چپتر 358: غرورِ یک اژدها
0وقتی شی می‌لی آن‌ها را به سالنِ‌صدا غذاخوری برد، با میزِ بزرگی روبه‌رو شدند که‌چرا از مرکز تا لبه‌هایش پر از غذا بود.
آن‌قدر غذا روی میز‌برادرِ بود که انگار برای ضیافتِ‌خفه صد نفر چیده شده بود.
وانگ شیویینگ با دیدنِ این صحنه‌بیایید زبانش بند آمد. مسلماً نیازی نبود برای‌دوباره شش نفر این‌همه غذا بپزند، مگر نه؟
یوان با دیدنِ‌بشینید میز با صدای‌بعد بلند گفت: «چقدر غذا.»
شی می‌لی خندید‌نسبت و گفت: «ما"رئیس" اژدهاییم... خیلی می‌خوریم.»
امپراتورِ اژدها با لبخندی درخشان بر‌صورتِ لب، که نشان می‌داد حسابی سرحال‌اینو است، به آن‌ها گفت: «بیایید بشینید.»
چند لحظه بعد، وقتی همه نشستند، امپراتورِ اژدها دوباره به حرف آمد: «یوان، این‌حرف جام رو به افتخارِ تو بالا می‌برم، کسی که امروز هر نُه ستونِ نور رو‌تبارهامون آزاد کرد و تاریخ‌ساز شد، و حتی به ما کمک کرد تبارهامون رو ارتقا بدیم.»
شهبانوی اژدها نیز‌بشینید جامش را بالا‌بعد برد: «ممنون، یوان.»
شی مورونگ هم جامش را بالا"رئیس" برد: «چه‌ه. هرچند دلم نمی‌خواد اعتراف‌به‌سرعت کنم، ولی برای یه انسان خیلی خوبی.»
پس از مدتی خلوت کردن با خود، شی مورونگ‌خفه فهمیده بود که یوان شبیهِ انسان‌های دیگر نیست و‌بفرمایید شایستگیِ این را دارد که آن‌ها به رسمیت بشناسندش.
شی می‌لی جامش را بالا برد و یادآوری کرد: «اگه‌بعد درست یادم باشه، قول دادی اگه یوان تونست ستون‌های بیشتری‌امروز نسبت به تو آزاد کنه، اونو "رئیس" صدا بزنی، برادرِ ارشد.»
صورتِ شی مورونگ به‌سرعت‌چند سرخ شد: «خـ-خفه شو! چرا‌دوباره باید اینو بهش یادآوری می‌کردی!»
امپراتورِ اژدها پیش از شروع به"رئیس" خوردن، به آن‌ها گفت: «بفرمایید. هر چی‌سرخ و هر چقدر که دوست دارید بخورید!»
خاندانِ شاهی بی‌درنگ شروع به برداشتنِ غذا کردند و آن‌ها‌چرا را در دهانشان انداختند. لقمه‌های بزرگی برمی‌داشتند و با حالتی‌دارید تا حدی وحشیانه غذا می‌خوردند که اصلاً در شأنِ جایگاهشان نبود.
وانگ شیویینگ از نحوهٔ غذا خوردنشان زبانش بند آمد،لحظه اما وقتی به آن فکر کرد، دید آن‌ها انسان‌می‌برم نیستند و غذا خوردنشان شبیهِ غذا خوردنِ جانورانِ جادویی است.
یوان پس از قورت دادنِ لقمه‌ای‌بعد غذا با هیجان گفت: «وای، این‌افتخارِ غذاها چقدر انرژیِ روحی دارن! طعمشون عالیه!»
امپراتورِ اژدها خندید: «تقریباً همه‌چیزِ روی"رئیس" این میز رو خودِ خاندانِ شاهی‌به‌سرعت پرورش دادن. خوشحالم که خوشت اومده.»
وانگ شیویینگ که پس از قورت دادنِ چند لقمه غذا توانسته بود‌اینو به عالمِ جنگجوی روح پا بگذارد، گفت: «حس می‌کنم پایهٔ تزکیه‌م فقط با‌برداشتنِ غذا خوردن داره اوج می‌گیره... تا حالا همچین چیزی رو تجربه نکرده بودم!»
شی می‌لی به او گفت: «بیشترِ این‌ها پیش از اینکه بخوریمشون تا رتبهٔ‌دوباره استادِ بزرگِ روح پرورش پیدا کردن، برای همین داری گوشتِ روحیِ استادِ بزرگِ‌تاریخ‌ساز روح رو می‌خوری. احتمالاً توی این ناهار چند لایهٔ دیگه هم ارتقا پیدا می‌کنی.»
وانگ شیویینگ زمزمه کرد: «گـ-گوشتِ روحیِ استادِ بزرگِ روح... آسمان‌های روح رو نمی‌دونم،بالا ولی آسمان‌های زیرین قطعاً همچین تجملاتی ندارن...» و به‌سرعت شروع کرد به چپاندنِ غذای‌بدیم بیشتر در دهانش، چرا که این فرصتی عالی برای بالا بردنِ راحتِ تزکیه‌اش بود.
وانگ شیویینگ با خود فکر کرد: دنبال کردنِ یوان انتخابِ درستی‌صورتِ بود! اگه به همراهی باهاش ادامه بدم، کی می‌دونه چه اتفاقی‌خوردن می‌افته. شاید فقط با دنبال کردنش تبدیل به یه بازیکنِ برتر بشم!
متأسفانه، من این‌بزنی بازی رو نمی‌کنم‌صورتِ تا بهترین بازیکن بشم.
از آنجا که هدفِ اصلی‌اش یافتنِ درمانی‌بشینید برای یو تیان در این دنیای پهناورِ‌حرف تزکیه بود، تمامِ تمرکزش را روی همین می‌گذاشت.
وانگ شیویینگ با خود فکر کرد، اگه بتونم‌نشستند به آسمان‌های روح برم، می‌تونم چیزهای خیلی بیشتری یاد‌نُه بگیرم! شاید حتی درمانی برای یو تیان پیدا کنم!
مدتی بعد، همین که بیش از نیمی از غذای روی‌ارشد میز را خوردند، خاندانِ سلطنتی نگران شدند که مبادا غذا‌پیش کم بیاورند، چرا که اشتهای یوان را دست‌کم گرفته بودند.
وقتی شی مورونگ فهمید یوان چقدر خورده است، در دل فریاد‌باید زد، خدای من! اشتهای این انسان به اندازهٔ ما اژدهایانه! و‌خاندانِ اژدهایان در مقایسه با نژادهای دیگه به داشتن اشتهای عظیم معروفن!
در این میان، وانگ شیویینگ خیلی وقت پیش دست از خوردن کشیده بود‌دوباره و از فرطِ پرخوری در آستانهٔ غش کردن بود. با این حال، توانسته‌تاریخ‌ساز بود با تلاشش، پایهٔ تزکیه‌اش را به لایهٔ ۹ از جنگجوی روح برساند.
امپراتورِ اژدها به خدمتکارانِ آنجا فرمان داد: «به آشپزها بگید غذای بیشتری برامون‌بالا بیارن! و بهشون بگید تا وقتی من نگفتم دست از پخت‌وپز نکشن!» نمی‌خواست خطرِ‌بدیم کم‌آمدنِ غذا را به جان بخرد، چرا که این کار مایهٔ شرمساریِ خاندانشان می‌شد.
خاندانِ سلطنتی وسطِ ضیافت غذا‌اونو کم بیاورد؟ اگر خبرش می‌پیچید،ارشد مضحکهٔ عام و خاص می‌شدند!
یوان با چهره‌ای معصومانه به‌ارشد آن‌ها گفت: «اگه غذا کمه،چرا لازم نیست نگرانِ من باشید.»
امپراتورِ اژدها گفت: «هاهاها! این چه حرفیه!بشینید هر چقدر دوست داری بخور! اصلاً تا‌حرف وقتی کامل سیر نشدی دست از خوردن نکش!»
یوان سر تکان داد‌چند و دوباره مشغولِ چپاندنِ‌نشستند غذا در دهانش شد.
با دیدنِ این صحنه، شی مورونگ سرعتِ‌صدا غذا خوردنش را بالا برد، چون نمی‌خواست‌خفه برای دومین بار از یوان شکست بخورد.
شی مورونگ در دل فریاد زد، شاید توی استعداد‌خفه ازم برده باشی، ولی عمراً بذارم توی غذا خوردن‌بفرمایید هم شکستم بدی! غرورم به عنوان یه اژدها وسطه!
پس از گذشتِ چند ساعت و بلعیدنِ‌بشینید چندصد پوند غذا، یوان دستی به شکمِ‌حرف گِردش زد و بالاخره از خوردن دست برداشت.
با چهره‌ای راضی گفت: «سیر‌لحظه شدم!» خیلی وقت بود که‌حرف تا این حد سیر نشده بود.
شی مورونگ با چهره‌ای که‌اونو کمی رنگ‌پریده و ناخوش به‌ارشد نظر می‌رسید، گفت: «آره! من بردم!»
یوان که از رقابتِ پنهانی‌شان بی‌خبر بود، با‌سرخ تعجب گفت: «ها؟» و به شی مورونگ که‌شروع با غرور به او نگاه می‌کرد، خیره شد.
شی می‌لی خندید و‌سرحال گفت: «مطمئنی واقعاً انسانی‌چند و تبارِ اژدها نداری؟»
یوان لبخند‌بیایید زد: «تقریباً‌چند مطمئنم که انسانم...»
شی می‌لی به آن‌ها گفت: «به هر حال دیگه‌برادرِ داره دیر می‌شه، برای همین فردا باید بریم تو شهر‌می‌کردی بگردیم. اگه آماده‌اید بریم، اتاق‌های مهمان رو بهتون نشون بدم.»
یوان در حالی که به‌ارشد شکمِ گِردش اشاره می‌کرد، گفت:چرا «چند دقیقه بهم وقت بدید...»
وانگ شیویینگ‌می‌داد هم گفت:سرحال «منم همین‌طور.»
شی می‌لی پیش از ترکِ سالنِ غذاخوری‌همه به آن‌ها گفت: «نگران نباشید. هر چقدر می‌خواید‌کسی استراحت کنید. من می‌رم اتاقهاتون رو آماده کنم.»