چپتر 306: درهم‌شکستنِ اعتمادبه‌نفسشان
0دقایقِ بسیاری از پایانِ گفت‌وگوی ارشد نیه و شیائو هوا‌مشخصی می‌گذشت، اما فضا همچنان سنگین و تقریباً خفه‌کننده بود، به‌ویژه برای‌بشم کسانی که نزدیک‌تر از همه به معبدِ جوهرِ اژدها ایستاده بودند.
یوان حلقهٔ فضایی و کیسهٔ ذخیره‌سازی‌اش را به شیائو‌خطاب هوا داد و گفت: «شیائو هوا، این گنجینه‌های منه. لطفاً‌همین‌جا تا وقتی می‌رم توی قلمروِ رازآلود، پیشِ خودت نگهشون دار.»
شیائو هوا با چهره‌ای جدی، طوری که‌یوشیانگ انگار مسئولیتِ بزرگی به او سپرده باشند،شاهِ گفت: «شیائو هوا حتماً از گنجینه‌ها محافظت می‌کنه!»
فنگ یوشیانگ ابرو بالا انداخت و‌بالا گفت: «کی جرئت می‌کنه توی آسمان‌های‌روح زیرین از یه شاهِ روح دزدی کنه؟»
شیائو هوا می‌توانست گنجینهٔ یوان را روی‌هستن زمین رها کند، برود چرتی بزند و‌دور وقتی برمی‌گردد، گنجینه همچنان کاملاً دست‌نخورده همان‌جا باشد.
فنگ یوشیانگ ناگهان پرسید:گفتند «راستی اربابِ جوان، می‌خواید‌نیاوردند با سلاح‌های روحتون چه‌کار کنید؟»
لونگ یی‌جون و بقیه با شنیدنِ این حرف، با چشمانی گردشده از‌آسمان‌های شوک به آن‌ها برگشتند و گفتند: «سـ-سلاحِ روح؟!»؛ آن‌ها حتی به روی‌برود خودشان نیاوردند که فنگ یوشیانگ، یوان را «اربابِ جوان» خطاب کرده است.
یوان گفت: «ها؟ منظورت چیه؟ابرو نمی‌تونم گنجینه‌ها رو ببرم داخل، پس‌شاهِ معلومه که باید همین‌جا بیرون بذارمشون.»
«اما سلاح‌های روح خاص هستن... اونا‌خاص باید توی فاصلهٔ مشخصی از اربابشون‌باشن—هیچ باشن—هیچ راهی هم برای دور زدنش نیست.»
یوان پرسید: «اِه؟برگشتند اگه خیلی ازشون‌حتی دور بشم چی می‌شه؟»
فنگ یوشیانگ گفت: «فکر کنم بهتر باشه بهتون‌ابرو نشون بدم...» و ادامه داد: «می‌شه یکی از‌دزدی سلاح‌های روحتون رو یه لحظه بدید به من؟»
یوان سر تکان داد و پیش از‌انداخت آنکه پرتگاهِ پرستاره را به فنگ یوشیانگ‌کنه بدهد، آن را از حلقهٔ فضایی بیرون آورد.
فنگ یوشیانگ به‌محضِ اینکه پرتگاهِ پرستاره را در دست‌فاصلهٔ گرفت، ناگهان به آسمان پرید و دور شد، درست‌اگه مثلِ دزدی که چیزی را می‌قاپد و فرار می‌کند.
حرکتِ ناگهانیِ فنگ یوشیانگ توجهِ‌سلاحِ همهٔ حاضران از جمله ارشد‌کرده نیه را به خود جلب کرد.
همه با‌حتماً خود فکر کردند:می‌کنه کجا داره می‌ره؟
با این حال، توجهِ ارشد‌ابرو نیه بیشتر به پرتگاهِ پرستاره‌زیرین در دستانِ او جلب شده بود.
ارشد نیه که انتظار نداشت در آسمان‌های‌هستن زیرین یک سلاحِ روح ببیند، با صدایی‌دور مبهوت زمزمه کرد: «اون... یه سلاحِ روحه؟»
در عرضِ چند دقیقه، فنگ یوشیانگ موفق شد تقریباً صد‌کرده مایل از قلمروِ رازآلود دور شود و درست وقتی به‌بیرون مرزِ مایلِ صدم رسید، پرتگاهِ پرستاره ناگهان از دستش ناپدید شد.
در همین حال در قلمروِ رازآلود،فنگ وقتی پرتگاهِ پرستاره ناگهان مثلِ یک‌آسمان‌های شبح جلویش ظاهر شد، یوان جا خورد.
یوان که از‌فنگ این اتفاق کاملاً گیج‌انداخت شده بود، گفت: «چطور...»
شیائو هوا برایش توضیح داد: «سلاح‌های روح به صاحبشون‌فاصلهٔ پیوند خوردن. اگه خیلی از اربابشون دور بشن، فوراً پیشِ‌خیلی اون تله‌پورت می‌شن، تقریباً انگار که ارادهٔ خودشون رو دارن.»
فنگ یوشیانگ مدتی بعد برگشت.
فنگ یوشیانگ به او گفت: «حالا متوجه شدید اربابِ‌بالا جوان؟ نمی‌تونید از سلاح‌های روحتون فرار کنید. با این‌می‌توانست حال، نمی‌دونم توی قلمروِ رازآلود اوضاع چطوری پیش می‌ره.»
یک لحظه پس از حرف‌های فنگ یوشیانگ، صدای ارشد نیه ناگهان طنین‌انداز شد: «سلاح‌های روح استثنا هستن و ورودشون به قلمروِ‌برود رازآلود آزاده، چون "بخشی از خودِ شخص" به حساب میان. اولش چیزی نگفتم چون فکر نمی‌کردم کسی اینجا سلاحِ روح داشته‌بقیه باشه. تبریک می‌گم مردِ جوان—تو همین الان و پیش از اینکه حتی واردِ قلمروِ رازآلود بشی، چند صد قدم از بقیه جلوتری.»
«چی؟! اون می‌تونه یه گنجینهٔ قدرتمند رو‌هستن با خودش ببره داخل، در حالی که‌دور بقیهٔ ما باید دست‌خالی بریم؟! این خیلی نامردیه!»
سایرِ شرکت‌کنندگان که به‌شدت به‌سلاحِ سلاحِ روحِ یوان حسادت می‌کردند،کرده بی‌درنگ شروع به شکایت کردند.
یوان گفت: «که‌گنجینه‌ها این‌طور... پس سلاح‌های روحم‌یوشیانگ رو با خودم می‌برم.»
لونگ یی‌جون و‌فنگ بقیه ابرو بالا‌بالا انداختند: «ها؟ سلاح‌های روح...؟»
بزرگِ شوان با صدایی‌بیرون مبهوت از او پرسید:اونا «تـ-تو بیشتر از یکی داری؟»
یوان سر تکان داد‌گفتند و سلاحِ روحِ دیگرش،نیاوردند سالارِ ملکوت را بیرون آورد.
بقیه که جای خود داشتند، با دیدنِ یوان‌ابرو که دو سلاحِ روح در دست گرفته بود—در‌دزدی هر دست یکی—حتی دهانِ ارشد نیه هم باز ماند.
با چشم‌پوشی از دشواریِ به دست آوردنِ دو سلاحِ روح، چه استعدادی لازم بود تا بتوان دو سلاحِ‌زمین روح را هم‌زمان به کار گرفت؟ ارشد نیه پیش از این حتی در آسمان‌های روح هم چنین استعدادی‌سلاح‌های ندیده بود، و آنجا پر از نوابغِ آسمانی بود که بیشترِ افرادِ حاضر در اینجا را شرمسار می‌کردند.
ارشد نیه در دل فریاد زد:خاص آخه اون مردِ جوان کیه؟! نمی‌تونم‌باشن—هیچ حد و مرزِ استعدادش رو ببینم!
فنگ یوشیانگ به او گفت:سلاحِ «راستی، اربابِ جوان، می‌تونید سلاح‌های‌کرده روحتون رو داخلِ بدنتون نگه دارید.»
یوان پرسید:حتماً «واقعاً؟ چطوری این‌می‌کنه کار رو بکنم؟»
«فقط بدنتون رو مثلِ یه‌ابرو حلقهٔ فضایی تصور کنید که‌زیرین سلاح‌های روح داخلش ذخیره می‌شن.»
یوان سر تکان‌همین‌جا داد و به دستورالعمل‌های‌هستن فنگ یوشیانگ عمل کرد.
لحظه‌ای بعد، سالارِ ملکوت و پرتگاهِ پرستاره از دستانش ناپدید‌کرده شدند، اما همچنان می‌توانست حضورشان را درونِ بدنش حس کند،بیرون تقریباً مثلِ وقتی که فنگ یوشیانگ درونِ بدنش اقامت می‌کرد!
یوان به لونگ یی‌جون و دیگران که آن‌قدر‌ابرو گیج بودند که نمی‌توانستند درست جواب بدهند، گفت:دزدی «فکر کنم آماده‌ام واردِ قلمروِ رازآلود بشم! بعداً می‌بینمتون!»
لونگ یی‌جون با‌فنگ صدایی ضعیف زمزمه‌بالا کرد: «آ-آره... م-موفق باشی...»
بزرگِ شان و‌همین‌جا بزرگِ شوان گفتند:خاص «بعداً می‌بینیمت، شاگرد یوان...»
بزرگِ دای با لبخندی‌گفتند بر لب به او گفت:خطاب «بهشون آسون نگیر، شاگرد یوان.»
فنگ یوشیانگ تشویقش کرد: «درسته! برید‌فنگ حسابی کتکشون بزنید، اربابِ جوان! کاری‌آسمان‌های کنید از به دنیا اومدنشون پشیمون بشن!»
شیائو هوا با چهره‌ای آرام به او‌انداخت گفت: «خوش بگذره، داداش یوان.» انگار هیچ نگرانی‌ای‌می‌توانست نداشت و کاملاً به تواناییِ یوان مطمئن بود.
می‌شیو به‌باید او گفت:بیرون «بعداً می‌بینمت، یوان.»
پس از خداحافظی، یوان، شوئه جی‌یه و‌خودشان گائو دونگیا در حالی که نشان را‌نمی‌تونم در دست داشتند، به دیگر شرکت‌کنندگان نزدیک شدند.
درست در همین لحظه، رئیسانِ فرقه و تمامِ متخصصانِ حاضر‌انداخت متوجهِ چیزی شدند؛ آن‌ها پیش از این آن‌قدر از اتفاقاتِ‌روی دیگر شوکه شده بودند که به این موضوع پی نبرده بودند.
«ی-یه لحظه صبر کنید! اون استادِ روح تمامِ این مدت یه‌شاهِ شرکت‌کننده بود؟! ولی اون که مشخصاً لباسِ بزرگانِ فرقهٔ معبدِ جوهرِ اژدها‌بزند رو پوشیده! و اگه تا الان نگفتم— اون یه استادِ روحِ کوفتیه!»
«درسته! چطور ممکنه یه استادِ روح‌خاص برای قلمروِ رازآلود واجدِ شرایط باشه؟!باشن—هیچ اینجا چه خبره، رئیسِ فرقه لونگ؟!»
متخصصانِ حاضر نمی‌خواستند باور کنند که کسی زیرِ ۳۰ سال سن بتواند به یک‌نمی‌تونم استادِ روح تبدیل شود. اگر واقعاً چنین کسی وجود داشت و واردِ قلمروِ رازآلود‌باشن—هیچ می‌شد... سایرِ شرکت‌کنندگان نمی‌توانستند با چنین شخصی رقابت کنند! این یک کشتارِ یک‌طرفه می‌شد!
لونگ یی‌جون با دیدنِ واکنشِ سایرِ رئیسانِ فرقه‌ابرو زد زیرِ خنده و با صدایی بلند و‌دزدی رسا حرف زد تا همه بتوانند صدایش را بشنوند:
«می‌دونم خیلی‌هاتون الان باورتون نمی‌شه و به همه‌چیز شک دارید، و برای این سرزنشتون نمی‌کنم! در واقع، اگه من هم جای شما‌چرتی بودم احتمالاً همین کار رو می‌کردم! با این حال، این واقعیته! شاگردِ من نه‌تنها یه استادِ روحه، بلکه فقط هجده سالشه! هاهاها!حرف برای همهٔ کسانی که توی قلمروِ رازآلود شرکت می‌کنن آرزوی موفقیت دارم! اگه بخوام یه نصیحت بهتون بکنم— تا می‌تونید تسلیم بشید!»
رنگِ چهرهٔ رئیسانِ فرقه و شرکت‌کنندگان با شنیدنِ‌اونا حرف‌های لونگ یی‌جون مثلِ گچ سفید شد و‌نیست صورت‌هایشان پر از ناباوری و شوکی عظیم بود.
رسیدن به استادِ روح در هجده‌سالگی؟ آخر این هیولای‌خطاب تزکیه از کجا پیدایش شده بود؟ و چرا معبدِ‌باید جوهرِ اژدها کسی مثلِ او را داشت که کمکشان کند؟
ارشد نیه با صدایی ضعیف زمزمه کرد:یوشیانگ «استادِ روح... هجده‌ساله؟» و ناخودآگاه استعدادِ یوان‌شاهِ را با برترین نوابغِ آسمان‌های روح مقایسه کرد.
در همین حال، سایرِ شرکت‌کنندگان با چهره‌هایی بهت‌زده به یوان خیره‌شاهِ ماندند و تماشا کردند که چطور با هاله‌ای درک‌ناپذیر که در این‌بزند لحظه قامتِ او را احاطه کرده بود، آرام‌آرام به آن‌ها نزدیک می‌شد.
در نگاهِ آن‌ها، یوان بسیار بزرگ‌تر از چند لحظه پیش‌مشخصی به نظر می‌رسید، تقریباً انگار ناگهان چند متر قد کشیده‌ازشون بود، و در برابرِ حضورِ هیبت‌انگیزش احساس می‌کردند مثلِ مورچه هستند.
و وقتی فهمیدند که قرار است در قلمروِ‌نیاوردند رازآلود با این هیولای تزکیه رقابت کنند، اعتمادبه‌نفسشان‌داخل همچون شیشه‌ای زیرِ ضربهٔ چکش در هم شکست.