چپتر 1111: زنگِ زرین
0پس از دهمین طنین، زنگِ زرین خاموش شد،دلیلی اما یوان و بانو شیانگ هر دو به‌نوعی‌حتی می‌فهمیدند که ماجرا هنوز کاملاً تمام نشده است.
شو جیاچی که کاملاً‌واقعاً از اوضاع بی‌خبر بود،نمی‌دونم پرسید: «بهم بگید چه خبره؟»
بانو شیانگ با صدایی مبهوت توضیح داد: «وقتی کسی فنِ تزکیهٔ روح رو درک می‌کنه، زنگِ‌میلیون زرین تعدادِ مشخصی به صدا درمیاد که نُه— ده طنین نهایتِ اونه، و هرچی بیشتر بتونی‌نمی‌تونم به صدا درش بیاری، درکت از فن قوی‌تر می‌شه. به‌عبارتِ دیگه، هرچی بیشتر زنگ بخوره بهتره.»
و ادامه داد: «برای مقایسه، وقتی خودم فن رو درک‌اینکه کردم، زنگ شش بار به صدا دراومد و نابغه‌ای به‌اتفاقی حساب می‌اومدم که هر چند میلیون سال یک بار پیدا می‌شه.»
با اضطراب آبِ دهانش را قورت داد و گفت: «این‌تموم دوستِ کوچکتون تونسته زنگ رو ده بار به صدا دربیاره...سکوت این‌جور استعدادی ترسناکه. نمی‌تونم تصور کنم در آینده چه‌جور هیولایی می‌شه.»
هرچند شاید هیولا خواندنِ یوان کمی بی‌ادبانه‌تکان بود، اما بانو شیانگ واژهٔ دیگری برای توصیفش‌دلیلی به ذهن نمی‌رسید و استعدادش واقعاً هیولاوار بود.
شو جیاچی‌زنگ پرسید: «خب‌بهتره حالا چی می‌شه؟»
بانو شیانگ سر تکان داد: «نمی‌دونم. زنگِ زرین باید بعد از اینکه از‌می‌شد صدا افتاد ناپدید می‌شد، اما به دلیلی هنوز اینجاست، پس شاید هنوز تموم نشده‌چشمانِ باشه. در موردِ اینکه ممکنه چه اتفاقی بیفته، حتی نمی‌تونم تصورش رو هم بکنم.»
«...»
پس از لحظه‌ای سکوت، شو جیاچی به‌تکان یوان که هنوز با چشمانِ بسته آنجا‌می‌شد نشسته بود خیره شد و پرسید: «حالت چطوره؟»
«...»
با این حال،واقعاً یوان ساکت ماند؛ انگار‌نمی‌دونم اصلاً صدایش را نمی‌شنید.
شو جیاچی از ترسِ اینکه مبادا‌ناپدید خلسه‌اش را به هم بزند، دیگر‌موردِ سعی نکرد با او حرف بزند.
به این ترتیب، شو جیاچی‌هیولاوار و بانو شیانگ هر دو صبورانه‌اینکه منتظر ماندند تا یوان بیدار شود.
یوان در ۲۴ ساعتِ آینده حتی یک عضله‌اش را هم تکان نداد، شو جیاچی و بانو‌میلیون شیانگ نیز همین‌طور. آن‌ها با دقت به صورتِ یوان خیره مانده بودند و افکارشان نامعلوم بود.نمی‌تونم ارشد بای هنوز بیرونِ درگاه منتظر بود و از این حجم سکوت کمی احساسِ اضطراب می‌کرد.
خوشبختانه این سکوت زیاد طول‌حالا نکشید، چرا که نُه آسمان‌اینکه به‌زودی آشوبِ دیگری را تجربه می‌کرد.
با گذشتِ ۲۴ ساعت، یوان ناگهان‌ناپدید چشمانش را باز کرد، اما چشمانش خالی‌ممکنه به نظر می‌رسید؛ انگار هنوز بی‌هوش بود.
ناگهان هالهٔ ژرفی سراسرِ جهان را‌حالا درنوردید و به دنبالِ آن، صدای‌افتاد کرکنندهٔ طنینِ یک زنگ به گوش رسید.
زنگِ زرین دوباره برای یازدهمین‌ادامه بار به صدا درآمده بود،بار اما این بار بسیار سریع‌تر بود.
برخلافِ طنینِ کُندِ آغازین، سرعت‌حالا بسیار بیشتر شده بود و زنگِ‌افتاد زرین هر ثانیه به صدا درمی‌آمد.
دانگ! دانگ! دانگ!
هر طنین موجی حاملِ رازهای درک‌ناپذیر‌حالا می‌فرستاد که پیش از رخنه به نُه‌ناپدید آسمان، آن جهانِ کوچک را پر می‌کرد.
نُه آسمان با هر بار طنین‌انداز شدنِ زنگ می‌لرزید،کردم در نتیجه هر ثانیه به لرزه درمی‌آمد و هیاهوی‌پیدا بزرگی در تک‌تکِ جهان‌های درونِ نُه آسمان به پا می‌کرد.
این لرزشِ پیوسته باعث شد بسیاری از مردم با خود‌اینکه فکر کنند که آیا دنیا دارد به پایان می‌رسد، و‌اتفاقی با شدیدتر شدنِ لرزه‌ها، افرادِ بیشتری به همین فکر افتادند.
جایی در نُه آسمان، امپراتورِ‌افتاد کیهانی با دستانی گره‌کرده و نگاهی‌باشه مبهوت جلوی تختِ پادشاهی‌اش ایستاده بود.
صدای ضعیفِ زنگی را می‌شنید که هر ثانیه‌نمی‌دونم واضح‌تر می‌شد، انگار که خودش جلوی زنگ ایستاده‌اینجاست باشد، و جمله‌ای خاص را به یاد آورد.
«وقتی زنگِ باشکوهِ افضل طنین می‌اندازد، حاکمی‌مقایسه تازه متولد می‌شود و نُه آسمان با‌می‌اومدم ورود به دورانی جدید به لرزه درمی‌آید.»
«باز هم برگشته‌ای تا آرامشِ این دنیا را زیرِ پا بگذاری؟ چرا‌ناپدید دست برنمی‌داری؟ مهم نیست چند بار تناسخ یابی، نمی‌توانی از تقدیری که‌بکنم به هر زاییده‌شده زیرِ این آسمان داده شده بگریزی. پیروزی محال است...»
در چشمانِ امپراتورِ کیهانی‌اینکه نگاهی خسته و تا‌دلیلی حدی شکست‌خورده موج می‌زد.
در هزار فن، یوان حس‌هیولاوار می‌کرد چیزی در اعماقِ بدنش‌بعد دارد شل می‌شود— دارد بیدار می‌شود.
وقتی زنگ به نودمین‌بهتره طنینش نزدیک شد، یوان‌خودم سرانجام یک چیز را فهمید.
این هیچ ربطی به فنِ تزکیهٔ روح‌نمی‌دونم نداره. این یه کلیده... کلیدی برای قفلی‌دلیلی درونِ من. مُهرِ چیزی درونم داره باز می‌شه.
با اینکه نمی‌دانست مُهرِ چه چیزی دارد باز می‌شود، اما‌تموم یک‌جورهایی می‌دانست که این موضوع به او کمک می‌کند تا‌سکوت با هر چه در آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام است، روبه‌رو شود.
وقتی زنگِ زرین در مجموع ۹۹ بار‌تکان به صدا درآمد، چند ثانیه متوقف شد‌می‌شد و بعد یک بارِ دیگر طنین انداخت.
وقتی زنگِ زرین برای‌بهتره صدمین بار به صدا درآمد،کردم به قطعاتی بی‌شمار خرد شد.
این قطعات بی‌درنگ ناپدید نشدند و‌تکان در عوض به شمشیرهایی طلایی تبدیل شدند‌می‌شد که به سوی یوان نشانه رفته بودند.
روی هر یک از این شمشیرها نمادهایی‌می‌شد منحصربه‌فرد حک شده بود، اما نه شو جیاچی‌بیفته و نه بانو شیانگ نمی‌توانستند آن‌ها را بخوانند.
اما یوان، با اینکه‌واقعاً نمی‌توانست آن‌ها را بخواند،نمی‌دونم یک‌جورهایی متوجهِ معنی‌شان می‌شد.
ویژژژ!
این شمشیرهای طلاییِ بی‌شمار ناگهان به‌تکان سوی یوان پرواز کردند و بی‌آنکه کوچک‌ترین‌می‌شد آسیبی به او برسانند، واردِ بدنش شدند.
وقتی یوان تمامِ شمشیرهای طلایی را جذب‌می‌شد کرد، نفسِ عمیقی کشید و بعد چشمانش‌اتفاقی را بست و دوباره به خلسه رفت.
این خلسه چندان‌استعدادش طول نکشید و چند‌تکان دقیقه بعد تمام شد.
وقتی چشمانش را باز کرد، به رنگِ طلای‌خودم ناب درآمده بودند و مثلِ ستارگان در شبی‌میلیون پرستاره می‌درخشیدند، و حسی فرازمینی به وجودش می‌بخشیدند.
هم شو جیاچی و هم بانو شیانگ با دیدنِ چشمانش ناخودآگاه‌افتاد با اضطراب آبِ دهانشان را قورت دادند و با وجود اینکه‌حتی خودشان موجوداتی ایزدمانند بودند، حس کردند در برابرِ موجودی ایزدی قرار گرفته‌اند.
لحظه‌ای بعد با‌بعد صدایی آرام گفت:ناپدید «فکر کنم تموم شد.»
با این حال، ایزدبانویان هنوز در‌حالا شوک بودند و سعی می‌کردند آنچه‌افتاد را تازه رخ داده بود، هضم کنند.
لحظه‌ای بعد بانو‌بخوره شیانگ از او‌برای پرسید: «حـ...حالت چطوره؟»
«خوبم.»
«فقط خوب؟ حسِ متفاوتی نداری؟»
در کمالِ تعجبِ او،واقعاً یوان سر تکان داد:نمی‌دونم «نه، هیچ حسِ متفاوتی ندارم.»
بانو شیانگ با‌بخوره صدایی مبهوت زمزمه‌برای کرد: «آخه چطور ممکنه...؟»