد، وقتی یوان دیگر نتوانست کنجکاوی‌اش را مهار‌باد کند، برگشت و به بازیکنان گفت: «ببخشید، می‌شه دربارهٔ این بازیکن‌میراث‌دار یوان بیشتر بهم بگید؟ چی‌کار کرده که بقیه می‌خوان پی‌کیش کنن؟»
بازیکنان با شنیدنِ‌بازی‌های سؤالش، با حالتی عجیب‌اجازه به او نگاه کردند.
یکی از آن‌ها گفت: «ها؟ تو بازیکن‌بازی‌های یوان رو نمی‌شناسی؟ این اواخر اصلاً توی اینترنت‌دارند نبودی؟ حتی اونایی که بازی نمی‌کنن هم می‌شناسنش!»
یوان با‌بالاخره لبخندی تلخ‌می‌کنن گفت: «متأسفانه نه...»
«خب، بازیکن یوان یه بازیکنِ مرموزه که این اواخر‌شدن با یه پیشرفتِ غیرممکن و سریع داره بازی رو‌امکان قبضه می‌کنه، و حتی بهش تهمت زدن که متقلبه.»
«متقلب؟» چشم‌های یوان از تعجب‌برداشته گرد شد. آخر چطور می‌شد‌دوست در این بازی تقلب کرد؟
سپس پرسید: «برای همینه‌نام‌های که مردم می‌خوان پی‌کیش‌امروزی کنن؟ چون تقلب می‌کنه؟»
«این فقط یکی از هزار دلیلیه که مردم تشنه به خونش هستن.فکر خب، بزرگ‌ترین دلیلش اینه که به این بازیکن یوان حسودی می‌کنن، کسی‌بازی که در حالِ حاضر توی این بازی دست‌کمی از یه وجودِ خداگونه نداره.»
یوان با‌بالاخره شگفتی پرسید:می‌کنن «وجودِ خداگونه؟»
«معلومه. اون نه‌تنها یه فنِ درجهٔ ایزدی داره، بلکه یه خدمتکارِ درجهٔ ایزدی‌بگذارند هم داره! و هنوز حتی زمانِ زیادی از عرضهٔ بازی نگذشته! جای تعجب نداره‌عجیبیه که مردم بهش می‌گن متقلب! آخه مگه می‌شه یه نفر این‌قدر سریع پیشرفت کنه؟!»
«ها...؟» با شنیدنِ این حرف‌ها، چشم‌های یوان‌بازی‌های از شدتِ شوک گرد شد. یک فنِ‌دوست درجهٔ ایزدی و یک خدمتکارِ درجهٔ ایزدی؟
آرام برگشت، نگاهی به شیائو هوا‌طلایی انداخت و با استرس آب دهانش را‌می‌کنی قورت داد. حتماً فقط یک‌جور تصادف بود...
وقتی بازیکنان واکنشِ گیجِ یوان را دیدند، همگی بلند‌شدن خندیدند: «هاهاها! دقیقاً می‌دونیم چه حسی داری، جوون! ما‌امکان هم اولین بار که شنیدیم همین حس رو داشتیم!»
«تازه، این بازیکن یوان نه‌تنها قویه، بلکه بی‌نهایت هم پولداره.دوست همین چند وقت پیش بیش از ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا به‌نام دست آورد و اولین کسی شد که واردِ جدولِ ثروتمندترین‌ها شد!»
«و حتی تازگی‌ها‌محدودیتِ این دانجن رو‌بیشترِ هم تنهایی زده!»
«...»
با شنیدنِ حرف‌هایشان،فراموشش عرق از سر و‌برای روی یوان راه افتاد.
با فهمیدنِ‌بیشترِ این موضوع، در‌برداشته دل فریاد زد:
خدای من!فراموشش واقعاً دارن دربارهٔ‌طلایی من حرف می‌زنن!
یوان تمامِ تلاشش را کرد تا آرام بماند و به‌تکرارناپذیر آن‌ها گفت: «مـ... می‌فهمم... ممنون بابتِ این اطلاعات، من هم‌دارند از این به بعد حواسم به این بازیکن یوان هست...»
بازیکنان با لبخندی گشاده بر لب به او گفتند: «موفق باشی رفیق! ما هم تمامِ‌بتونه تلاشمون رو می‌کنیم تا این بازیکن یوان رو پیدا کنیم و بکشیمش! اما چون الان‌اینن تقریباً همهٔ بازیکن‌ها دنبالش می‌گردن، اون‌قدرها هم آسون نیست!» و کمی بعد رستوران را ترک کردند.
«...»
یوان به‌سرعت برگشت و در حالی‌برای که پشتش غرق در عرقِ سرد‌می‌کنی شده بود، به خوردن ادامه داد.
این دیگه چه کوفتیه؟! من قطعاً‌نبود متقلب نیستم! چطور جرئت می‌کنن وقتی‌بازی‌های هیچی نمی‌دونن، بهم تهمتِ تقلب بزنن؟!
در آن لحظه، یوان قسم خورد که هویتش را از سایرِ بازیکنان مخفی نگه دارد، چون اگر‌مختلف مردم هویتِ واقعی‌اش را می‌فهمیدند، فاجعه به بار می‌آمد. و حتی اگر آن‌قدر قوی بود که بتواند‌حرفِ بازیکنانِ دیگر را شکست دهد، دلش نمی‌خواست در آینده با هر بازیکنی که سرِ راهش سبز می‌شود بجنگد.
یوان در دل آهی کشید:
چرا همه‌چیز این‌قدر پیچیده شد؟ چرا باید فقط به خاطرِ‌دوست اینکه یه کم شانس آوردم، همهٔ بازیکن‌های دنیا دنبالم باشن؟نام من فقط می‌خوام مثلِ بقیه از این بازی لذت ببرم!
با این حال، این وضعیتی نبود که‌بازی‌های بتواند کنترلش کند و تنها می‌توانست امیدوار‌دوست باشد که مردم به‌زودی او را فراموش کنند.
در همین حین، شیائو هوا و لوئو لی با حالتی متفکرانه و در سکوت به یوان خیره‌میراث‌داره شده بودند، انگار نمی‌توانستند گفت‌وگوی لحظاتی پیشِ او با بازیکنانِ دیگر را هضم کنند. با این حال، چند‌حتی ثانیه بعد سریع بی‌خیال شدند و طوری به خوردن ادامه دادند که انگار اصلاً به آن‌ها ربطی نداشت.
یک ساعت بعد، یوان با‌فرصتِ چهره‌ای راضی شکمِ برآمده‌اش را‌باد مالید و گفت: «آآآه، محشر بود...»
لوئو لی خندید و به او گفت: «چیزی که‌نامی محشرتره، شکمِ هم‌کیش یوانه. فکر نمی‌کردم واقعاً همه‌چیز رو‌پیش بخوری و بابتِ شک کردن به توانایی‌ت عذر می‌خوام.»
پیشخدمت پس از آن‌نام‌های به او گفت: «بانوی جوان،برداشته صورت‌حساب ۶ سکهٔ طلا می‌شه...»
لوئو لی سر‌فراموشش تکان داد: «می‌گم بعداً‌برای یکی پول رو بیاره.»
چند دقیقه بعد، تمامِ پیشخدمت‌ها‌فرصتِ و حتی آشپزهای رستوران بیرون‌باد آمدند تا به آن‌ها تعظیم کنند.
آن‌ها گفتند: «از‌بازی‌های بانوی جوان و‌بازیکنان دوستانشان بابتِ حضورشان سپاسگزاریم.»
لوئو لی پس از‌نام‌های خروج از رستوران پرسید: «حالا‌برداشته باید چی‌کار کنیم، هم‌کیش یوان؟»
یوان جواب داد: «بیا برگردیم‌فرصتِ عمارتِ سرور. الان اون‌قدر پرم‌باد که نمی‌تونم هیچ کاری بکنم.»
لوئو لی‌بالاخره سر تکان‌می‌کنن داد: «بسیار خب.»