چپتر 763: امپراتور اژدها؟
0پادشاهِ اژدها پس از اینکه‌لحظه از روی تخت پرید، با‌کوفتی گیجی به اطرافش چشم دوخت.
«ا-این قصدِ‌دربارهٔ کشتِ همین الان‌پیش دیگه چی بود؟»
وقتی دید هیچ‌کس در‌تختش اتاقش نیست، پادشاهِ اژدها‌ترسِ مات و مبهوت ماند.
«نکنه به خاطرِ استرسم کابوس دیدم؟ آخه‌خودش از وقتی امپراتورِ اژدها غیبش زده، نتونستم‌ببخشید درست بخوابم...» پادشاهِ اژدها آهِ عمیقی کشید.
با این حال، درست وقتی پادشاهِ اژدها‌کنارِ دوباره روی تخت دراز کشید، صدایی در اتاقش‌شبح پیچید که انگار داشت به او جواب می‌داد.
«نه، خواب نمی‌بینی.»
چشم‌های پادشاهِ اژدها گرد شد‌ایستاده و در آن لحظه، پیرمردی را‌شبح دید که کنارِ تختش ایستاده بود.
«کوفتی! شبحه!» پادشاهِ‌اوضاع اژدها از ترسِ‌بالاخره جانش فریاد زد.
«شبح؟ یه شبح می‌تونه همچین کاری کنه؟» پیرمرد ناگهان هالهٔ ایزدی‌اش را بیرون‌جانش داد. با اینکه پادشاهِ اژدها پیش‌تر هرگز چنین چیزی را تجربه نکرده بود، اما‌هرگز به‌عنوانِ یک تزکیه‌گر به‌طورِ غریزی می‌دانست که این هاله به یک جاودانه تعلق دارد.
«جـ-جـ-جاودانه؟!»
پادشاهِ اژدها از اینکه فهمید‌ایستاده یک جاودانه بیدارش کرده، حتی بیشتر‌شبح از دیدنِ یک شبح جا خورد!
«دنبالِ کسی می‌گردم. می‌تونی دربارهٔ این‌بالاخره امپراتورِ اژدها که چند وقتِ پیش‌عذرخواهی به خانه‌ات بردی، بیشتر برام بگی؟»
«ا-امپراتورِ اژدها؟»
کمی طول کشید تا پادشاهِ اژدها اوضاع را هضم کند، اما وقتی بالاخره به خودش‌بالاخره آمد، بی‌درنگ روی تخت به خاک افتاد و عذرخواهی کرد: «ببخشید! امپراتورِ اژدها توی خانهٔ من‌می‌گردیم غیبش زد! از وقتی ناپدید شده بی‌وقفه داریم دنبالش می‌گردیم، اما هیچ ردی ازش پیدا نکردیم!»
پادشاهِ اژدها پیرمرد را با فرستاده‌ای از‌شبحه طرفِ خاندانِ اژدهای شاهی اشتباه گرفته بود، چرا‌کنه که امپراتورِ اژدها به خانهٔ اصلی‌اش برنگشته بود.
پیرمرد با اینکه پیش‌تر از شهبانوی پریان همین را‌بی‌درنگ پرسیده بود، برای اطمینان از پادشاهِ اژدها پرسید: «بهم‌شده بگو، چرا بهش می‌گی ‹امپراتورِ اژدها›؟ و چه شکلیه؟»
پادشاهِ اژدها جواب داد: «چرا؟ اون یه دست ردای‌ایستاده اژدهای زرینِ اصیل تنش بود، یه حلقهٔ فضاییِ اژدها‌کاری داشت و حتی می‌تونه از نگاهِ اژدها استفاده کنه!»
و ادامه داد: «دربارهٔ ظاهرش هم، مردِ جوانی‌برام بود با موهای سیاه و بلند و چشم‌های‌خودش قهوه‌ای. چهره‌اش هم پاک و مهربان به نظر می‌رسید.»
پیرمرد در‌پیرمردی سکوت با‌تختش خود اندیشید.
می‌گن اون امپراتورِ اژدهاست، اما این فقط به خاطرِ گنجینه‌هاشه. واقعاً ثابت نمی‌کنه که امپراتورِ اژدها باشه. هر کسی اگه‌داریم واقعاً تلاش کنه، می‌تونه ردای اژدهای زرین و حلقهٔ فضاییِ اژدها رو توی آسمان‌های بالایی به دست بیاره. دربارهٔ نگاهِ اژدهاش‌برای هم... مرشد و جدِ اژدهایان مثلِ برادر بودن، اصلاً عجیب نیست اگه جدِ اژدهایان نگاهِ اژدها رو بهش یاد داده باشه.
«گفتی این‌نمی‌بینی امپراتورِ اژدها یهو‌لحظه غیبش زد، درسته؟»
«بله، درسته. توی یکی از اتاق‌های مهمان‌بردی گذاشتمش تا استراحت کنه و وقتی بعداً‌کند رفتم بهش سر بزنم، دیگه رفته بود.»
«و هیچ‌پیرمردی ایده‌ای نداری کجا‌ایستاده ممکنه رفته باشه؟»
«متأسفانه نه. همه‌جا رو گشتیم،کند اما نتونستیم پیداش کنیم، انگار که‌افتاد اصلاً از همون اول وجود نداشته—»
وقتی پادشاه اژدها‌چشم‌های ناگهان فهمید پیرمرد‌پیرمردی ناپدید شده، ساکت شد.
«ها؟»
پادشاه اژدها به اطرافِ اتاق نگاه کرد و برای‌جانش اینکه مطمئن شود پیرمرد جایی پنهان نشده تا دوباره غافلگیرش‌ایزدی‌اش کند، در اتاق چرخید و حتی کمدهایش را هم گشت.
«واقعاً رفته... یا شاید اصلاً از اول اینجا نبود؟ تمامِ این مدت‌عذرخواهی داشتم توهم می‌زدم؟ کوفتی. واقعاً به استراحت نیاز دارم...» پادشاه اژدها سر‌ردی تکان داد و به تخت برگشت و خیلی زود به خواب رفت.
در همین حال، پیرمرد بر فرازِ‌پیرمردی خاندانِ اژدهای شاهی شناور بود، بی‌آنکه حتی‌جانش یک نفر را در آنجا خبردار کند.
«همون‌طور که از مرشد انتظار‌پیش می‌رفت، پیدا کردنتون سخته. فکر می‌کردم‌طول این بار آسون‌تر باشه، اما حیف...»
«دلم می‌خواست یکم بیشتر تحقیق‌ایستاده کنم، اما وقتم تموم شده.فریاد طولی نمی‌کشه که سر می‌رسن.»
پیرمرد سر تکان داد و‌کند لحظهٔ بعد از آسمانِ پنجم ناپدید‌افتاد شد، انگار که هرگز وجود نداشت.
یک ساعت پس از آنکه پیرمرد از آسمانِ‌تختش پنجم ناپدید شد، آسمان ناگهان به رنگِ طلایی‌می‌تونه درآمد و جهان با این نورِ مقدس روشن شد.
بارِ دیگر شکافِ عظیمی‌وقتِ در آسمان پدیدار شد، اما‌بگی بسیار بزرگ‌تر از قبلی بود.
مردمِ آسمانِ پنجم از این صحنه‌کوفتی جا خوردند، اما آنچه در ادامه‌می‌تونه دیدند کاملاً دور از انتظارشان بود.
«شـ-شهبانوی پری! نگاه کنید! آدم‌های‌کند خیلی زیادی دارن از اون‌خاک شکافِ توی آسمون پایین میان!»
شهبانوی پری با دیدنِ‌گرد این صحنه اخم کرد: «چشم‌هام‌ایستاده خیلی هم خوب کار می‌کنن!»
در آسمان، هزار پیکرِ زره‌پوشِ نقره‌ای با آرایشِ نظامی از‌کمی شکافِ بازشده پدیدار شدند. همگی هاله‌ای آسمانی از خود ساطع‌افتاد می‌کردند که باعث می‌شد مردم ناخودآگاه به آن‌ها احترام بگذارند.
شخصی نیز در جلوی این‌ایستاده سربازان قرار داشت که آشکارا‌فریاد این ارتشِ هزارنفره را رهبری می‌کرد.
این شخص پرچمِ بزرگی در دست داشت که عبارتِ «فرمانِ آسمان» روی آن‌کرد نقش بسته بود. وقتی مردم این پرچم را دیدند، همگی به زانو افتادند‌پیدا و سر به زیر انداختند، انگار که از رویارویی با این پرچم وحشت داشتند.
شهبانوی پری پس از شناختنِ پرچم، زیرِ‌کنارِ لب با خود زمزمه کرد: «فرمانِ آسمان...؟ ارتشِ‌شبح امپراتورِ کیهانی آخه توی آسمانِ پنجم چی‌کار می‌کنه...؟»
با اینکه این اولین باری بود که این افراد را‌کمی می‌دید، در یک نگاه فهمید چه کسانی هستند و نمایندهٔ چه‌چیزی‌اند.عذرخواهی در واقع، این موضوع برای همهٔ ساکنانِ آسمانِ پنجم صدق می‌کرد.
و شهبانوی پری به عنوانِ سرورِ آسمانِ پنجم‌ترسِ موظف بود به پیشوازشان برود و پس از‌پیرمرد آماده کردنِ خود، دقیقاً همین کار را کرد.
با احترام به آن‌ها تعظیم‌کند کرد: «درود، فرمانِ آسمان. من‌خاک سرورِ آسمانِ پنجم، شهبانوی پری هستم.»
مردی که ارتش را رهبری می‌کرد به او نزدیک شد و با صدایی سرد گفت: «من ژنرال‌همچین لی هستم و فرماندهیِ جوخهٔ ۳ از فرمانِ آسمان با منه. شخصِ امپراتورِ کیهانی مأموریتِ دستگیریِ یه مجرمِ‌به‌طورِ خطرناک رو به ما سپرده و ما همین چند وقت پیش حضورش رو توی این جهان حس کردیم.»
شهبانوی پری ابروهایش را بالا برد:خانه‌ات «مجرمِ خطرناک؟» و به هر دلیلی که‌هضم بود، چهرهٔ پیرمرد در ذهنش نقش بست.