چپتر 288: دیدار با می‌شیو
0یوان با انگشتی که هنوز از‌قطع آب‌دهانِ فنگ یوشیانگ خیس بود، به موهای‌استادِ سرخِ او اشاره کرد: «فنگ فنگ... موهات...»
فنگ یوشیانگ به‌لحظه موهایش نگاه کرد:متوجه «ها؟ موهام چی شده؟»
فنگ یوشیانگ وقتی متوجهِ این موضوع شد،ادامه با صدایی متعجب داد زد: «چی! قرمز‌بیش شده!» انگار که اصلاً انتظارش را نداشت.
یوان لحظه‌ای‌می‌شه بعد پرسید: «قرار‌خوشحال بود این‌طوری بشه؟»
فنگ یوشیانگ سر تکان داد: «بله!قطع این یعنی خونِ شما واقعاً داره اثر‌استادِ می‌کنه و نفرینِ من رو سرکوب می‌کنه!»
شیائو هوا‌آره از او پرسید:برسه— «قدرت‌هات چی، ققنوس؟»
فنگ یوشیانگ با شور و شوق گفت: «متأسفانه هنوز کاملاً مُهرشده‌ست. اما شک ندارم که اگه‌سال به مکیدنِ خونِ اربابِ جوان ادامه بدم، نفرینم دیر یا زود کاملاً از بین می‌ره! من‌روی بیش از ده‌هزار سال این‌طوری زندگی کردم! چند سالِ دیگه— حتی چند دهه هم برام فرقی نمی‌کنه!»
یک دقیقه پس از اینکه فنگ یوشیانگ مکیدنِ‌ممکنه خونِ یوان را متوقف کرد، بریدگیِ کوچکِ روی‌ظاهر انگشتش در عرضِ چند ثانیه خودبه‌خود بسته شد.
چشم‌های طلایی و موهای‌ناگهان سرخِ فنگ یوشیانگ نیز اندکی‌فعال بعد به حالتِ عادی برگشت.
یوان به آن‌ها گفت:ممکنه «آهان، راستی. می‌شیو هم‌آشنایی امروز به ما ملحق می‌شه.»
انگار فنگ یوشیانگ‌اگه از دیدنِ دوبارهٔ می‌شیو‌ادامه خوشحال بود: «می‌شیو؟ واقعاً؟»
«آره، هر لحظه ممکنه برسه—»
وقتی یوان متوجه شد حضورِ آشنایی‌قطع بی‌مقدمه در حیاطِ پشتی‌اش ظاهر شده‌رتبهٔ است، ناگهان حرفش را قطع کرد.
با اینکه حسِ ایزدی‌اش فعال نبود، اما پس از رسیدن به رتبهٔ استادِ روح،ناگهان این توانایی را به دست آورده بود که حضورِ دیگران را به‌طور طبیعی تشخیص‌دیگران دهد؛ البته تا زمانی که به‌اندازهٔ کافی نزدیک بودند و حواسش خیلی پرت نبود.
یوان با هیجان گفت: «فکر‌اربابِ کنم خودشه.» سپس از جا‌دیر برخاست و به‌سوی حیاطِ پشتی رفت.
وقتی به درِ حیاطِ‌دوبارهٔ پشتی رسید، نفسِ عمیقی کشید‌برسه— و آن را باز کرد.
در همین حال، می‌شیو که‌حرفش تازه واردِ بازی شده بود، با‌رسیدن شنیدنِ سروصدایی از پشتِ سرش برگشت.
«تو...»
با دیدنِ مردِ جوان و خوش‌قیافه‌ای که‌ادامه چند متر آن‌طرف‌تر جلوی درِ باز ایستاده‌بیش بود، چشم‌های می‌شیو از تعجب گرد شد.
با اینکه ظاهرش با بدنِ او در دنیای‌ممکنه واقعی کمی تفاوت داشت، می‌شیو در همان نگاهِ‌ظاهر اول فهمید که دارد به یوان نگاه می‌کند.
با آنکه دست‌کم یک دهه از آخرین باری که او را با چنین‌استادِ ظاهرِ بی‌نقص و سالمی دیده بود می‌گذشت، می‌شیو هرگز چهرهٔ سرزنده و جذبهٔ‌کافی منحصربه‌فردِ یوان را فراموش نمی‌کرد؛ به‌ویژه چشم‌های زلالش را که از آن‌ها معصومیت می‌تراوید.
در سوی دیگر، از نگاهِ یوان، می‌شیو به‌جز‌آشنایی لباسِ خدمتکاری و قدش، تقریباً هیچ تفاوتی با‌قطع تصویری که از او در خاطر داشت، نکرده بود.
موهای بلندِ مشکی و ابریشمی، چتری‌های صاف‌ادامه و مرتب، چشم‌های مشکی و زلال، و ویژگیِ‌ده‌هزار منحصربه‌فردش— چهره‌ای که ذاتاً بی‌حوصله به نظر می‌رسید.
البته بسیار قدبلندتر از آن کودکِ سال‌های دور بود؛ ناگفته نماند که چهرهٔ‌بی‌مقدمه زیبایش حتی از برترین زیبارویانِ معبدِ جوهرِ اژدها مانند شوان ووهان یا فِی‌رتبهٔ یویان هم کم نمی‌آورد و چه‌بسا در برخی معیارها از آن‌ها سرتر بود.
می‌شیو با صدایی‌است بهت‌زده نامش را‌قطع زمزمه کرد: «یو... یوان؟»
یوان با لبخندی جذاب بر چهره آرام به‌آشنایی او نزدیک شد و گفت: «خیلی وقته، می‌شیو.قطع الان حتی از یو رو هم بلندتر شدی.»
«...»
انگار نمی‌دانست چه کند یا چطور واکنش‌لحظه نشان دهد. می‌شیو مانند مجسمه‌ای یخ‌زده همان‌جا‌حیاطِ ماند تا اینکه یوان عملاً روبه‌رویش ایستاد.
«همیشه می‌خواستم‌ظاهر این کار‌ناگهان رو بکنم...»
یوان ناگهان دست‌هایش را باز کرد و می‌شیو را در‌حیاطِ آغوش کشید و با صدایی ملایم گفت: «ممنون، می‌شیو... که‌نبود در تمامِ این سال‌ها مراقبِ من و یو رو بودی...»
«یوان...»
ناگهان دو رشته اشکِ درخشان بر‌آره چهرهٔ زیبای می‌شیو پدیدار شد و‌آشنایی به‌سرعت شانه‌های یوان را خیس کرد.
لحظه‌ای بعد، می‌شیو آرام دست‌هایش را بالا آورد‌ایزدی‌اش و او را متقابلاً در آغوش گرفت، اما‌دست چیزی نگفت و تنها در سکوت یوان را فشرد.
فنگ یوشیانگ در حالی که سرش را از داخلِ‌بی‌مقدمه خانه بیرون آورده بود و هم‌آغوشی‌شان را تماشا می‌کرد، با‌فعال صدایی بسیار ضعیف زمزمه کرد: «انگار خیلی با هم صمیمی‌ان.»
«...»
شیائو هوا نیز بی‌آنکه لب از لب‌لحظه باز کند، همین کار را کرد و‌حیاطِ در سکوت به تماشای تجدیدِ دیدارشان ایستاد.
مدتی بعد، یوان‌است دست‌هایش را برداشت و‌حسِ یک قدم عقب رفت.
یوان گفت: «می‌شیو، بذار اول تو‌متوجه رو به دوستام معرفی کنم.» سپس‌ظاهر برگشت و به درِ باز نگاه کرد.
و صدا زد:اگه «شیائو هوا، فنگ‌جوان فنگ، بیاید اینجا.»
چند لحظه بعد، آن‌دوبارهٔ دو از خانه بیرون‌ممکنه آمدند و کنارِ یوان ایستادند.
یوان به فنگ فنگ اشاره کرد و گفت:ایزدی‌اش «از قبل می‌شناسیش، ولی این فنگ یوشیانگه که‌دست بهش فنگ فنگ هم می‌گن، و یه ققنوسه.»
سپس به شیائو هوا اشاره کرد و گفت:آشنایی «این شیائو هواست، اولین دوستِ من توی این‌قطع دنیا، و برام مثل یه خواهرِ کوچیک‌ترِ دیگه‌ست.»
شیائو هوا پس‌اگه از معرفی، برای‌جوان می‌شیو سر تکان داد.
یوان گفت: «حالا بذارید شما رو با می‌شیو آشنا کنم.» و ادامه داد: «شیائو هوا، فنگ فنگ، این می‌شیوه.حرفش برام مثل یکی از اعضای خانواده‌ست چون از بچگی همیشه کنارِ هم بودیم. و درست مثل یو رو، توی تمامِ‌به‌اندازهٔ این سال‌ها خیلی به من کمک کرده. اغراق نیست اگه بگم بدونِ اون دو تا و حمایت‌هاشون، الان زنده نبودم.»
«در کنارِ یو‌است رو، اون یکی از‌حسِ مهم‌ترین آدم‌های زندگیِ منه.»
فنگ یوشیانگ به می‌شیو گفت: «قبلاً هم اینو گفتم، ولی هر‌پشتی‌اش دوستی از اربابِ جوان، دوستِ من هم هست! اگه زمانی به‌رتبهٔ کمک نیاز داشتی، اصلاً برای درخواستِ کمک از من تردید نکن!»
«شیائو هوا هم همین‌طور.»
می‌شیو سر‌می‌شه تکان داد: «از‌خوشحال دیدنِ همه‌تون خوشحالم.»
و سپس‌ظاهر نگاهش را‌ناگهان به یوان دوخت.
مخصوصاً تو، یوان...
لبخندی نادر بر چهرهٔ‌مکیدنِ می‌شیو پدیدار شد و به‌نفرینم صورتِ جذابِ او خیره ماند.
مدتی بعد، به‌دیدنِ خانه برگشتند و روی‌لحظه کاناپه‌های اتاقِ نشیمن نشستند.
فنگ یوشیانگ پیش از رفتن‌حرفش به آشپزخانه گفت: «بذارید برامون‌نبود یه کم چای دم کنم.»
در همین حال، یوان شروع کرد به تعریف کردنِ تجربه‌اش در‌پشتی‌اش تزکیه برای می‌شیو؛ از همان ابتدا که برای اولین بار با‌رتبهٔ شیائو هوا آشنا شد تا اینکه چطور به این نقطه رسید.