چپتر 1268: خاندان‌های جاودان
0فنگ یوشیانگ با تحقیر پوزخند زد و‌می‌دانست گفت: «حالا جانور باشی، که چی؟ برام‌یوان مهم نیست انسانی، جانور یا ایزد، علاقه‌ای ندارم.»
اما مردِ جوان از حرف‌هایش خم به ابرو نیاورد‌هست و گفت: «این‌طوری نباش خوشگله. بهت قول می‌دم ارزشِ وقتت‌سمج رو داشته باشه. هر چی باشه، من از... اومدم پایین.»
مردِ جوان با‌جوانِ لبخندی مطمئن به‌قصدِ آسمان اشاره کرد.
فنگ یوشیانگ که داشت کاسهٔ‌درگیرِ صبرش لبریز می‌شد، جواب داد: «پس‌وجودِ از آسمان‌های بالایی اومدی. که چی؟»
مردِ جوان با افتخار‌نداشت اعلام کرد: «نه هر‌احتمالِ جای آسمان‌های بالایی! آسمانِ هفتم!»
فنگ یوشیانگ چشم چرخاند و جواب داد: «حتی اگه‌هست از آسمانِ هفتم باشی، بعید می‌دونم کسی با جایگاهِ‌جوانِ تو خودش رو درگیرِ موجوداتی از این عالمِ حقیر کنه.»
با وجودِ حرف‌های شکاکانه‌اش، فنگ یوشیانگ نمی‌توانست انکار‌شدن کند مردِ جوانی که روبه‌رویشان ایستاده بود، جذبهٔ انکارناپذیرِ‌پیدا کسی را داشت که از آسمان‌های بالایی آمده است.
مردِ جوان اعلام کرد: «خواهش می‌کنم! من اهلِ تبعیض‌حقیر نیستم! مهم نیست از آسمان‌های زیرین باشن یا آسمان‌های‌روبه‌رویشان افضل! تا وقتی خوشگل باشن، لیاقتِ توجهم رو دارن!»
سپس ادامه داد: «تازه، شما خانم‌ها نمی‌تونید چشم‌های من‌زیادی رو گول بزنید! من با یه نگاه می‌فهمم کسی خاص‌درست هست یا نه، و شما دو تا قطعاً خاص هستید!»
فنگ یوشیانگ بدجوری دلش می‌خواست بخواباند زیرِ گوشِ این مردِ جوانِ سمج که انگار قصدِ بی‌خیال شدن‌گوشِ نداشت. با این حال، چون می‌دانست او اهلِ آسمان‌های بالایی است، احتمالِ زیادی می‌داد که برای پیدا‌یوان کردنِ یوان به اینجا آمده باشد و نمی‌خواست دردسری درست کند که دودش به چشمِ یوان برود.
لحظه‌ای بعد، وقتی دید انگار اصالتش از آسمانِ هفتم برایشان اهمیتی‌چون ندارد، ادامه داد: «باشه، فهمیدم. آسمان‌های بالایی براتون مهم نیست— اما‌نمی‌خواست اگه بگم من یه ببرِ سفیدِ آسمانی از خاندان‌های جاودان هستم چی؟»
با شنیدنِ این اصطلاحِ‌خودش ناآشنا، ابروهای فنگ یوشیانگ بالا‌حقیر پرید و پرسید: «خاندان‌های جاودان؟»
«تعجبی نداره که اسمشون رو نشنیدی چون فقط‌احتمالِ توی آسمان‌های بالایی حضور دارن، اما به‌عنوانِ یه‌باشد جانور، حتماً پادشاهِ جاودانِ افسانه‌ای رو می‌شناسی، مگه نه؟»
با شنیدنِ این نامِ‌گول آشنا، چشمانِ فنگ یوشیانگ‌خاص و شی می‌لی سوسو زد.
مردِ جوان متوجهِ‌جوانِ علاقه‌شان شد و در‌بی‌خیال دل خندید: گیر افتادن!
فنگ یوشیانگ پرسید:جایگاهِ «پادشاهِ جاودان چه ربطی‌این به خاندان‌های جاودان داره؟»
مردِ جوان بی‌درنگ با غروری آشکار در صدایش جواب داد: «خاندان‌های جاودان تبارهایی هستن که از موجوداتِ افضلی که به پادشاهِ جاودان خدمت می‌کردن، نشئت گرفتن.اصالتش به زبونِ ساده‌تر، اجدادِ ما جزوِ نُه موجودِ افضلی بودن که تو زمانِ پادشاهِ جاودان ازش پیروی می‌کردن. ما یکی از قدرتمندترین و بانفوذترین خانواده‌ها تو‌توی قلمروی جانوران هم هستیم. حتی یه جانور هم نیست که تو آسمان‌های بالایی اسمِ ما رو ندونه. خب، حالا مایلی یکم از وقتت رو بهم بدی؟»
فنگ یوشیانگ‌نمی‌تونید لبخند زد و‌بزنید گفت: «نه واقعاً.»
حالتِ چهرهٔ‌گوشِ مردِ جوان‌سمج خشک شد: «ها؟»
فنگ یوشیانگ گفت: «گوش‌هات فقط دکوریه؟ من که قبلاً گفتم علاقه‌ای ندارم— اونم‌شکاکانه‌اش چند بار. اگه تنها روشت برای دلبری کردن پُز دادن با اصل‌ونسبته، به‌می‌کنم حالت تأسف می‌خورم.» سپس به شی می‌لی نگاه کرد و ادامه داد: «بیا بریم.»
آن دو بی‌آنکه دیگر توجهی به‌چون جوانِ خاندان‌های جاودان بکنند، از کنارش‌پیدا گذشتند و به پشتِ سر نگاه نکردند.
جوان با چهره‌ای ناباور همان‌جا ایستاد. این نخستین باری بود که کسی با وجودِ‌می‌خواست آگاهی از پیشینه‌اش، دستِ رد به سینه‌اش می‌زد. با این حال، چیزی که بیشتر‌احتمالِ از همه به او برخورد، رفتارِ بی‌تفاوتِ فنگ یوشیانگ نسبت به خاندان‌های جاودان بود.
در آسمان‌های بالایی، با خاندان‌های جاودان درست مثلِ خاندان‌های سلطنتی رفتار می‌شد. جانورانِ‌احتمالِ ایزدی در برابرِ خاندان‌های جاودان سر خم می‌کردند، چه رسد به جانورانِ معمولی. در‌برود واقع، حتی خاندان‌های سلطنتیِ دنیای جانوران هم با آن‌ها در نهایتِ احترام رفتار می‌کردند.
بدنِ جوان از خشم به لرزه‌موجوداتی افتاد و هاله‌اش ناگهان متلاطم شد‌حرف‌های و فضای آنجا را تغییر داد.
جوان ناگهان غرید: «همون‌جا وایسید!»حال صدایش در هوا طنین انداخت‌می‌داد و آن را به لرزه درآورد.
فنگ یوشیانگ ایستاد و‌گول آه کشید: «تو واقعاً‌خاص نمی‌دونی کِی باید بی‌خیال بشی...»
«دیگه بحثِ من نیست.»
شی می‌لی با‌جایگاهِ لحنی بی‌تفاوت پرسید:موجوداتی «پس بحثِ چیه؟»
پیش از آنکه جوان بتواند جوابی بدهد، فنگ یوشیانگ گفت:می‌داد «همف. تعجبی نداره اگه توی آسمان‌های بالایی تا حالا کسی‌دودش بهش نه نگفته باشه، برای همین الان تو فازِ انکاره.»
و ادامه داد: «حالا می‌خوای‌بزنید چه‌کار کنی؟ با اسمِ خاندانت‌قطعاً تهدیدمون کنی که باهات بیایم؟»
جوان در حالی که قصدِ کشت از چشمانِ زردش‌نداشت می‌بارید، برگشت و به آن‌ها نگاه کرد. موهای سفید‌کردنِ و سیاهش وحشیانه در هوا می‌چرخید: «چطور جرئت می‌کنی...»
لبخندی تحریک‌آمیز روی‌جایگاهِ لب‌های شی می‌لی‌موجوداتی نشست: «چقدر ترسناک.»
جوان با صدایی سرد گفت: «احتمالاً این‌می‌دانست رو نمی‌دونید، ولی بی‌احترامی به خاندان‌های جاودان‌یوان مجازاتش مرگه—چه از روی نادانی باشه چه نباشه.»
«و من، بای شوتائو،گول شما رو به خاطرِ‌خاص جرمی که کردید اعدام می‌کنم.»
نوری شرورانه در چشمانِ بای شوتائو درخشید و‌شدن درست در همان لحظه، یکی از دست‌هایش ناگهان‌برای سوسو زد و برای کسری از ثانیه نامرئی شد.
چشمانِ شی می‌لی گرد شد‌درگیرِ و غریزی فنگ یوشیانگ را‌کنه به عقب هل داد: «مراقب باش!»
فنگ یوشیانگ‌بی‌خیال با تعجب‌نداشت گفت: «چی—؟!»
لحظه‌ای بعد، بریدگیِ بزرگی روی‌بزنید بازوی شی می‌لی افتاد و‌قطعاً خون تا آرنجش سرازیر شد.
بای شوتائو از دیدنِ‌سمج این صحنه واقعاً جا‌شدن خورد: «اوه؟ واقعاً دیدیش؟»
اگر شی می‌لی در آخرین لحظه فنگ یوشیانگ‌عالمِ را به عقب هل نداده بود، بای شوتائو‌کند سرِ فنگ یوشیانگ را از تنش جدا می‌کرد.
شی می‌لی با خشم دندان به هم سایید‌احتمالِ و هاله‌اش اوج گرفت: «عوضی... واقعاً می‌خواستی جلوی‌باشد این همه آدم بکشیش... عقلت رو از دست دادی؟»
بای شوتائو چشم‌هایش را برایشان باریک کرد: «یک شاهِ روح... نه، امپراتورِ روح که‌می‌خواست پایهٔ تزکیه‌ش رو فروخورده. شما هم از آسمان‌های بالایی اومدین پایین؟ اگه این‌طوره، محاله‌احتمالِ خاندان‌های جاودان رو نشناسید، ولی بازم جرئت کردید به من و خاندانم بی‌احترامی کنید...»
و ادامه داد: «خب که چی اگه اینجا آدم‌نداشت هست؟ شما تنها کسایی هستید که قراره بکشم. اگه‌کردنِ فکر می‌کنید چون بقیه اینجان دست نگه می‌دارم... کور خوندید.»
فنگ یوشیانگ در حالی که‌درگیرِ دوباره روی پاهایش می‌ایستاد، با‌کنه صدایی سرد گفت: «عوضیِ روانی...»