چپتر 1181: شکست دادنِ شی می‌لی
0با دیدنِ واکنشِ‌نفس متعجبِ یوان، شی می‌لی‌یعنی ناخودآگاه کمی سرخ شد.
«چرا الان این‌جوری می‌کنی؟توانش دفعهٔ پیش که این رو‌کوتاهی گفتم اصلاً واکنشی نشون ندادی.»
یوان پرسید: «توی‌کشیدن مسابقهٔ قبلی‌مون هم‌یعنی این رو گفتی؟»
از شنیدنِ این حرف جا‌فشاری خورد، چون با وجودِ حافظهٔ فوق‌العاده‌اش،سخت چنین چیزی را به یاد نمی‌آورد.
شی می‌لی‌می‌راند زبانش بند آمد:برایش «نگو که... نشنیدیش؟»
اما همین موضوع دلیلِ بی‌تفاوتیِ یوان‌شده را روشن می‌کرد؛ چیزی که خودش‌گذرِ هم گهگاه به آن فکر می‌کرد.
یوان که‌نفس چاره‌ای جز عذرخواهی‌سخت نداشت، گفت: «ببخشید...»
«عیبی نداره.»
سپس ادامه داد: «ولی‌کشیدن فکر نکن چون می‌خوام باهات‌اژدهاش ازدواج کنم، بهت آسون می‌گیرم!»
شی می‌لی قدرتِ نگاهِ اژدهایش را‌شده تا مرزِ نهایی بالا برد و چشمانِ‌زمان طلایی‌اش همچون جواهری زیرِ نورِ خورشید درخشید.
متأسفانه این کار هیچ اثری‌سخت روی یوان نداشت، چرا که‌می‌خورم قدرتِ روحش به‌مراتب بالاتر بود.
یوان که نمی‌خواست شی می‌لی را‌پایین جلوی آن همه آدم به‌کلی خوار کند،دارم قدرتِ نگاهِ اژدهایش را رفته‌رفته بالا برد.
«...»
شی می‌لی فشارِ نامرئیِ تازه‌ای را حس کرد که‌کوتاهی رفته‌رفته تنش را در بر می‌گرفت؛ فشاری که او را‌انسان‌ها به پایین می‌راند و نفس کشیدن را برایش سخت می‌کرد.
یعنی... دارم‌نفس از نگاهِ‌برایش اژدهاش شکست می‌خورم؟
باورش برای‌کرد شی می‌لی‌می‌گرفت سخت بود.
یک سال پیش، به‌راحتی و تنها با نیمی از توانش بر یوان چیره شده بود.به‌راحتی پس چطور در چنین زمانِ کوتاهی از او ضعیف‌تر شده بود؟ از آنجا که گذرِ زمان‌درکِ برای او متفاوت بود، این مدت حتی از درکِ معمولِ انسان‌ها هم کوتاه‌تر به نظر می‌رسید.
با خودش فکر کرد که آیا تفاوتِ کسی که هفت ستون‌آنجا را بیدار کرده با کسی که هر نُه ستون را بیدار کرده،آیا واقعاً تا این حد زیاد و فاصله‌شان از زمین تا آسمان است؟
سرانجام طاقتِ شی می‌لی‌برایش طاق شد و برای‌اژدهاش لحظه‌ای از هوش رفت.
در همان یک لحظهٔ کوتاه، یک‌راست در‌می‌راند آغوشِ یوان افتاد که حتی پیش از‌اژدهاش بسته‌شدنِ چشمانِ دختر، برای گرفتنش آماده بود.
سکوتِ مرگباری همه‌جا را فرا گرفت؛سخت تمامِ حاضران برای نخستین بار در‌باورش تمامِ عمرشان، شاهدِ شکستِ شی می‌لی بودند.
آن هم‌تنها در تخصصِ‌توانش خودش؛ قدرتِ روح.
یوان بدنِ نرمِ شی‌برایش می‌لی را نگه داشت‌اژدهاش تا دوباره به هوش بیاید.
شی می‌لی درحالی‌که همچنان به بدنِ یوان‌می‌راند تکیه داده بود و انگار قصدِ تکان‌اژدهاش خوردن نداشت، زمزمه کرد: «پس شکستم دادی...»
پس از اینکه لحظه‌ای را به‌سخت هضمِ شکستش اختصاص داد، گفت: «خیلی خب.برای حالا که بردی، دیگه باهات ازدواج می‌کنم.»
یوان با لبخندی‌نیمی خشک پرسید: «پس اون‌چطور ازدواجِ اجباری‌ت چی می‌شه؟»
شی می‌لی با اخمی کمرنگ گفت: «همون‌طور‌دارم که قبلاً هم گفتم، اون یه ازدواجِ‌به‌راحتی اجباری نیست! ما حتی نامزد هم نیستیم!»
از آنجا که به نظر می‌رسید این یک مشکلِ خانوادگی باشد، یوان تصمیم گرفت زیاد دخالت نکند.باورش از طرفی هنوز مطمئن نبود که شی می‌لی دربارهٔ ازدواج با او شوخی می‌کند یا نه، چرا که‌حتی او از آن دست آدم‌هایی بود که این‌جور شوخی‌ها را بدونِ خم به ابرو آوردن به زبان می‌آورد.
سپس پرسید: «به‌هرحال، من که‌برایش کم‌کم داره گشنه‌م می‌شه. می‌خوای‌شکست بریم یه چیزی بخوریم؟ مهمونِ من.»
یوان نمی‌توانست دست رد به‌چیره سینهٔ غذای مجانی بزند و‌ضعیف‌تر بی‌درنگ سر تکان داد: «حتماً.»
پس از خداحافظی با اژدهایان در‌یعنی معبدِ اژدهای اجدادی، یوان برای خوردنِ‌برای غذا به دنبالِ شی می‌لی راه افتاد.
در همین حال، اژدهایان تا مدت‌ها‌پایین پس از رفتنِ آن دو، همچنان دربارهٔ‌دارم رابطهٔ یوان و شی می‌لی حرف می‌زدند.
«پس شایعه‌ها راست‌نفس بود! شاهدخت شی‌سخت عاشقِ اون انسانه!»
«پس خاندانِ اژدهای لاجوردی‌توانش چی؟ شنیدم که اخیراً هدایای‌کوتاهی زیادی برای خاندانِ شی فرستادن.»
«این فقط تلاشِ خاندانِ اژدهای لاجوردی برای خواستگاری از‌شکست اون نیست؟ فکر نمی‌کنم هنوز تو همچین رابطه‌ای باشن،چیره مخصوصاً که هیچ خبرِ رسمی‌ای هم در کار نیست.»
«حس می‌کنم‌کرد به‌زودی یه‌می‌گرفت اتفاقِ بزرگ می‌افته...»
پس از ترکِ معبدِ اژدهای اجدادی، یوان و شی می‌لی به‌می‌خورم رستوران‌ها و دکه‌های غذای زیادی سر زدند و شکمشان را سیر کردند،کوتاهی در حالی که به‌کلی فراموش کرده بودند ضیافتی در خانه منتظرشان است.
یوان در حالی که آخرین بشقابِ غذایش را تمام‌کوتاهی می‌کرد، آهی کشید و گفت: «غذای این‌جا واقعاً بی‌نظیره. بعید‌انسان‌ها می‌دونم بتونم این غذا رو توی دنیای بیرون پیدا کنم.»
شی می‌لی با لحنی شوخ‌طبعانه‌سخت گفت: «اگه این‌جا زندگی کنی،می‌خورم می‌تونی هر روز ازش بخوری.»
یوان همچنان با جدیت جواب داد:پایین «با اینکه خیلی خوب به نظر می‌رسه،دارم ولی من اون بیرون خیلی کار دارم.»
«هممم...» شی می‌لی‌نفس ناگهان با دقت‌سخت به او خیره شد.
«الان که نشستیم و داریم استراحت می‌کنیم تازه متوجهش‌کوتاهی شدم، اما تو نسبت به سالِ گذشته واقعاً خیلی‌معمولِ پخته‌تر شدی. دیگه اون‌قدرها هم ناآگاه به نظر نمی‌رسی.»
یوان لبخند زد:کشیدن «این رو به‌یعنی حسابِ تعریف می‌ذارم.»
پس از یک لحظه سکوتِ‌فشاری دیگر، شی می‌لی دوباره دهان باز‌سخت کرد، اما این بار جدی‌تر بود.
«هی... فکر نکنم هنوز جوابت رو شنیده‌یعنی باشم. وقتی گفتم می‌خوام باهات ازدواج کنم جدی‌به‌راحتی بودم. یا چون من انسان نیستم باهاش مخالفی؟»
به خاطرِ سنگینیِ موضوع، یوان نتوانست‌شده بی‌درنگ جواب بدهد و مجبور شد‌گذرِ مدتِ زیادی به آن فکر کند.
«این موضوع... فکر می‌کنم فراتر از فقط ما دو نفر باشه. البته،برای من هیچ مشکلی با انسان نبودنت ندارم. متأسفانه، وقتی پای ازدواج وسط‌آنجا میاد من هیچ تجربه‌ای ندارم، برای همین نمی‌تونم جوابِ قانع‌کننده‌ای بهت بدم.»
شی می‌لی در حالی که دست‌هایش را محکم به هم گره‌سخت کرده بود، گفت: «پس اگه از بقیهٔ جزئیات بگذریم، حاضری با‌نیمی من ازدواج کنی؟ اگه لازم باشه به دنیای بیرون هم دنبالت میام.»
«اگه همه‌چیز رو نادیده بگیرم، بدم نمیاد باهات‌دارم ازدواج کنم. با این حال، چیزهایی هست که نمی‌تونم‌نیمی نادیده‌شون بگیرم، برای همین نمی‌تونم این کار رو بکنم.»
هر چه باشد، او همین حالا هم دو شریکِ رسمی‌ضعیف‌تر داشت. اگر واقعاً می‌خواست ازدواج با شخصِ دیگری را در‌کوتاه‌تر نظر بگیرد، باید نظرِ آن‌ها را هم در این باره می‌پرسید.
«که این‌طور...» شی می‌لی‌برایش پس از شنیدنِ ردِ‌اژدهاش غیررسمیِ یوان ساکت شد.
همون‌طور که فکر می‌کردم، یه کم‌پایین زوده که با کسی که تازه‌یعنی باهاش آشنا شدم حرفِ ازدواج بزنم.
شی می‌لی هرگز فکر نمی‌کرد از سوی‌یعنی جنسِ مخالف طرد شود، اما متوجهِ شتاب‌زدگیِ‌سال خودش هم شد و به آن فکر کرد.