چپتر 771: اهریمنِ متفاوت
0یوان پس از شنیدنِ حرف‌هایش، با‌می‌کشمت صدایی آرام به اهریمن گفت: «فکر‌کند می‌کردم شما اهریمن‌ها درد رو حس نمی‌کنید.»
«و اینکه به خودت میگی 'افضل'، در‌راست حالی که فقط یه اهریمنِ پستی که‌می‌شد خدا می‌دونه چقدر مُهرشده بودی... فقط ادعایی.»
پوزخندِ روی صورتِ اهریمن پهن‌تر شد و عطشِ خون و‌می‌کشمت هاله‌اش مدام اوج گرفت: «اوه؟ نه تنها جرئت می‌کنی جوابم را‌مکان بدهی، بلکه مسخره‌ام هم می‌کنی؟ از کِی انسان‌ها این‌قدر شجاع شده‌اند؟»
فقط قدرتِ یه استادِ بزرگِ روح رو داره... چطور از ضربهٔ شمشیرِ‌ندارد شکافندهٔ آسمانِ من جونِ سالم به در برد؟ و در مقایسه با‌همهٔ اهریمن‌های دیگه‌ای که تا الان دیدم، یه کم متفاوت به نظر می‌رسه.
گذشته از این، اهریمن‌ها معمولاً با کوچک‌ترین‌کسِ تحریکی از کوره درمی‌رفتند، اما این اهریمن‌خوردنِ با وجودِ تمسخرِ یوان توانسته بود آرام بماند.
چیزی در‌می‌دونستم این اهریمن‌نمی‌گفتم فرق داشت.
اهریمن به اطرافش نگاه‌این‌طور کرد و پرسید: «چقدر‌زنده‌ات مُهرشده بوده‌ام؟ و اینجا کجاست؟»
«از آدمِ اشتباهی‌همان‌طور می‌پرسی. تازه اگه‌آرام‌آرام می‌دونستم هم بهت نمی‌گفتم.»
اهریمن گردنِ کلفتش را به چپ و راست کش داد و همان‌طور که با حالتی تهدیدآمیز آرام‌آرام‌مکان به یوان نزدیک می‌شد، گفت: «که این‌طور؟ پس دیگر دلیلی ندارد زنده‌ات بگذارم. می‌کشمت و کسِ دیگری‌ثانیه‌ای را پیدا می‌کنم تا سرگرمم کند، و بعد با خوردنِ همهٔ آدم‌های این مکان، قدرتم را بازیابی می‌کنم.»
نیمی از راه را‌نمی‌گفتم که تا یوان طی کرد،همان‌طور ناگهان از جایش ناپدید شد.
یوان به‌سرعت سالارِ ملکوت را در حالتِ‌ندارد دفاعی جلوی خود بالا آورد و ثانیه‌ای بعد،سرگرمم با ضربهٔ قدرتمندِ اهریمن به عقب پرت شد.
اهریمنِ درشت‌هیکل با صدای بلند خندید: «توانستی جلوی ضربه‌ام را‌دیگر بگیری؟ با اینکه قدرتم پس از این‌همه مدت مُهر بودن‌سرگرمم به‌شدت افت کرده، باز هم بسیار چشمگیر است. سرگرم‌کننده خواهد بود.»
این اهریمن قویه...
یوان پس از‌بهت پرت شدن، به‌سرعت تعادلش‌راست را به دست آورد.
با این حال، حتی‌این‌طور ذره‌ای احساسِ نگرانی نمی‌کرد. در‌بگذارم واقع، حتی کمی هیجان‌زده بود.
با اینکه اهریمن‌های مصنوعی خیلی به درد می‌خورن، ولی‌این‌طور اصلاً قابلِ‌مقایسه با اهریمن‌های واقعی نیستن. می‌خوام از این‌پیدا فرصت استفاده کنم تا با یه اهریمنِ واقعی تمرین کنم!
یوان می‌توانست اهریمن را همان زمان که داشت بازیابی می‌شد‌می‌کنم مُهر کند. اما عمداً اجازه داد اهریمن کاملاً بهبود یابد‌نیمی تا فقط بتواند از او به عنوانِ عروسکِ تمرینی استفاده کند.
این کار به‌شدت خودخواهانه و پرخطر بود، چرا که می‌توانست به ضررِ‌آرام‌آرام او و خاندانِ چی تمام شود، اما یوان به دلیلی کارِ خودش‌پیدا را کرد و به هر حال این ریسک را به جان خرید.
یوان به سمتِ اهریمن راه افتاد و گفت:زنده‌ات «اگه نجُنبی و من رو نکشی، دوباره مُهرت‌کند می‌کنم، و این بار دیگه هرگز نمی‌تونی فرار کنی.»
با شنیدنِ حرف‌های یوان که به‌وضوح روی اهریمن‌می‌شد تأثیر گذاشته بود، عضله‌های اهریمنِ درشت‌هیکل طوری به‌کسِ حرکت درآمد که انگار کرم‌هایی زنده زیرِ پوستش می‌خزیدند.
«همین الان دلیلِ‌ندارد دیگری برای کشتنت‌می‌کشمت به من دادی.»
اهریمن ناگهان دوباره از جایش‌گردنِ ناپدید شد، اما از دیدِ‌حالتی حسِ ایزدیِ یوان پنهان نماند.
«ها!»
یوان برگشت و‌همان‌طور سالارِ ملکوت را‌آرام‌آرام با قدرتی باورنکردنی چرخاند.
اهریمن که تازه پشتِ سرش‌بگذارم ظاهر شده بود، ناخودآگاه با‌می‌کنم بازوهای برهنه‌اش جلوی ضربه را گرفت.
سالارِ ملکوت بازوهای اهریمن را‌گردنِ درید و قطع کرد و سپس‌تهدیدآمیز بدنش را به دوردست پرتاب کرد.
اهریمن در حالی که بدنش‌دیگر به ده‌ها درخت می‌خورد، خندید:می‌کشمت «هاهاها! بد نیست! اصلاً بد نیست!»
اهریمن به‌محضِ اینکه تعادلش را به دست‌نزدیک آورد، به هوا پرید و شروع به‌بگذارم پرتابِ نیزه‌هایی از جنسِ خونش به‌سوی یوان کرد.
«مُهر!»
یوان غرید و موجِ قدرتمندی از هالهٔ مُهرِ اهریمن‌همان‌طور محیط را درنوردید، نیزه‌های خونی را بی‌درنگ در هوا‌ندارد متوقف کرد و آن‌ها را به سنگ تبدیل کرد.
اهریمن که خشکیِ خفیفی در بدنش حس‌ندارد می‌کرد، اخم کرد. دیگر اوضاع را دست‌کم‌می‌کنم نگرفت و یوان را تهدیدی واقعی دید.
در همین حال، چی‌حالتی فانگ پس از چند‌می‌شد دقیقه از دویدن دست کشید.
چی هوان‌دلیلی از او‌زنده‌ات پرسید: «چرا وایستادی؟!»
چی فانگ اخم کرد و گفت: «این اصلاً درست نیست! آخه چرا باید‌نزدیک مثل ترسوها فرار کنیم؟! ما خاندانِ چی هستیم! نمی‌ذارم تنهایی با اهریمن بجنگه!سرگرمم من حتی قبل از اینکه بتونم راه برم، برای همچین روزی آموزش دیدم!»
«شماها می‌تونید برید‌می‌شد و به خاندانِ چی‌ندارد برگردید، من می‌رم کمکش!»
و بی‌آنکه منتظرِ جوابی‌حالتی بماند، از همان راهی که‌این‌طور آمده بود به عقب دوید.
مدیر پیش از آنکه به‌بگذارم دنبالِ چی فانگ برود، به‌می‌کنم زوجِ پیر گفت: «من می‌رم دنبالش.»
چی مان بلند ناسزا گفت: «گندش بزنن!» و سپس به نگهبانانی که پیش‌تر‌نزدیک از اهریمن‌های مُهرشده محافظت می‌کردند نگاه کرد و ادامه داد: «برگردید و به‌سرگرمم خاندان هشدار بدید! نمی‌تونیم بذاریم یه مهمون کارِ ما رو برامون انجام بده!»
«چشم!»
چی هوان به او‌حالتی گفت: «منم باهات می‌آم.» و‌این‌طور آن‌ها نیز به‌سوی تپه دویدند.
با این حال، وقتی‌زنده‌ات به تپه بازگشتند، با دیدنِ‌پیدا ویرانیِ گستردهٔ آنجا خشکشان زد.
بیشترِ درختانِ آنجا یا نابود یا سوخته بودند،داد و تا جایی که چشم کار می‌کرد گودال‌های‌دیگر فراوان و حتی شکاف‌هایی در زمین به چشم می‌خورد.
چی فانگ با دیدنِ این منظره‌دلیلی فریاد زد: «آخه چطور تونستن فقط توی‌پیدا چند دقیقه همچین خرابی‌ای به بار بیارن؟!»
بوووم!
هر چند ثانیه یک بار زمین با‌کسِ صداهای بلندی شبیهِ رعد می‌لرزید، اما زلزله‌خوردنِ نبود و آسمان هم کاملاً صاف بود.
چی مان ناگهان به‌نمی‌گفتم دو نفر که در‌داد دوردست می‌جنگیدند اشاره کرد: «اونجان!»
با این حال، وقتی دقیق‌تر نگاه‌دلیلی کردند، فهمیدند که اصلاً مبارزه‌ای در‌دیگری کار نیست، بلکه یک کتک‌کاریِ یک‌طرفه است.
چی هوان در حالی که می‌دید یوان اهریمن را با‌دیگر شمشیرِ غول‌پیکرش به این‌طرف و آن‌طرف پرت می‌کند، با صدایی‌سرگرمم گیج زمزمه کرد: «خدای من... واقعاً به کمکِ ما نیازی نداشت...»
حمله‌های یوان چنان بی‌امان و وحشیانه بود که اهریمن به‌سختی می‌توانست واکنشی نشان‌بعد دهد. هرگاه هم که اهریمن سعی می‌کرد تلافی کند، یوان بدنش را فقط‌سالارِ در حدی مُهر می‌کرد که نتواند تکان بخورد، بی‌آنکه او را به‌کلی مُهر کند.
چی فانگ باورش‌بهت نمی‌شد: «این عوضی... داره‌راست با اهریمن بازی می‌کنه!»