چپتر 773: درخواستِ خاندانِ چی
0چی فانگ وقتی به او رسیدند،کمکِ پرسید: «یوان، اهریمن واقعاً مرده؟ از‌توافقمون این گودالِ خون دوباره بازسازی نمی‌شه؟»
یوان با صدایی‌شباهتِ کمی گیج جواب داد:رهبرانِ «تقریباً مطمئنم که مرده...»
فکر نمی‌کرد بتواند چنین اهریمنِ قدرتمندی را به این راحتی و ظاهراً بدون‌حرف هیچ تلاشی شکست دهد. نه تنها تمرین‌هایش در کتابخانهٔ بزرگِ خاندانِ مُهرِ اهریمن به‌چون کمکش آمد، بلکه خاطراتش در نقشِ والاگوهرِ ایزدی نیز امروز یاریِ بزرگی برایش بود.
هنوز فقط تکه‌هایی از خاطراتِ والاگوهرِ ایزدی رو‌امروزت دارم. اگه همه‌اش رو پس بگیرم، اهریمن‌ها دیگه‌داشته تهدیدی نیستن و فرقی با بقیهٔ جانورانِ جادویی ندارن...
یوان در دل لبخند زد.
چی مان به یوان گفت: «حالا‌آن‌ها بیا برگردیم عمارت. وقتی خودت رو تمیز‌بی‌درنگ کردی می‌تونی همه‌چیز رو برامون تعریف کنی.»
سر تکان داد‌زیادی و به دنبالشان‌رهبرانِ به عمارت برگشت.
مدتی بعد، پس از شست‌وشو، یوان در اتاقِ جلسه با خاندانِ چی دیدار‌اژدها کرد. این بار دو نفرِ دیگر هم آنجا حضور داشتند— مردِ میان‌سالی که با‌مُهرهای نیروی کمکی آمده بود و زنِ زیبایی که شباهتِ زیادی به چی فانگ داشت.
آن‌ها رهبرانِ کنونیِ خاندانِ‌مارپیچِ چی و پدر و‌داشته مادرِ چی فانگ بودند.
یوان که نشست، چی مان بی‌درنگ به حرف آمد: «بعد از‌بودند دیدنِ مبارزهٔ امروزت، شک دارم برای اهریمن‌های کوهِ مارپیچِ اژدها به‌اژدها کمکِ ما نیازی داشته باشی، اما چون توافقمون این بوده، کمکت می‌کنیم.»
سپس یوان گفت: «شما می‌تونید مُهرهای روی اهریمن‌ها رو تمدید کنید، درسته؟ می‌خوام مُهرهای اون ۱۱ اهریمن‌برای رو تمدید کنید تا زمانِ بیشتری برای آماده‌شدن داشته باشیم. اهریمنی که امروز باهاش جنگیدم خیلی قوی‌تر از‌مُهرهای اونی بود که توی باغِ یشمی بود، اما اهریمن‌های داخلِ کوهِ مارپیچِ اژدها حتی از این هم قوی‌ترن.»
چی مان‌بودند سر تکان‌بی‌درنگ داد: «می‌فهمم.»
خاندانِ چی از دورانِ باستان مشغولِ تمدیدِ مُهرهای این ۱۱ اهریمن بوده‌اند،توافقمون بنابراین حتی اگر یوان از آن‌ها نمی‌خواست، باز هم این کار را‌می‌خوام می‌کردند. از آنجا که نمی‌توانستند اهریمن‌ها را بکشند، تنها چاره‌شان تمدیدِ مُهرها بود.
یوان لحظه‌ای بعد گفت:زیادی «اگه کارِ دیگه‌ای ندارید،کنونیِ می‌خوام الان برگردم خونه.»
چی مان به مدیر که‌آن‌ها بی‌صدا سر تکان داد، نگاه کرد‌نشست و گفت: «ر-راستش، یه موضوعی هست...»
سپس ادامه داد: «یوان، من— خاندانِ‌دیدنِ چی یه درخواستِ آخر ازت داره. می‌خوایم‌اژدها یه مدتِ دیگه به‌عنوانِ مدرس اینجا بمونی.»
یوان ابروهایش‌اهریمن‌های را بالا‌مارپیچِ داد: «به‌عنوانِ چی؟»
چی مان تکرار کرد: «مدرس.»
«می‌خوایم به مُهردارانِ اهریمنِ ما یاد بدی‌کنونیِ چطور اهریمن‌ها رو بکشن. همون‌طور که احتمالاً تا‌مبارزهٔ الان فهمیدی، هنوز اهریمن‌های بیشتری اون بیرون هستن.»
«خاندانِ چی ده‌ها اهریمنِ مُهرشده رو توی سراسرِ جهان ردیابی کرده، اما‌مارپیچِ تنها کاری که از دستمون برمیاد اینه که مُهرشون رو تا زمانِ آزادیِ‌شما قطعی‌شون تمدید کنیم. می‌خوایم بتونیم مثلِ کاری که امروز کردی، اونا رو بکشیم.»
در این لحظه ناباوری در‌اژدها چهرهٔ یوان موج می‌زد: «ص-صبر‌اما کنید... الان گفتید ده‌ها اهریمنِ مُهرشده؟»
چی مان آهی کشید و گفت: «بله، و ممکنه‌پدر حتی بیشتر از این‌ها هم باشن که ما ازشون خبر‌اهریمن‌های نداریم، مثل همونی که توی باغِ یشمی مُهر شده بود.»
یوان سر تکان داد و گفت: «و‌کنونیِ شما می‌خواین من به مُهردارانِ اهریمنِ خاندانتون‌دیدنِ آموزش بدم... فکر نمی‌کنم صلاحیتش رو داشته باشم...»
«ا-اگه تو که یه اهریمن رو کشتی صلاحیتِ‌امروزت آموزش دادن نداری، پس هیچ‌کس توی خاندانِ ما‌داشته صلاحیت نداره! خواهش می‌کنم! تو تنها امیدِ مایی!»
«...»
یوان لحظه‌ای‌زیبایی به فکر‌زیادی فرو رفت.
پس از چند دقیقه سکوت، یوان‌رهبرانِ از او پرسید: «چقدر طول می‌کشه؟بی‌درنگ من باید سه هفتهٔ دیگه برگردم خونه.»
چی مان سه انگشت بالا آورد، بعد‌مبارزهٔ آن را به دو تغییر داد و‌کمکِ گفت: «پـ-پس سه— نه! دو هفته کاملاً کافیه!»
یوان سر تکان داد: «باشه، دو هفتهٔ دیگه‌داشته اینجا می‌مونم تا به خاندانِ چی آموزش بدم،سپس اما بعد از اون واقعاً باید برگردم خونه.»
چی مان با‌شباهتِ چهره‌ای غرق در‌آن‌ها شادی گفت: «ممنون، یوان!»
«پس از فردا صبح‌داشت شروع می‌کنیم. می‌خوام بقیهٔ‌پدر امروز رو استراحت کنم.»
چی مان به او‌بی‌درنگ گفت: «البته! چی‌اِر، او‌امروزت رو به اتاقش ببر!»
چی فانگ اخم کرد: «چی؟ چرا‌کمکِ من باید این کار رو بکنم؟توافقمون ما برای این کار خدمتکار داریم...»
اما با دیدنِ نگاه‌های سردِ پدربزرگ و‌رهبرانِ مادربزرگ و حتی پدر و مادرش، با‌حرف اضطراب آبِ دهانش را قورت داد و برخاست.
بدون اینکه حتی‌زیادی به یوان نگاه‌رهبرانِ کند، گفت: «بیا بریم...»
وقتی رفتند، مادرش‌نشست از پدربزرگ و مادربزرگ‌مبارزهٔ پرسید: «اتفاقی بینشون افتاده؟»
چی مان سر تکان داد:اژدها «تا جایی که من می‌دونم‌اما نه، اما مشخصه که چیزی بینشونه.»
در این میان، چی فانگ یوان را به‌کنونیِ آلونکِ کوچکی پشتِ ساختمانِ اصلی‌شان برد، اما آنجا‌مبارزهٔ بیشتر شبیه به انباریِ ابزار بود تا جای مهمان.
یوان ابروهایش را‌زیادی بالا داد و‌رهبرانِ پرسید: «این اتاقِ منه؟»
چی فانگ با سردی‌بی‌درنگ جواب داد: «اگه باهاش‌امروزت مشکلی داری، می‌تونی بیرون بخوابی.»
«هنوز به خاطر اینکه مُهرت کردم از دستم‌داشته عصبانی هستی؟ فقط می‌خواستم نتیجهٔ کارِ خودت رو ببینی،شما همین. بماند که اول تو من رو مُهر کردی.»
«فـ-فقط برای یه دقیقه! تو من رو یه روزِ‌پدر تمام اونجا ول کردی! اصلاً می‌دونی چقدر ترسناکه که این‌همه‌اهریمن‌های مدت مُهر بشی؟! واقعاً فکر کردم برای همیشه مُهر شدم!»
«در دفاع از خودم باید بگم، اگه خاندانِ چو‌مادرِ مزاحم نمی‌شدن، زودتر آزادت می‌کردم. به‌هرحال، من به خاندانت‌اهریمن‌های کمک کردم اهریمن رو شکست بدن، پس بیا بی‌حساب شیم.»
چی فانگ از‌نشست خشم دندان غروچه‌دیدنِ کرد، اما چیزی نگفت.
پس از لحظه‌ای سکوت، به ساختمانِ بزرگی در همان نزدیکی اشاره کرد و‌بوده گفت: «این به این معنی نیست که به خاطر کاری که باهام کردی‌زمانِ می‌بخشمت. اگه می‌ذاشتم توی این آلونک بمونی، خانواده‌م من رو می‌کشتن، فقط همین.»
بی‌درنگ پس از‌شباهتِ این حرف، یوان‌آن‌ها را تنها گذاشت.
یوان واردِ اتاق که شد و‌رهبرانِ در را قفل کرد، روی زمین‌بی‌درنگ نشست و هستهٔ اهریمن را بیرون آورد.
لحظه‌ای به آن خیره‌بی‌درنگ ماند، سپس آن را‌امروزت در دهان انداخت و بلعید.
در دم هجومِ ناگهانیِ انرژی‌اژدها روحیِ پرآشوب را حس کرد‌اما که به درونِ بدنش می‌ریخت.
اما این هستهٔ اهریمن‌زیادی طعم و حسی متفاوت با‌پدر همیشه داشت و دردناک بود.
یوان ناگهان غرشِ‌زیادی بلندی سر داد که‌کنونیِ ساختمان را لرزاند: «آآآآآه!»