چپتر 687: زمین‌های شکار
0تیان یانگ که در اقامتگاهش در حیاطِ بیرونیِ صومعهٔ جاودانه نشسته بود، آهی کشید و‌خطرناکی گفت: «حالا یک سالِ تمام می‌شه که شاگردِ حیاطِ بیرونی‌ام، اما هنوز شاگردِ روحِ سطحِ‌شود ۴ موندم. با این وضع، سه سالِ دیگه طول می‌کشه تا به جنگجوی روح برسم...»
«فکر می‌کردم با تبدیل شدن به یه شاگردِ رسمی، حمایتِ فرقه رو‌تحتِ به دست میارم و منابعِ فراوانی برای کمک به تزکیه‌م می‌گیرم، اما‌نبود افسوس، اون موقع چقدر ساده‌لوح بودم که همچین چیزی رو باور کردم...»
«به‌عنوانِ یه شاگردِ حیاطِ بیرونی، هر سه ماه فقط یه سنگِ روح برای کمک به تزکیه‌کنترلِ بهم می‌دن، اما اگه با صرفه‌جویی تزکیه کنیم، اون سنگِ روح فقط حدودِ یه هفته دوام‌همچنان میاره. برای به دست آوردنِ منابعِ بیشتر، باید به زمین‌های شکار بریم یا شاگردِ حیاطِ درونی بشیم.»
«با این حال، برای درخواستِ شرکت تو آزمونِ‌صرفه‌جویی حیاطِ درونی باید واردِ عالمِ استادِ روح بشم،باید و کی می‌دونه این کار چند سال زمان می‌بره...»
«اگه می‌خوام قوی‌تر بشم، باید‌گنجینه‌ای واردِ زمین‌های شکار بشم و‌هرچند منابعِ خودم رو پیدا کنم.»
با این فکر، تیان یانگ تصمیم گرفت‌آنجا برای نخستین بار از زمانی که شاگردِ حیاطِ‌جانورِ بیرونی شده بود، به زمین‌های شکار پا بگذارد.
زمین‌های شکار منطقهٔ ویژه‌ای در قلمروی فرقه‌جانورانِ بود که شاگردان برای شکارِ جانورانِ جادویی‌این‌ها و به دست آوردنِ گنجینه‌ها به آنجا می‌رفتند.
البته، تمامِ این‌ها تحتِ کنترلِ فرقه بود؛ یعنی فرقه‌کنیم هر جانورِ جادویی و گنجینه‌ای را که در زمینِ شکار‌بریم پیدا می‌شد، برای کمک به شاگردانش در آنجا گذاشته بود.
با این حال، هرچند این قلمرو‌زمینِ در کنترلِ فرقه بود، اما به‌معنا این معنا نبود که جای خطرناکی نیست.
در واقع، شاگردان همچنان ممکن بود‌گنجینه‌ها جانشان را در آنجا از دست‌تحتِ بدهند و این اتفاق هم زیاد می‌افتاد.
تیان یانگ تنها با یک‌شاگردان شمشیر در دست، اقامتگاهش را ترک‌می‌رفتند کرد تا راهیِ زمین‌های شکار شود.
تیان یانگ به بزرگِ فرقه‌ای‌بهم که بیرونِ ورودی نشسته بود‌حدودِ گفت: «می‌خوام واردِ زمین‌های شکار بشم.»
بزرگِ فرقه نگاهی به او انداخت و با پوزخند گفت: «تو فقط یه شاگردِ روحِ سطحِ ۴ هستی.همچنان حتی ضعیف‌ترین جانورانِ جادوییِ داخل هم تو سطحِ ۵ هستن. هرچند بزرگانِ فرقه اونجا حضور دارن تا تلفات‌انداخت رو تا جای ممکن پایین نگه دارن، اما هنوزم احتمالِ زیادی هست که بمیری. بازم می‌خوای وارد بشی؟»
تیان یانگ با چهره‌ای‌جانورانِ جدی سر تکان داد:می‌رفتند «بازم می‌خوام وارد بشم.»
«نشانِ هویتِ‌منطقهٔ شاگردیت رو‌قلمروی نشونم بده.»
پس از اینکه نشانش را به بزرگِ فرقه داد، بزرگِ فرقه نام،دوام شمارهٔ نشان و روزی را که واردِ زمین‌های شکار می‌شد، در دفترِ ثبت‌آزمونِ یادداشت کرد. این‌گونه، اگر برنمی‌گشت، می‌فهمیدند که در زمین‌های شکار جان باخته است.
بزرگِ فرقه به او گفت: «می‌تونی واردِ‌می‌شد زمین‌های شکار بشی. اگه تا سه روز‌جای برنگردی، فرقه تو رو مرده در نظر می‌گیره.»
«ممنون، بزرگِ فرقه.»
تیان یانگ چیزِ دیگری نگفت و‌شکارِ با شمشیرِ معمولی‌ای که از قبل در‌تمامِ دست داشت، قدم به زمین‌های شکار گذاشت.
وقتی واردِ زمین‌های شکار شد، تیان‌می‌دن یانگ با احتیاط حرکت می‌کرد و‌دوام چشمانش پیوسته با هوشیاری به اطراف می‌چرخید.
با اینکه پیش‌تر حیواناتی شکار کرده‌زمینِ بود، هرگز با جانور جادویی روبه‌رو‌معنا نشده بود، برای همین به‌شدت مضطرب بود.
پس از حدود نیم‌جانورانِ ساعت گشت‌زنی، تیان یانگ با‌البته نخستین جانور جادویی‌اش روبه‌رو شد.
ظاهری شبیه به گرگ داشت و‌شکارِ هاله‌ای قدرتمند در حد شاگرد روح‌البته سطح پنجم از خود ساطع می‌کرد.
تیان یانگ اضطرابش را‌تزکیه فروخورد و آرام به‌صرفه‌جویی جانورِ جادویی نزدیک شد.
جانورِ جادویی متوجهِ قصدِ کشت‌گنجینه‌ای در چشمانِ تیان یانگ شد، پس‌قلمرو در واکنش به سمتش خیز برداشت.
«ها!»
تیان یانگ ناخودآگاه شمشیرش را به سمتِ‌جانورانِ جانورِ جادویی تاب داد و جانورِ جادویی‌این‌ها هم در عوض پنجه‌های قدرتمندش را فرود آورد.
تلنگ!
تیان یانگ قدرتِ جانورِ جادویی‌گنجینه‌ای را دست‌کم گرفته بود؛ شمشیر از‌قلمرو چنگش پرید و مترها دورتر افتاد.
«اوه، کوفتی...»
تیان یانگ فهمید که‌قلمروی بدون شمشیرش، در برابرِ‌جادویی جانورِ جادویی تقریباً بی‌دفاع است.
می‌توانست برگردد و پا به فرار بگذارد، اما‌صرفه‌جویی چیزی در تهِ دلش می‌گفت بماند و با جانورِ‌زمین‌های جادویی بجنگد، و دقیقاً همین کار را هم کرد.
با این حال، به‌خاطرِ تصمیمِ بی‌محابایش، تیان‌می‌شد یانگ در نهایت با لباس‌هایی غرق در خون‌خطرناکی روی زمین افتاد، و این خونِ خودش بود.
صدایی آرام در کنارش طنین‌انداز‌جادویی شد: «وقتی شمشیرت رو از‌تمامِ دست دادی، چرا فرار نکردی؟»
تیان یانگ سر چرخاند‌قلمروی تا به زنِ زیبایی که‌گنجینه‌ها کنارش ایستاده بود نگاه کند.
لباسِ فرمِ بزرگِ فرقه را به تن داشت و‌کنیم همان کسی بود که وقتی چیزی نمانده بود جانورِ‌شکار جادویی کارش را تمام کند، جانش را نجات داد.
در حالی که به چهرهٔ گیجِ‌زمینِ بزرگِ فرقه خیره مانده بود، با‌معنا صدایی ضعیف جواب داد: «من... نمی‌دونم...»
بزرگِ فرقه پیش از اینکه اکسیری بیرون بیاورد و در‌تمامِ دهانش بگذارد، به او گفت: «کاری که امروز کردی خیلی بی‌محابا‌هرچند بود. اگه جونت رو دوست داری دیگه این کار رو نکن.»
به او گفت:ویژه‌ای «برو خونه. هنوز‌شکارِ برای این‌جا آماده نیستی.»
تیان یانگ بی‌صدا سر تکان‌بهم داد و وقتی دوباره توانست‌حدودِ راه برود، به خانه برگشت.
با این حال، سه روز‌گنجینه‌ای بعد، پس از بهبودی از جراحاتش،قلمرو تیان یانگ به زمین‌های شکار برگشت.
و بارِ دیگر، پیش از آنکه‌گنجینه‌ها بزرگِ فرقه‌ای نجاتش بدهد، نزدیک بود‌تحتِ به دستِ جانورِ جادویی کشته شود.
«ممنون که‌منطقهٔ دوباره نجاتم‌قلمروی دادید، بزرگ.»
بزرگِ فرقه پس‌سنگِ از شناختنِ او،می‌دن چشمانش گرد شد.
بزرگِ فرقه که از قضا همان کسی بود که سه‌هرچند روز پیش نجاتش داده بود، گفت: «تو... چرا دوباره این‌جایی؟جانشان فکر کردم بهت گفتم که برای زمین‌های شکار آماده نیستی.»
با صدایی آرام گفت: «برای همین‌گنجینه‌ها برگشتم، و تا وقتی آماده بشم یا‌کنترلِ بمیرم، به اومدن به این‌جا ادامه می‌دم.»
«از مردن نمی‌ترسی؟»
«نه، از مرگ نمی‌ترسم. فقط از‌می‌دن این می‌ترسم که توی دنیایی که‌دوام قوی‌ها بر ضعیف‌ها حکومت می‌کنن، بی‌قدرت باشم.»
بزرگِ فرقه‌کنترلِ با شنیدنِ حرف‌هایش‌گنجینه‌ای زبانش بند آمد.
«تو بی‌محابایی... و دیوونه.» پس از گفتنِ‌آنجا این حرف‌ها او را تنها گذاشت، اما‌یعنی به دلیلی، همچنان از دور مراقبش بود.