چپتر 1264: شکِ لیا
0لیا پس از اینکه از بهت‌خوش بیرون آمد، پرسید: «تو پادشاهِ جاودانی...؟بودی واقعاً انتظار داری حرفت رو باور کنم؟»
یوان لبخندی زد و گفت: «راستش؟ آره. ولی اگه باور نکنی هم‌ایستاده مشکلی نیست. مطمئنم بالاخره باورت می‌شه. راستی، از قضا والاگوهرِ ایزدی هم هستم—تنها همونی که توی جنگ با اهریمن‌ها پیروز شد و بشریت رو نجات داد.»
با فاش شدنِ رازهای حیرت‌انگیز یکی پس از دیگری از‌کشید زبانِ یوان، ذهنِ لیا برای هضمِ همه‌چیز به تقلا افتاد‌منتظر و حتی حس می‌کرد از شدتِ شوک دارد داغ می‌کند.
یوان با دیدنِ لیا که در سکوتی‌چهره‌ای بهت‌زده آنجا ایستاده بود، دست تکان داد‌حالت و افزود: «خودم می‌تونم برگردم خونه. می‌بینمت.»
سپس چرخید و رفت‌منتظر و لیا را تنها گذاشت‌غافلگیرشده تا افکارش را جمع‌وجور کند.
لیا در آن حالتِ گیجی، هیچ تلاشی نکرد تا او‌بهت‌زده را نگه دارد یا دربارهٔ حقایقِ حیرت‌انگیزی که یوان فاش‌خونه کرده بود توضیحی بخواهد. با افکاری آشفته، همان‌جا میخکوب ماند.
مدتی بعد،عمارت یوان به‌قدم عمارت بازگشت.
با قدم گذاشتن به داخلِ عمارت، آهی‌چهره‌ای از سرِ خستگی کشید و گفت: «تازه‌حالت برگشتم و همین الانش این‌همه اتفاق افتاده.»
می‌فنگ که در لابی‌منتظر منتظر ایستاده بود، به او‌غافلگیرشده خوشامد گفت: «خوش اومدی، یوان.»
یوان با چهره‌ای‌شدتِ غافلگیرشده گفت: «نگو‌داغ که منتظرم بودی...»
می‌فنگ بی‌صدا سر تکان داد‌گذاشتن و سپس به حرف آمد:کشید «حالت خوبه؟ خسته به نظر می‌رسی.»
«بیشتر از‌لابی چیزی که انتظار‌خوش داشتم گپ زدیم.»
یوان با خود کلنجار رفته بود که آیا به‌محضِ رسیدن به خانه وضعیت را به‌حالت همه بگوید یا نه، اما تصمیم گرفت تا روزِ بعد صبر کند، چرا که می‌خواست‌خانه آن روز را حسابی استراحت کنند و از قبل هم برای آن روز دورهمی داشتند.
یوان با لحنی کمی مرموز گفت:داغ «امشب باید کمی استراحت کنی، می‌فنگ.ایستاده برای فردا بهش نیاز پیدا می‌کنی.»
می‌فنگ که متوجهِ این موضوع‌گذاشتن شده بود، نتوانست جلوی خودش‌کشید را بگیرد و پرسید: «اتفاقی افتاده؟»
یوان سر‌لابی تکان داد: «آره،خوش فردا بهتون می‌گم.»
«متوجهم.»
از آنجا که یوان تصمیم گرفته بود تا فردا صبر کند، می‌فنگ با خود فکر‌تکان کرد که احتمالاً موضوعِ چندان جدی‌ای نیست. او خبر نداشت که یوان هم همین اشتباه را‌گیجی کرده بود، و تازه بعداً فهمید که دنیا در کمتر از صد سال به پایان می‌رسد.
«شب بخیر، یوان.»
«شب بخیر.»
یوان یکراست به اتاقش رفت و‌خوش با باز کردنِ در، با تاریکیِ مطلقی‌بی‌صدا روبه‌رو شد که اتاق را پوشانده بود.
با قدم گذاشتن به‌شوک داخلِ اتاق، در دل‌دیدنِ با خود فکر کرد.
یعنی از الان خوابیده؟
اما به‌محضِ اینکه در‌خوشامد را بست، صدای چو لیوشیانگ‌نگو طنین‌انداز شد: «خوش اومدی، یوان.»
«اوه، فکر کردم خوابیدی.»
چو لیوشیانگ در حالی که آباژورِ کنارِ تخت را روشن می‌کرد‌آنجا تا ظاهرش را نمایان کند، گفت: «چطور می‌تونستم تو اولین روزِ‌سپس برگشتنت تنها بخوابم؟ اصلاً می‌دونی چقدر برای این لحظه صبر کردم؟»
یوان با دیدنِ اینکه چو لیوشیانگ لباس‌زیرِ مشکی‌سرِ و تحریک‌کننده‌ای پوشیده است که به‌سختی بدنش را‌اتفاق می‌پوشاند، چشم‌هایش گرد شد و گفت: «تو... این ظاهرت...»
او حتی خودش را در حالتی اغواگرانه قرار‌غافلگیرشده داده بود که عمداً بدنش را به نمایش‌خسته می‌گذاشت، درست مثلِ یکی از مدل‌های مجلاتِ بزرگسالان.
به خاطرِ گردابِ اتفاقاتی که پیش‌تر رخ داده بود، یوان در ابتدا‌بودی حوصلهٔ وقت‌گذرانی با چو لیوشیانگ را نداشت. با این حال، چون می‌دانست‌خود او شش ماه را بدونِ وی سر کرده است، نمی‌خواست ناامیدش کند.
یوان که به اهمیتِ قدردانی‌دارد از لحظاتِ کنارِ عزیزانش پی‌بهت‌زده برده بود، با خود فکر کرد.
حتی اگه دنیا فردا‌قدم به پایان برسه، بازم برای‌خستگی عزیزترین کسانم وقت پیدا می‌کنم.
و بی‌هیچ تردیدی، آرایهٔ بزرگِ پنهان‌سازی در اتاق ایجاد کرد تا‌بودی حریمِ خصوصی‌شان حفظ شود و کنارِ چو لیوشیانگ به تخت رفت و‌خود باقیِ شب را غرق در لذت و گرمای بدنِ او سپری کرد.
در همین حین، وقتی‌منتظر لیا به قلهٔ کوه بازگشت،غافلگیرشده بی‌درنگ به دیدنِ سرور رفت.
سرور متوجهِ رنگِ‌شدتِ پریده‌اش شد و‌داغ پرسید: «اتفاقی افتاده؟»
«...»
لیا پس از لحظه‌ای سکوت‌خوش پرسید: «می‌شه دربارهٔ پادشاهِ جاودان‌منتظرم با جزئیاتِ بیشتری برام بگی؟»
سرور بی‌درنگ منظورش را اشتباه‌خوشامد برداشت کرد و لبخند زد:نگو «پس بالاخره بهش علاقه‌مند شدی.»
لیا حتی جانِ آن‌شوک را نداشت که حرفش را‌سکوتی رد کند و ساکت ماند.
سرور حرفش را آغاز کرد: «همون‌طور که می‌دونی، پادشاهِ جاودان نقشِ مهمی توی پایان دادن به درگیریِ بین اژدهایان و انسان‌ها‌خوشامد داشت. با این حال، این دستاوردها در برابرِ کارهای دیگه‌ش هیچ به حساب میان. اون نه‌تنها افتخارِ این رو داشت که‌رفته اولین انسانِ پذیرفته‌شده و موردِ احترامِ یک جانورِ ایزدیِ افضل باشه، بلکه اولین انسانی شد که به یکی از اونا فرمان داد.»
«تازه فقط یه جانورِ ایزدیِ افضل زیرِ فرمانش نبود؛ در مجموع نُه تا از اونا رو در‌نظر اختیار داشت و روی خیلی از جانورانِ ایزدیِ قدرتمندِ دیگه هم نفوذ داشت. لقبِ "جانورِ ایزدیِ افضل"تصمیم فقط مختصِ قدرتمندترین جانورانِ ایزدی در اوجِ تبارشونه— موجوداتی که عملاً می‌تونن بر یک نژادِ کامل فرمانروایی کنن.»
«پادشاهِ جاودان با استفاده از روابطش با جانورانِ ایزدیِ افضل‌نگو و بی‌شمار جانورِ ایزدیِ دیگه در سراسرِ آسمانِ ایزدی، کاری رو‌چیزی کرد که زمانی غیرممکن به نظر می‌رسید— همزیستیِ انسان‌ها و جانوران.»
«پیش از دورانِ پادشاهِ جاودان، انسان‌ها و جانوران به‌ندرت با‌بهت‌زده هم ارتباط می‌گرفتن و وقتی هم چنین اتفاقی می‌افتاد، اغلب به‌می‌بینمت درگیری‌های مرگبار کشیده می‌شد، جانورانِ ایزدی که دیگه جای خود دارن.»
«پادشاهِ جاودان دگرگونیِ بزرگی توی این زمینه به وجود آورد. به لطفِ نفوذ و‌الانش تلاش‌های خستگی‌ناپذیرش، انسان‌ها و جانوران با دیدنِ هم دشمنی رو کنار گذاشتن و حتی به‌بی‌صدا همکاری با هم رو آوردن و در نهایت توی یک شهر کنارِ هم زندگی کردن.»
«اگه پادشاهِ جاودان نبود، انسان‌ها و جانورانِ بی‌شماری توی درگیری‌های بی‌معنی از بین‌حرف می‌رفتن. اغراق نیست اگه بگیم پادشاهِ جاودان هم انسان‌ها و هم جانوران رو‌آیا نجات داد؛ برای همینه که این‌قدر جایگاهِ والایی داره و حتی پرستیده می‌شه.»
«توی کلِ تاریخِ نُه آسمان— دست‌کم تا زمانی که من اونجا رو ترک کردم— فکر نمی‌کنم‌خوبه کسی به اندازهٔ پادشاهِ جاودان تأثیرِ عمیقی روی دنیا گذاشته باشه.» سرور در حینِ صحبت از‌همه پادشاهِ جاودان، چهره‌ای تحسین‌آمیز به خود گرفت که نشان از احترامِ عمیقش به این شخصیتِ افسانه‌ای داشت.
پس از مکثی کوتاه، ادامه داد: «راستش، می‌شه گفت شخصِ دیگه‌ای هم بود که با نفوذِ‌افزود پادشاهِ جاودان برابری می‌کرد— والاگوهرِ ایزدی. کسی که به خاطرِ انداختنِ ترس به جانِ اهریمن‌هایی که‌هیچ به نترس بودن معروف بودن، و همین‌طور نجاتِ آسمان‌های ایزدی از چنگِ خاندانِ اهریمن شهرت داشت.»
«با اینکه انسان‌ها توی اون دوران‌داخلِ بیشترین سختی‌ها رو کشیدن، اما ما جانوران‌همین هم از این آشوب در امان نموندیم.»
لیا با چهره‌ای سردرگم که درکِ‌اومدی آن برای سرور دشوار بود، زمزمه‌بی‌صدا کرد: «پادشاهِ جاودان و والاگوهرِ ایزدی...»
سپس پرسید: «می‌شه‌لابی دربارهٔ والاگوهرِ ایزدی‌خوش بیشتر برام بگی؟»
«حتماً...»
با اینکه سرور از دلیلِ علاقهٔ لیا‌آهی به والاگوهرِ ایزدی مطمئن نبود، اما حسی به‌این‌همه او می‌گفت که این اطلاعات برایش اهمیت دارد.
از این رو، سرور دانسته‌هایش دربارهٔ‌اومدی والاگوهرِ ایزدی را با لیا در میان‌حرف گذاشت و لیا نیز سراپا گوش شد.
در نهایت، لیا سؤالِ دیگری پرسید: «به نظرت تناسخ‌غافلگیرشده واقعاً وجود داره؟ و اگه پادشاهِ جاودان و والاگوهرِ‌نظر ایزدی دوباره زاده بشن، فکر می‌کنی چه جور آدم‌هایی می‌شن؟»
سرور پیش از پاسخ دادن لحظه‌ای طولانی در فکر فرو رفت:آنجا «من شخصاً به تناسخ باور دارم، و اگه قرار باشه دوباره زاده‌چرخید بشن، فکر می‌کنم کسی مثل یوان می‌شن— دست‌کم امیدوارم که این‌طور باشه.»
با شنیدنِ پاسخِ‌بازگشت سرور، لرزه بر‌داخلِ تنِ لیا افتاد.
«که این‌طور... ممنون بابتِ وقتت. می‌رم‌اومدی کمی استراحت کنم.» و بدونِ هیچ توضیحِ‌حرف دیگری، از پیشِ چشمِ سرور ناپدید شد.