چپتر 694: گشوده به روی تمامِ بازیکنان
0چو لیوشیانگ در حالی که تنها حوله‌ای شل‌مبارزهٔ دورِ بدنِ باریکش پیچیده بود، از حمام بیرون‌امروز آمد و گفت: «عزیزم، حالا می‌تونی بری حموم.»
«آبِ وان‌تلخ‌وشیرین رو هم‌لبِ برات عوض کردم.»
«ممنون.»
کمی بعد،نشد یوان با آرامش‌جین‌شی واردِ حمام شد.
داخلِ حمام، یوان‌کسی یک مشت برگِ‌آرام دارویی داخلِ وان ریخت.
در حالی که منتظر بود‌نشست آب دارو را به خود‌چند بکشد، رفت تا دوشِ سریعی بگیرد.
وقتی وان آماده شد، یوان واردش شد‌کردنِ و به جذبِ دارو پرداخت و در‌تمرینی یک ساعتِ آینده تنش را آبدیده کرد.
وقتی از حمام بیرون آمد،جین‌شی چو لیوشیانگ با لباس‌خوابِ بدن‌نمایش‌باز به خوابِ عمیقی فرو رفته بود.
یوان پیش از اینکه خودش‌چهره‌ای بخوابد، لحظه‌ای به چهرهٔ غرق‌کنیم در خوابِ او خیره ماند.
یعنی تونستن بی‌خطر‌روی گنجینه‌ها رو با‌امروز غول‌ها معامله کنن...
در حالی که‌حسِ به خواب می‌رفت، به‌کردنِ خاندانِ هوانگ فکر کرد.
البته می‌دانست که این تنها یک‌لطفِ آزمون است، اما همه‌چیز چنان واقعی‌کسی بود که نمی‌توانست به آن فکر نکند.
صبحِ روزِ بعد، درست وقتی‌چهره‌ای خورشید از افق سر برآورد، یوان‌لبخندی با صدای در زدن بیدار شد.
خوشبختانه خوابِ چو‌روی لیوشیانگ سنگین بود‌امروز و بیدار نشد.
«اتفاقی افتاده، جین‌شی؟»
یوان به لطفِ حسِ ایزدی‌اش،جین‌شی حتی پیش از باز کردنِ در‌کردنِ می‌دانست چه کسی پشتِ در است.
او با چهره‌ای‌کسی آرام گفت: «بیا‌آرام مبارزهٔ تمرینی کنیم.»
لبخندی تلخ‌وشیرین روی‌روی لبِ یوان نشست:امروز «امروز خیلی مشتاقی...»
«ببخشید، اما می‌تونی چند روزِ دیگه بهم‌کردنِ وقت بدی؟ فکر نکنم با این حالم‌تمرینی انرژی داشته باشم که درست‌وحسابی باهات مبارزه کنم.»
در حالتِ عادی حاضر بود با لی جین‌شی‌ایزدی‌اش و بقیه تمرین کند، اما پس از تجربه‌اش‌بیا در پلکانِ آسمان، بیش از حد خسته بود.
با اینکه بی‌میل بود، لی جین‌شی سر تکان داد و گفت:لبخندی «باشه، چند روزِ دیگه بهت وقت می‌دم. تو این یه هفته‌بهم که خودت رو تو اتاق حبس کرده بودی، یه تمرینِ درست‌وحسابی نداشتم.»
یوان ابرو‌تلخ‌وشیرین بالا انداخت:لبِ «بقیه چی؟»
«اونا ضعیف‌تر از اونن‌ایزدی‌اش که راضیم کنن. فقط‌کسی تو می‌تونی راضیم کنی، یوان.»
«که این‌طور... به هر حال،جین‌شی چند روزِ دیگه که خوب‌باز استراحت کردم، دوباره باهات مبارزه می‌کنم.»
«باشه. بعداً می‌بینمت.»کسی لی جین‌شی کمی‌آرام بعد بی‌سروصدا رفت.
یوان بی‌درنگ به تختش‌لبِ برگشت و تنها چند‌مشتاقی ثانیه بعد به خواب رفت.
چند ساعت بعد، با اینکه آشپزخانه‌باز از اتاقش بسیار دور بود، یوان‌بیا با بوی دست‌پختِ می‌شیو بیدار شد.
چو لیوشیانگ را تکان داد تا‌لطفِ بیدار شود و وقتی هوشیار شد،کسی به او گفت: «می‌شیو صبحونه درست کرده.»
او با صدایی خسته گفت:چهره‌ای «تو بدونِ من برو. می‌خوام بی‌خیالِ‌لبخندی صبحونه بشم تا یکم بیشتر بخوابم.»
«باشه.» یوان چیزِ دیگری‌لبِ نگفت و پس از شستنِ‌ببخشید دست‌ورویش به طبقهٔ پایین رفت.
می‌شیو از‌لطفِ او پرسید:ایزدی‌اش «چو لیوشیانگ کجاست؟»
«هنوز خوابه.»
وانگ مینگ در حالی که پشتِ میزِ ناهارخوری می‌نشست، گفت:کنیم «اوه! یوان! برگشتی! پیروزیت تو پلکانِ آسمان رو تبریک می‌گم!چند همه‌جای اخبار و انجمن‌های اینترنتی پر شده از این خبر.»
بقیهٔ اعضا هم تقریباً‌لبِ در همان زمان پیدایشان شد‌ببخشید و همه دورِ میز نشستند.
لحظه‌ای بعد وانگ‌حسِ مینگ پرسید: «آزمون‌ها‌باز چقدر سخت بود؟»
یوان گفت: «خیلی سخت بود.» و شروع‌حسِ کرد به تعریف کردنِ تجربه‌اش در پلکانِ‌چهره‌ای آسمان برای کسانی که دورِ میز بودند.
شی لانگ گفت: «وای... فکر نمی‌کنم‌آرام اگه جای تو بودم می‌تونستم کاری‌تلخ‌وشیرین رو که کردی بکنم. اینا دستاوردهای باورنکردنی‌ایه.»
وانگ مینگ در ادامه گفت: «به هر حال، چون تو‌چند پلکانِ آسمان رو فتح کردی، ما می‌تونیم بدونِ اینکه صبر کنیم‌باهات تا همه‌مون استادِ بزرگِ روح بشیم، عروج کنیم. بابتش ممنون، یوان.»
یوان با شنیدنِ حرف‌های وانگ‌حتی مینگ ابروهایش را بالا داد:چهره‌ای «صبر کن... الان چی گفتی؟»
وانگ مینگ گفت: «ها؟ از زمانِ‌لطفِ عروجت، بازیکنانِ بی‌شماری به پلکانِ آسمان هجوم‌پشتِ بردن تا اونا هم بتونن عروج کنن.»
یوان که کاملاً از اوضاع بی‌خبر بود، گفت: «چی؟ آخه چرا باید‌تلخ‌وشیرین همچین کاری بکنن؟ آدم باید حداقل استادِ بزرگِ روح باشه تا بتونه پلکانِ‌نکنم آسمان رو به چالش بکشه. این آدما فقط دارن وقتشون رو تلف می‌کنن.»
وانگ مینگ با چهره‌ای‌لبِ پرسشگر به او نگاه‌مشتاقی کرد: «ها؟ اعلان رو ندیدی؟»
«کدوم اعلان؟»
«همونی که بعد از عروجت اومد. اون روز چند اعلان اومد و تو‌پشتِ یکیشون گفته شد که آسمان‌های زیرین و آسمان‌های روح به‌خاطرِ عروجِ تو با‌خیلی هم ارتباط برقرار کردن و به همهٔ بازیکنان اجازه می‌ده بدونِ محدودیت عروج کنن.»
یوان با چهره‌ای مات‌ومبهوت پرسید: «یه لحظه‌بیا صبر کن... بدونِ محدودیت؟ یعنی می‌تونن بدونِ نیاز‌نشست به انجامِ آزمون‌ها از پلکانِ آسمان عروج کنن؟»
«درسته. هزاران بازیکن تا الان از طریقِ پلکانِ آسمان به آسمانِ روح رسیدن‌وقت و هیچ‌کدومشون نیازی به انجامِ هیچ آزمونی نداشتن. با این حال، بازیکنان فقط می‌تونن‌بقیه عروج کنن. بعدش نمی‌تونن به آسمان‌های زیرین برگردن که این تنها نکتهٔ منفیِ ماجراست.»
یوان با‌لطفِ فهمیدنِ این موضوع‌حتی زبانش بند آمد.
چرا پلکانِ آسمان بعد از اینکه او تمامِ کارهای سخت را انجام داده بود، ناگهان درهایش را به روی‌کنیم همه باز کرد و به همهٔ بازیکنان اجازه داد مفت‌ومجانی عروج کنند؟ اگر کمی بیشتر صبر می‌کرد تا پلکانِ‌باشم آسمان را به چالش بکشد، آیا او هم می‌توانست بدونِ شرکت در آزمون‌ها عروج کند؟ آیا این کارِ تیان‌اِر بود؟
یوان زیرِ لب ناسزا گفت: «باورنکردنیه... من برای عروج مجبور‌کنیم شدم اون‌همه مزخرفات رو تحمل کنم، ولی بلافاصله بعدش همه‌چند تونستن بدونِ این دردسرها عروج کنن؟ عمراً این یه تصادف باشه...»
«وای، فکر کنم این اولین باریه که می‌شنوم ناسزا می‌گی، یوان. با اینکه‌وقت احساست رو درک می‌کنم، ولی فکر می‌کنم این اتفاقِ خوبیه، چون به بازیکنان‌حاضر فرصت‌های بیشتری می‌ده تا خودشون رو برسونن. هر چی باشه، تو خیلی جلوتری.»
لحظه‌ای بعد یوان آهی کشید: «هاااا... بی‌خیال... کاریه که شده‌چهره‌ای و این‌طور نیست که من کنترلی روش داشته باشم. به هر‌امروز حال، غذا داره سرد می‌شه. بیاید بعد از صبحانه ادامه بدیم.»
به این ترتیب،اتفاقی دست از صحبت کشیدند‌حسِ و مشغولِ خوردن شدند.