چپتر 996: خدمتکارِ شخصی
0یوان این خبر را به او داد:سرازیر «یه خبرِ خوب دارم، خواهر الیس. این‌جا‌الانشم دیگه خراب نمی‌شه و شما صاحبِ جدیدش می‌شید.»
الیس جرئت نمی‌کرد چنین‌بهتون خبرِ خوبی را باور کند:سرازیر «چی؟! چطور ممکنه؟ چی‌کار کردی؟»
«فقط به یه‌مدیریت دوست که می‌تونست‌می‌کنن کمکمون کنه زنگ زدم.»
«ا-اما اینجا از قبل‌اینکه فروخته شده بود! چطور‌رسیدند تونستن خریدار رو راضی کنن؟»
شانه بالا‌بهتون انداخت و‌می‌کنن گفت: «کی می‌دونه.»
«صاحبِ قبلی‌درست چی؟ چه‌بهتون بلایی سرش اومد؟»
«می‌ره زندان.»
«پ-پولش چی؟ حتی‌ماندند اگه صاحبِ اینجا باشم،رئیس اگه پولی نداشته باشم...»
«اونم حل شده. من مقداری از‌چشمانِ پولم رو به این پرورشگاه اهدا‌کنم می‌کنم تا مدت‌ها نگرانِ پول نباشید.»
«ت-تو؟ نمی‌خوام‌درست همچین باری‌بهتون رو دوشت بذارم...»
یوان خندید و گفت: «مشکلی‌کمک نیست. به‌تازگی تو لاتاری برنده‌ممنونم شدم، برای همین کلی پول دارم.»
الیس با چهره‌ای‌ماندند بهت‌زده به حالتِ آرامِ‌رئیس یوان خیره شد: «جدی...؟»
تأیید کرد: «جدی.»
«خدای من...»
«راستی، بعداً یکی می‌آد اینجا تا کمکتون کنه‌چشمانِ همه‌چیز رو روبه‌راه کنید. تا وقتی بتونید این‌جا‌الانشم رو درست مدیریت کنید هم بهتون کمک می‌کنن.»
اشک از‌پیشِ چشمانِ الیس‌اینکه سرازیر شد.
«م-ممنونم... چطور‌بهتون می‌تونم این کارت‌اشک رو جبران کنم...؟»
یوان لبخند‌درست زد: «همین‌بهتون الانشم جبران کردید.»
یوان و بقیه پیشِ‌بهتون الیس ماندند تا اینکه‌چشمانِ نیروهای کمکیِ رئیس لی رسیدند.
مردی که گروه را رهبری می‌کرد، خودش را معرفی کرد: «سلام، من پیتر هستم و‌سلام این افرادی که پشتِ سرم می‌بینید، تیمِ من هستن. ما کمکتون می‌کنیم تا این پرورشگاه‌همین‌طور رو هرچه زودتر دوباره راه بندازید. همین‌طور نحوهٔ مدیریتِ اینجا رو هم بهتون آموزش می‌دیم.»
یوان به او گفت: «پس‌اشک ما دیگه می‌ریم، خواهر الیس.کارت بعداً برمی‌گردیم تا بهتون سر بزنیم.»
یوان و گروهش پس از‌کمک خداحافظی و در آغوش گرفتنِ‌ممنونم خواهر الیس، پرورشگاه را ترک کردند.
پس از رفتنِ آن‌ها، پیتر به او‌اشک گفت: «شما خیلی خوش‌شانسید که رابطهٔ به‌کنم این نزدیکی با ایشون دارید، خواهر الیس.»
«ها؟ برای چی؟»
«نمی‌دونید؟»
«نه...»
پیتر پیشینهٔ یوان را‌بهتون برای الیس تعریف کرد که‌سرازیر او را به‌شدت شوکه کرد.
الیس آهی کشید: «وایِ من... فکرش رو بکن‌رسیدند بعد از رفتن از پرورشگاه چه زندگیِ وحشتناکی داشته...هستم اما خیلی خوشحالم که تونسته زندگیش رو زیرورو کنه.»
در پایانِ روز،کمک یوان از می‌شیو‌چشمانِ پرسید: «وضعیتِ پولمون چطوره؟»
می‌شیو به حسابِ بانکی‌شان نگاه کرد و گفت: «اون چهار‌ممنونم سرمایه‌گذار پولشون رو فرستادن. الان ۱۲۲ میلیارد دلار توی بانک‌ماندند داریم. با این حال، هنوز هیچی از خاندانِ یو دریافت نکردیم.»
یوان آهی کشید: «که این‌طور...»
چو لیوشیانگ پرسید:ماندند «می‌خوای برگردی تا به‌رئیس حسابِ خاندانِ یو برسی؟»
یوان سر تکان داد: «با شناختی‌چشمانِ که ازشون دارم، احتمالاً تا الان‌کنم از شهر فرار کردن و قایم شدن.»
«پس حالا‌درست می‌خوایم چی‌کار‌بهتون کنیم؟ بگردیم دنبالشون؟»
«دیگه داره دیر می‌شه، برای همین خودمو به زحمت نمی‌ندازم. می‌تونن‌می‌تونم فرار کنن، اما نمی‌تونن تا ابد قایم بشن. بالاخره پیداشون می‌کنیم، و‌کمکیِ وقتی این کار رو بکنیم...» چشمانِ یوان با قصدِ کشت برقی زد.
می‌شیو و چو‌ماندند لیوشیانگ با اضطراب آب‌رئیس دهانشان را قورت دادند.
لحظه‌ای بعد‌بهتون به آن‌ها گفت:اشک «فعلاً بریم خونه.»
«باشه.»
تاکسی گرفتند‌درست و به کوهِ‌کمک مارپیچِ اژدها برگشتند.
چند ساعت‌پیشِ بعد، به‌اینکه پای کوه رسیدند.
نگهبان‌های بیرونِ دروازه به‌می‌کنن او خوشامد گفتند: «خوش‌ممنونم برگشتید، اربابِ جوان یوان.»
«سلام. برگشتیم.»
یکی از نگهبان‌ها ناگهان به‌کمک او گفت: «اربابِ جوان یوان،ممنونم راستش یک نفر منتظرِ شماست...»
«ها؟ کی؟»
صدای آشنایی در‌کمک کنارشان طنین انداخت:چشمانِ «منم، اربابِ جوان.»
یوان برگشت‌درست تا به‌بهتون او نگاه کند.
با شناختنِ‌درست او، لبخندی‌بهتون روی صورتش نشست.
یوان پرسید: «خانم می‌فنگ... مطمئنید؟»
می‌فنگ گفت: «البته. از وقتی به خاندانِ یو ملحق‌می‌تونم شدید، همیشه رؤیای من این بود که برای شما‌ماندند کار کنم و هنوز هم همین رؤیا را دارم.»
نفسِ عمیقی کشید، به او تعظیم کرد و با‌سرازیر صدایی مضطرب گفت: «اربابِ جوان، دلم می‌خواهد برای شما کار‌پیشِ کنم. لطفاً مرا استخدام کنید. حتی حاضرم مجانی کار کنم.»
یوان لبخند‌درست زد: «معلومه‌بهتون که استخدامتون می‌کنم.»
«ممنونم، اربابِ جوان. پشیمان نمی‌شوید.»
می‌شیو زمزمه کرد: «مادر...»
می‌فنگ برگشت‌درست و به‌بهتون او نگاه کرد.
گفت: «لازم نیست نگرانِ‌بهتون من باشی. فقط مثلِ‌چشمانِ همیشه به زندگی‌ات برس.»
مادر هنوز از رابطهٔ من و‌کمکیِ یوان خبر نداره... اگه زودتر بهش‌می‌کرد نگم، بعداً اوضاع قطعاً معذب‌کننده می‌شه...
می‌شیو در دل آهی کشید.
می‌فنگ به دنبالِ یوان و‌کمک بقیه از کوهِ مارپیچِ اژدها بالا‌می‌تونم رفت تا اینکه به مقصد رسیدند.
با صدایی مبهوت‌مدیریت زمزمه کرد: «پس خانهٔ‌اشک فعلیِ اربابِ جوان اینجاست...»
یوان گفت: «بریم داخل.»
وقتی واردِ ساختمان شدند، اعضای جناحِ‌چشمانِ مُهرِ اهریمن از قبل دمِ در‌کنم منتظر بودند تا به آن‌ها خوشامد بگویند.
شی لانگ گفت: «خوش برگشتید بچه‌ها! اخبار‌اشک رو دیدم! باورم نمی‌شه که واقعاً هویتِ‌کنم اصلی‌ت رو به کلِ دنیا لو دادی، یوان!»
یوان لبخند زد: «بالاخره‌بهتون که اتفاق می‌افتاد، پس همون‌سرازیر بهتر که زودتر انجامش دادم.»
وانگ مینگ در حالی‌اینکه که نگاهش به می‌فنگ بود،مردی پرسید: «این خانمِ زیبا کیه؟»
«ایشون—»
پیش از آنکه یوان بتواند چیزی بگوید، خودش را معرفی‌ممنونم کرد: «عصر بخیر. من می‌فنگ هستم، مادرِ می‌شیو، و از‌ماندند امروز به عنوانِ خدمتکارِ شخصیِ اربابِ جوان اینجا کار می‌کنم.»
«مـ-مادرِ می‌شیو؟! جای تعجب‌بهتون نیست که با اینکه اولین‌سرازیر باره می‌بینمتون، این‌قدر چهره‌تون آشناست...»
اعضای جناح از هویتِ او شوکه شدند. با این حال،گروه به همان اندازه که از دیدنِ مادرِ می‌شیو هیجان‌زده بودند،سرم در آن لحظه همه به یک چیزِ مشترک فکر می‌کردند.
می‌شیو همین الانش هم زنِ یوانه، با این حال‌می‌تونم مادرش قراره به عنوانِ خدمتکار بهش خدمت کنه... این‌ماندند به‌شدت معذب‌کننده نیست؟ اصلاً رابطه‌شون قراره چه‌جوری پیش بره؟
لحظه‌ای بعد یوان به او گفت: «خانم می‌فنگ،چشمانِ اجازه بدید اینجا رو بهتون نشون بدم. اتاقِ‌الانشم خالی زیاد هست، می‌تونید اتاقِ خودتون رو انتخاب کنید.»
سر تکان داد: «بسیار خب.»