چپتر 484: یک راز
0«هااا... هااا...» یوان‌نکنم روی تخت افتاده‌اونا بود و نفس‌نفس می‌زد.
فنگ یوشیانگ از جا برخاست و‌دلم به او گفت: «خیلی خب، اربابِ جوان.وجودِ کارم تموم شد. بالاخره وضعیتتون بهتر شد.»
پس از چند ساعت ماندن در اتاق‌خواب، فنگ یوشیانگ موفق شده بود‌نامتعادل به اندازهٔ یک هفته انرژیِ اضافی از بدنِ یوان بیرون بکشد؛ چرا‌امروز که او در جریانِ آبدیده کردنِ تنش، گنجینهٔ بسیار زیادی جذب کرده بود.
یوان پس از‌وجودِ آن به او‌صورتِ گفت: «ممنون، فنگ فنگ...»
فنگ یوشیانگ با استفاده از شعله‌های ققنوسش، موادِ سفید و چسبناکِ داخلِ اتاق را پاک کرد، بی‌آنکه کوچک‌ترین‌کمی آسیبی به دیوارها یا کفِ اتاق برسد و گفت: «من فقط دارم وظیفه‌م رو به‌عنوانِ یه خدمتکار انجام‌برای می‌دم، اربابِ جوان. نیازی به تشکر نیست، چون از همون اول تقصیرِ من بود که به اون روز افتادید.»
«به‌هرحال، می‌تونید همین‌جا بمونید و استراحت کنید‌بخواد تا وقتی که بتونید دوباره از جا‌لحنِ بلند بشید. من می‌رم بیرون پیشِ بقیه.»
«اوه... و می‌شه هر اتفاقی‌لحنِ که اینجا افتاد، یه راز‌قدم‌هایش بینِ خودمون بمونه، اربابِ جوان؟»
یوان موافقت کرد: «آره...لحنِ منم فکر نکنم دلم‌سرخ بخواد اونا چیزی بفهمن...»
«ممنون، اربابِ جوان. بعداً می‌بینمتون.»
با وجودِ لحنِ آرامش، صورتِ فنگ یوشیانگ کاملاً‌اونا سرخ شده بود و قدم‌هایش کمی نامتعادل بود؛صورتِ انگار که از نوشیدنِ زیاد کمی مست شده باشد.
وقتی فنگ یوشیانگ از اتاق‌لحنِ بیرون رفت، یوان با چهره‌ای شگفت‌زده‌کمی همچنان روی تخت دراز کشیده بود.
او امروز دنیای تازه‌ای را‌آرامش تجربه کرده بود؛ دنیایی که‌کمی برای همیشه در خاطرش می‌ماند.
مدتی بعد، وقتی یو رو دید که فنگ یوشیانگ‌بعداً از اتاق بیرون می‌آید، به‌سرعت به او نزدیک شد‌کمی و گفت: «امیدوارم کاری که نباید رو نکرده باشی!»
لبخندی روی لب‌های فنگ یوشیانگ نشست و گفت: «نگران نباش، من فقط کاری رو‌لحنِ کردم که برای بهبودِ وضعیتش لازم بود. من هم به‌اندازهٔ تو برای بدنِ اربابِ‌چهره‌ای جوان احترام قائلم، پس عمراً جرئت کنم اون کاری رو بکنم که توی ذهنته.»
«به‌هرحال، وضعیتِ اربابِ جوان روبه‌راه‌لحنِ شده. من می‌رم یه هوایی‌قدم‌هایش بخورم. احتمالاً تا مدتی برنمی‌گردم.»
سپس فنگ یوشیانگ ساختمان را‌آرامش ترک کرد، پروازکنان دور شد‌کمی و تا چند روز برنگشت.
حدود یک ساعت پس از رفتنِ فنگ یوشیانگ،بفهمن یوان با چهره‌ای شاداب از اتاق بیرون آمد‌سرخ و حتی هاله‌اش هم تغییرِ کوچکی کرده بود.
یو رو با صورتی که کمی گل انداخته‌اونا بود، تمامِ تلاشش را کرد تا نگاهش را‌صورتِ از او ندزدد و پرسید: «د... داداش... الان خوبی؟»
«آره، الان خوبم.»
«اون‌تو چه اتفاقی افتاد؟»
در کمالِ تعجبِ همه، این‌بخواد شیائو هوا بود که این‌می‌بینمتون سؤال را از او پرسید.
یوان خندید‌آره و گفت:فکر «این یه رازه.»
«یه راز...؟» همه با چشمانی‌لحنِ گردشده به او نگاه کردند‌قدم‌هایش و تخیلشان به پرواز درآمد.
یوان تازه متوجهِ‌وجودِ غیبتِ او شد:صورتِ «راستی، فنگ فنگ کجاست؟»
یو رو گفت: «رفت بیرون‌بخواد یه هوایی بخوره، و گفت‌می‌بینمتون که تا مدتی هم برنمی‌گرده.»
«اوه... که این‌طور...»
مدتی بعد، یو‌می‌بینمتون رو پرسید: «حالا‌آرامش باید چی‌کار کنیم، داداش؟»
«فکر کنم‌می‌بینمتون هر کاری‌لحنِ که تو بخوای.»
یو رو گفت: «خب، مطمئن‌بخواد نیستم دلم می‌خواد چی‌کار کنم،می‌بینمتون ولی از انجامِ مأموریت‌ها خسته شدم.»
«پس می‌خوای‌آره فقط آسمان‌های‌فکر زیرین رو بگردیم؟»
«منظورت از‌بعداً گشتن چیه؟وجودِ فقط راه بریم؟»
یوان سر تکان داد: «آره. لازم نیست‌کاملاً کارِ خاصی بکنیم، فقط توی دنیا سفر‌زیاد می‌کنیم، انگار که رفتیم یه مسافرتِ بزرگ.»
«می‌خوام قبل از اینکه برم‌بخواد به عالمِ بعدی، تا جایی‌می‌بینمتون که می‌تونم آسمان‌های زیرین رو ببینم.»
یو رو سر تکان‌فکر داد: «یه سفر دورِ‌اونا دنیا، هان؟ فکرِ خوبیه.»
«تو چی، جینگ‌یی؟می‌بینمتون اگه نمی‌خوای، مجبور‌آرامش نیستی با ما بیای.»
گفت: «مشکلی با اومدن ندارم. تازه، کسِ‌کاملاً دیگه‌ای رو ندارم که باهاش بازی کنم‌زیاد و از بودن با شما هم لذت می‌برم.»
سپس یو رو به یوان گفت:اونا «باشه! پس تصمیممون رو گرفتیم! بریم‌لحنِ سفر! مقصدِ خاصی توی ذهنت داری؟»
«نه خیلی. می‌خواستم از فنگ فنگ بپرسم ببینم جای‌چیزی باحالی توی آسمان‌های زیرین هست که بریم یا نه.سرخ تو چی، شیائو هوا؟ تو همچین جاهایی رو می‌شناسی؟»
شیائو هوا‌بعداً سرش را‌وجودِ تکان داد.
ناگهان یو رو گفت: «می‌تونم‌آرامش توی اینترنت بگردم ببینم همچین‌کمی جاهایی پیدا می‌شه یا نه.»
یوان گفت: «باشه. بیاید‌دلم قبل از رفتن منتظر‌بفهمن بمونیم فنگ فنگ هم برگرده.»
آن‌ها به گشت‌وگذار در شهر ادامه‌دلم دادند تا اینکه دیر شد و‌می‌بینمتون مجبور شدند برای شام خارج شوند.
پس از شام، می‌شیو‌وجودِ پرسید: «یوان، امشب دوش‌کاملاً می‌گیری؟ امروز خیلی عرق کردی.»
گفت: «باشه.»
سپس می‌شیو یوان را با ویلچر به حمام برد و درست وقتی می‌خواست‌آرامش لباس‌هایش را درآورد تا خیس نشوند، به یاد آورد که یوان حالا با حسِ‌شگفت‌زده ایزدی‌اش می‌تواند ببیند، بنابراین برخلافِ همیشه از برهنه رفتن به داخلِ حمام خودداری کرد.
پس از آب کشیدنِ بدنش با‌دلم کمی آبِ گرم، می‌شیو با دست‌های‌می‌بینمتون کفی شروع به شستنِ بدنِ او کرد.
وقتی به پایین‌تنه‌اش رسید، با‌لحنِ به یاد آوردنِ اتفاقاتِ امروز،قدم‌هایش لحظه‌ای دست از کار کشید.
لحظه‌ای بعد، شروع به شستنِ چیزِ بامزهٔ‌کاملاً یوان کرد که در تضاد با چیزی‌زیاد بود که پیش‌تر در آن روز دیده بود.
وقتی یوان دستانِ نرمِ می‌شیو را حس کرد که آن ناحیه را‌لحنِ لمس می‌کرد، ناخودآگاه کاری را که فنگ یوشیانگ با او کرده بود‌باشد به یاد آورد و بدنش به‌طورِ طبیعی واکنش نشان داد و نعوظ کرد.
می‌شیو با دیدنِ این صحنه با اضطراب آبِ‌اونا دهانش را قورت داد و تمامِ تلاشش را‌صورتِ کرد تا با ذهنی خالی آن را بشوید.
با این حال، یوان ناگهان از او پرسید: «می‌شیو... فکر می‌کردم‌کمی بدنم فقط به‌خاطرِ اون گنجینه این‌جوری واکنش نشون داده، پس الان‌دراز چرا این‌طوری شده؟ یعنی گنجینه‌های بازی روی بدنِ واقعی‌ام هم تأثیر گذاشته؟»
«آآآ...»
می‌شیو از سؤالِ معصومانهٔ یوان‌بخواد زبانش بند آمده بود و نمی‌دانست‌وجودِ چطور باید به او جواب بدهد.
یعنی فقط بهش بگم...؟
هرچند می‌خواست از این موضوع طفره برود، اما می‌دانست که این کار غیرممکن‌انگار است و او بالاخره باید درباره‌اش بداند. پنهان کردنِ چنین دانشِ مهمی در‌تازه‌ای درازمدت فقط به او آسیب می‌رساند، به‌خصوص حالا که بدنش در حالِ بهبودی بود.
بنابراین، می‌شیو تصمیم گرفت به یوان یاد‌کاملاً بدهد که مرد بودن به چه معناست‌زیاد و چرا بدنش چنین واکنشی نشان می‌دهد.