چپتر 1218: ایزدبانوی اژدهایان یه‌یو
0شی می‌لی با دیدنِ اینکه لیانگ شوان حتی پس از‌کشید بهبودی هم از جایش بلند نمی‌شد، با اخمی کمرنگ به‌این‌قدر او چشم دوخت و گفت: «چرا هنوز روی زمینی؟ بلند شو.»
لیانگ شوان با صدایی خسته، درحالی‌که انگار دیگر‌وقتی انرژی و اراده‌ای برای ادامه دادن نداشت، جواب‌شمشیرهای داد: «من... من دیگه بریدم... می‌شه فقط تمومش کنیم...؟»
شی می‌لی با آرامش گفت: «البته،تسلیم می‌تونیم همین الان تمومش کنیم، اما‌لحظه‌ای مطمئنی که می‌خوای به این زودی بمیری؟»
با شنیدنِ حرف‌های او که‌لحظه‌ای عملاً می‌گفت اگر تسلیم شود می‌میرد،کرد لرزه بر تنِ لیانگ شوان افتاد.
«...»
لحظه‌ای بعد، لیانگ شوان‌می‌خواستی با صدایی نامفهوم چیزی‌وقتی زیرِ لب زمزمه کرد.
شی می‌لی ناخودآگاه به‌می‌گفت جلو خم شد و‌می‌میرد پرسید: «ها؟ چی گفتی؟»
«گفتم... بمیر!»
لیانگ شوان ناگهان از جا پرید و درحالی‌که‌درد نگاهش از قصدِ کشت لبریز بود، با دست‌های‌باهات چنگال‌مانندش به سمتِ گلوی شی می‌لی یورش برد.
لبخندی سرد روی صورتِ شی می‌لی نشست. انگار که حقه‌اش را‌پستی پیش‌بینی کرده باشد، با ظرافت و راحتی از چنگش جاخالی داد،جسمِ دستش را گرفت و با قدرتی عظیم آن را خرد کرد.
«آآآآخ!!!»
دستِ لیانگ شوان غیرقابل‌تشخیص و‌لحظه‌ای بارها کوچک‌تر از حالتِ اولیه‌اش شد‌کرد و او از درد فریاد کشید.
سپس شی می‌لی پوزخند زد: «چقدر‌حالتِ رقت‌انگیز. و تو می‌خواستی باهات ازدواج کنم؟چقدر وقتی این‌قدر ضعیف و پستی؟ خنده‌م می‌گیره.»
حرف‌هایش مانندِ شمشیرهای تیزی بود که در قلبِ لیانگ‌این‌قدر شوان فرو می‌رفت. او نه‌تنها جسمِ لیانگ شوان را‌قلبِ شکنجه می‌داد، بلکه روانش را هم در هم می‌شکست.
شی می‌لی در چند روزِ آینده بی‌وقفه‌شود به شکنجهٔ لیانگ شوان ادامه داد، تا جایی‌چیزی که او واقعاً دیگر توانِ ادامه دادن نداشت.
شی می‌لی به او‌افتاد گفت: «حوصله‌م سر رفت.چیزی یه روزِ دیگه ادامه‌ش می‌دیم.»
«نگهبان‌ها! برای بازجویی ببرینش! اگه حتی‌حالتِ به یه سؤال هم جواب نداد،پوزخند برش گردونید همین‌جا و صدام کنید!»
شی می‌لی پس از گفتنِ‌باهات این حرف‌ها به نگهبان‌های گیج‌ومنگ،ضعیف رفت تا خودش را تمیز کند.
و وقتی کارش تمام شد،اگر سعی کرد یوان را ببیند. متأسفانه،افتاد یوان به دلیلی در دسترس نبود.
شی می‌لی درحالی‌که از جلوی درِ‌بعد اتاقش دور می‌شد، بلند با خودش‌ناخودآگاه فکر کرد: «یعنی رفته تو تزکیهٔ بسته؟»
در همین حال، یوان همچنان مشغولِ بررسیِ خاطراتِ ایزدبانوی اژدهایان‌کشید یه‌یو بود. با وجودِ اینکه این تنها بخشِ کوچکی از‌این‌قدر خاطراتش بود، بیش از صدهزار سال خاطره در خود داشت.
در آغازِ خاطراتِ او، یوان‌باهات تنها تاریکیِ مطلق را می‌دید،ضعیف تقریباً انگار که در خلأ بود.
این منظره هزاران سال به همین شکل‌شود باقی ماند و یوان در ابتدا شک کرد‌چیزی که نکند مشکلی در خاطرات وجود داشته باشد.
سرانجام، چیزی تغییر کرد.
شکافی از نورِ افقی در این تاریکی‌اولیه‌اش پدیدار شد و رفته‌رفته بزرگ‌تر شد تا‌رقت‌انگیز اینکه یوان توانست منظرهٔ تازه‌ای را ببیند.
در آن لحظه، فهمید‌می‌خواستی آن تاریکی، صرفاً خوابِ‌وقتی ایزدبانوی اژدهایان یه‌یو بوده است.
وقتی ایزدبانوی اژدهایان یه‌یو از خوابِ هزارساله‌اش بیدار شد، نخست با پیکرِ بلندی روبه‌رو شد که در‌زمزمه فاصلهٔ نه‌چندان دوری از او ایستاده بود. با این حال، در مقایسه با جثهٔ خودش، این پیکرِ‌سمتِ بلند تنها به‌اندازهٔ یک مورچه بود، ازاین‌رو در چشمانِ او، این اتفاق شبیه به مزاحمتِ یک حشره بود.
ایزدبانوی اژدهایان یه‌یو می‌خواست به این پیکر‌نامفهوم ناسزا بگوید، اما پیش از آنکه فرصت‌پرسید کند، او پیش‌دستی کرد و به حرف آمد.
«امیدوارم مزاحمِ‌دستِ خوابتان نشده‌بارها باشم، ایزدِ اژدها.»
ایزدبانوی اژدهایان یه‌یو پاسخ‌می‌خواستی داد: «و اگر شده‌وقتی باشی چه می‌کنی؟ برایم می‌میری؟»
«اگر مایلید می‌توانید سعی کنید‌اگر مرا بکشید، اما خواهش می‌کنم‌تنِ بگذارید اول کمی گپ بزنیم.»
ایزدبانوی اژدهایان یه‌یو پوزخند زد: «من حرفی با یک‌زیرِ انسان ندارم.» او متوجهِ آن جزئیاتِ کوچکِ «سعی کنید»ناگهان در حرف‌هایش شد، که یعنی شاید نتواند او را بکشد.
در حالتِ عادی، کسی را که این‌قدر بی‌احترامی می‌کرد بی‌معطلی می‌کشت، اما‌پوزخند تازه از خوابی طولانی بیدار شده بود و حوصله نداشت به این زودی‌حرف‌هایش تکان بخورد. به‌علاوه، چیزی در این انسان بود که نمی‌توانست دقیقاً مشخصش کند.
پیکر خنده‌ای کرد و گفت: «این‌طور نباشید، ایزدِ‌وقتی اژدها. آخرین باری که با یک انسان حرف‌شمشیرهای زدید کِی بود؟ یک میلیون سال پیش؟ ده میلیون؟»
دست‌کم صد میلیون سال می‌شد که ایزدبانوی‌شود اژدهایان یه‌یو با انسانی حرف نزده بود، اما‌چیزی چنین چیزی را پیشِ این انسان اعتراف نکرد.
«خب، اگر نمی‌خواهید، نیازی نیست گپ بزنیم. در عوض، فقط به حرفم گوش دهید.» این‌گفتی انسان بی‌ذره‌ای ترس در صدایش به حرف زدن ادامه داد. این موضوع ایزدبانوی اژدهایان یه‌یو‌برد را گیج کرد، چرا که هرگز با انسانی روبه‌رو نشده بود که از او نترسد.
در واقع، حتی اهریمن‌ها هم که‌حالتِ به نترس بودن معروف بودند، با‌پوزخند دیدنِ او نشانه‌هایی از ترس بروز می‌دادند.
یعنی این انسان نمی‌فهمه ترسیدن یعنی چی؟ نه...وقتی حتی اونایی که هیچ‌وقت ترس رو تجربه نکردن‌شمشیرهای هم غریزتاً از من می‌ترسن. شاید اصلاً انسان نیست؟
ایزدبانوی اژدهایان یه‌یو در‌می‌گفت حالی که انسان همچنان حرف‌لرزه می‌زد، با خود فکر کرد.
«همان‌طور که احتمالاً تا الان می‌دانید، جنگِ میانِ انسان‌ها و اهریمن‌ها پس از سال‌های بی‌شمار درگیری سرانجام به پایان رسیده است. با اینکه‌لبریز بیشترِ مردم الان در حالِ جشن گرفتن هستند، مدام از خود می‌پرسم چرا انسان‌ها مجبور بودند به‌تنهایی با اهریمن‌ها بجنگند، در حالی که‌عظیم جانوران نیز از عذابِ آن‌ها رنج می‌بردند. در نهایت، اگر ما، انسان‌ها و جانوران، در کنارِ هم می‌جنگیدیم، جنگ می‌توانست خیلی زودتر تمام شود.»
«چی؟ انسان‌ها اهریمن‌ها را شکست دادند؟ مرا اژدهایی نادان فرض‌کشید کرده‌ای — آن‌قدر که چنین دروغ‌های آشکاری را باور کنم؟»این‌قدر ایزدبانوی اژدهایان یه‌یو در ابتدا حرفِ انسان را باور نکرد.
اما انگار انسان از اینکه او با‌کنم وجود گذشتِ صدها هزار سال هنوز از‌حرف‌هایش پایانِ جنگ خبر نداشت، بیشتر جا خورده بود.
انسان با لبخندی ژرف بر لب گفت: «به نظر می‌رسد مقدار‌افتاد خوابی را که یک اژدها— یک اژدهای افضل نیاز دارد، دست‌کم گرفته‌ام...»گفتم چهره‌اش طوری بود که انگار از فهمیدنِ این موضوع خوشحال شده است.
«به هر حال، اگر حرفم را باور نمی‌کنید آزادید خودتان تحقیق کنید، اما تقریباً‌پرسید ۴۰۰٬۰۰۰ سال از زمانی که انسان‌ها اهریمن‌ها را شکست دادند می‌گذرد. حتی حاضرم صبر کنم‌یورش تا شما درستیِ حرفم را تأیید کنید و بعد به این گپ زدن ادامه دهیم.»
«...»
ایزدبانوی اژدهایان یه‌یو زبانش بند آمده بود. با‌وقتی گذشتِ هر ثانیه، این انسان برایش جالب‌تر می‌شد،شمشیرهای اما خودش تا مدت‌ها متوجهِ این موضوع نشد.