چپتر 1181: شکست دادنِ شی می‌لی
0با دیدنِ واکنشِ‌برای متعجبِ یوان، شی می‌لی‌نیمی ناخودآگاه کمی سرخ شد.
«چرا الان این‌جوری می‌کنی؟سپس دفعهٔ پیش که این رو‌می‌خوام گفتم اصلاً واکنشی نشون ندادی.»
یوان پرسید: «توی‌عیبی مسابقهٔ قبلی‌مون هم‌ادامه این رو گفتی؟»
از شنیدنِ این حرف جا‌تازه‌ای خورد، چون با وجودِ حافظهٔ فوق‌العاده‌اش،می‌راند چنین چیزی را به یاد نمی‌آورد.
شی می‌لی‌باورش زبانش بند آمد:به‌راحتی «نگو که... نشنیدیش؟»
اما همین موضوع دلیلِ بی‌تفاوتیِ یوان‌داد را روشن می‌کرد؛ چیزی که خودش‌کنم هم گهگاه به آن فکر می‌کرد.
یوان که‌ببخشید چاره‌ای جز عذرخواهی‌سپس نداشت، گفت: «ببخشید...»
«عیبی نداره.»
سپس ادامه داد: «ولی‌سال فکر نکن چون می‌خوام باهات‌چیره ازدواج کنم، بهت آسون می‌گیرم!»
شی می‌لی قدرتِ نگاهِ اژدهایش را‌داد تا مرزِ نهایی بالا برد و چشمانِ‌بهت طلایی‌اش همچون جواهری زیرِ نورِ خورشید درخشید.
متأسفانه این کار هیچ اثری‌سپس روی یوان نداشت، چرا که‌می‌خوام قدرتِ روحش به‌مراتب بالاتر بود.
یوان که نمی‌خواست شی می‌لی را‌کرد جلوی آن همه آدم به‌کلی خوار کند،کشیدن قدرتِ نگاهِ اژدهایش را رفته‌رفته بالا برد.
«...»
شی می‌لی فشارِ نامرئیِ تازه‌ای را حس کرد که‌می‌خوام رفته‌رفته تنش را در بر می‌گرفت؛ فشاری که او را‌مرزِ به پایین می‌راند و نفس کشیدن را برایش سخت می‌کرد.
یعنی... دارم‌ببخشید از نگاهِ‌نداره اژدهاش شکست می‌خورم؟
باورش برای‌رفته‌رفته شی می‌لی‌نامرئیِ سخت بود.
یک سال پیش، به‌راحتی و تنها با نیمی از توانش بر یوان چیره شده بود.آنجا پس چطور در چنین زمانِ کوتاهی از او ضعیف‌تر شده بود؟ از آنجا که گذرِ زمان‌ستون برای او متفاوت بود، این مدت حتی از درکِ معمولِ انسان‌ها هم کوتاه‌تر به نظر می‌رسید.
با خودش فکر کرد که آیا تفاوتِ کسی که هفت ستون‌ازدواج را بیدار کرده با کسی که هر نُه ستون را بیدار کرده،چشمانِ واقعاً تا این حد زیاد و فاصله‌شان از زمین تا آسمان است؟
سرانجام طاقتِ شی می‌لی‌نداره طاق شد و برای‌ولی لحظه‌ای از هوش رفت.
در همان یک لحظهٔ کوتاه، یک‌راست در‌تنش آغوشِ یوان افتاد که حتی پیش از‌برایش بسته‌شدنِ چشمانِ دختر، برای گرفتنش آماده بود.
سکوتِ مرگباری همه‌جا را فرا گرفت؛تنها تمامِ حاضران برای نخستین بار در‌زمانِ تمامِ عمرشان، شاهدِ شکستِ شی می‌لی بودند.
آن هم‌عیبی در تخصصِ‌سپس خودش؛ قدرتِ روح.
یوان بدنِ نرمِ شی‌نداره می‌لی را نگه داشت‌ولی تا دوباره به هوش بیاید.
شی می‌لی درحالی‌که همچنان به بدنِ یوان‌تنش تکیه داده بود و انگار قصدِ تکان‌برایش خوردن نداشت، زمزمه کرد: «پس شکستم دادی...»
پس از اینکه لحظه‌ای را به‌تنها هضمِ شکستش اختصاص داد، گفت: «خیلی خب.کوتاهی حالا که بردی، دیگه باهات ازدواج می‌کنم.»
یوان با لبخندی‌نداره خشک پرسید: «پس اون‌ولی ازدواجِ اجباری‌ت چی می‌شه؟»
شی می‌لی با اخمی کمرنگ گفت: «همون‌طور‌داد که قبلاً هم گفتم، اون یه ازدواجِ‌بهت اجباری نیست! ما حتی نامزد هم نیستیم!»
از آنجا که به نظر می‌رسید این یک مشکلِ خانوادگی باشد، یوان تصمیم گرفت زیاد دخالت نکند.دارم از طرفی هنوز مطمئن نبود که شی می‌لی دربارهٔ ازدواج با او شوخی می‌کند یا نه، چرا که‌گذرِ او از آن دست آدم‌هایی بود که این‌جور شوخی‌ها را بدونِ خم به ابرو آوردن به زبان می‌آورد.
سپس پرسید: «به‌هرحال، من که‌به‌راحتی کم‌کم داره گشنه‌م می‌شه. می‌خوای‌شده بریم یه چیزی بخوریم؟ مهمونِ من.»
یوان نمی‌توانست دست رد به‌ادامه سینهٔ غذای مجانی بزند و‌باهات بی‌درنگ سر تکان داد: «حتماً.»
پس از خداحافظی با اژدهایان در‌ادامه معبدِ اژدهای اجدادی، یوان برای خوردنِ‌ازدواج غذا به دنبالِ شی می‌لی راه افتاد.
در همین حال، اژدهایان تا مدت‌ها‌کرد پس از رفتنِ آن دو، همچنان دربارهٔ‌کشیدن رابطهٔ یوان و شی می‌لی حرف می‌زدند.
«پس شایعه‌ها راست‌برای بود! شاهدخت شی‌تنها عاشقِ اون انسانه!»
«پس خاندانِ اژدهای لاجوردی‌سپس چی؟ شنیدم که اخیراً هدایای‌می‌خوام زیادی برای خاندانِ شی فرستادن.»
«این فقط تلاشِ خاندانِ اژدهای لاجوردی برای خواستگاری از‌نکن اون نیست؟ فکر نمی‌کنم هنوز تو همچین رابطه‌ای باشن،نگاهِ مخصوصاً که هیچ خبرِ رسمی‌ای هم در کار نیست.»
«حس می‌کنم‌رفته‌رفته به‌زودی یه‌نامرئیِ اتفاقِ بزرگ می‌افته...»
پس از ترکِ معبدِ اژدهای اجدادی، یوان و شی می‌لی به‌چطور رستوران‌ها و دکه‌های غذای زیادی سر زدند و شکمشان را سیر کردند،انسان‌ها در حالی که به‌کلی فراموش کرده بودند ضیافتی در خانه منتظرشان است.
یوان در حالی که آخرین بشقابِ غذایش را تمام‌می‌خوام می‌کرد، آهی کشید و گفت: «غذای این‌جا واقعاً بی‌نظیره. بعید‌مرزِ می‌دونم بتونم این غذا رو توی دنیای بیرون پیدا کنم.»
شی می‌لی با لحنی شوخ‌طبعانه‌سپس گفت: «اگه این‌جا زندگی کنی،می‌خوام می‌تونی هر روز ازش بخوری.»
یوان همچنان با جدیت جواب داد:کرد «با اینکه خیلی خوب به نظر می‌رسه،کشیدن ولی من اون بیرون خیلی کار دارم.»
«هممم...» شی می‌لی‌برای ناگهان با دقت‌تنها به او خیره شد.
«الان که نشستیم و داریم استراحت می‌کنیم تازه متوجهش‌می‌خوام شدم، اما تو نسبت به سالِ گذشته واقعاً خیلی‌اژدهایش پخته‌تر شدی. دیگه اون‌قدرها هم ناآگاه به نظر نمی‌رسی.»
یوان لبخند زد:عیبی «این رو به‌ادامه حسابِ تعریف می‌ذارم.»
پس از یک لحظه سکوتِ‌تازه‌ای دیگر، شی می‌لی دوباره دهان باز‌می‌راند کرد، اما این بار جدی‌تر بود.
«هی... فکر نکنم هنوز جوابت رو شنیده‌نیمی باشم. وقتی گفتم می‌خوام باهات ازدواج کنم جدی‌آنجا بودم. یا چون من انسان نیستم باهاش مخالفی؟»
به خاطرِ سنگینیِ موضوع، یوان نتوانست‌داد بی‌درنگ جواب بدهد و مجبور شد‌کنم مدتِ زیادی به آن فکر کند.
«این موضوع... فکر می‌کنم فراتر از فقط ما دو نفر باشه. البته،ازدواج من هیچ مشکلی با انسان نبودنت ندارم. متأسفانه، وقتی پای ازدواج وسط‌چشمانِ میاد من هیچ تجربه‌ای ندارم، برای همین نمی‌تونم جوابِ قانع‌کننده‌ای بهت بدم.»
شی می‌لی در حالی که دست‌هایش را محکم به هم گره‌می‌راند کرده بود، گفت: «پس اگه از بقیهٔ جزئیات بگذریم، حاضری با‌برای من ازدواج کنی؟ اگه لازم باشه به دنیای بیرون هم دنبالت میام.»
«اگه همه‌چیز رو نادیده بگیرم، بدم نمیاد باهات‌توانش ازدواج کنم. با این حال، چیزهایی هست که نمی‌تونم‌زمان نادیده‌شون بگیرم، برای همین نمی‌تونم این کار رو بکنم.»
هر چه باشد، او همین حالا هم دو شریکِ رسمی‌باهات داشت. اگر واقعاً می‌خواست ازدواج با شخصِ دیگری را در‌نهایی نظر بگیرد، باید نظرِ آن‌ها را هم در این باره می‌پرسید.
«که این‌طور...» شی می‌لی‌نداره پس از شنیدنِ ردِ‌ولی غیررسمیِ یوان ساکت شد.
همون‌طور که فکر می‌کردم، یه کم‌کرد زوده که با کسی که تازه‌نفس باهاش آشنا شدم حرفِ ازدواج بزنم.
شی می‌لی هرگز فکر نمی‌کرد از سوی‌نیمی جنسِ مخالف طرد شود، اما متوجهِ شتاب‌زدگیِ‌ضعیف‌تر خودش هم شد و به آن فکر کرد.