چپتر 780: بهبودیِ کامل
0بعد از رفتنِ چو‌واقعاً لیوشیانگ، می‌شیو با چهره‌ای نگران‌نشان به ساختمانِ یوان نگاه کرد.
«یوان... اونجایی؟»
«آره.»
«حالت خوبه؟»
«...»
پس از لحظه‌ای سکوت، یوان جواب داد:رفته «یه کم کنترلم رو از دست دادم،خیره ولی لولو کمکم کرد، برای همین الان خوبم.»
کنترلش رو از دست داده؟ پس‌نشان کبودی‌های روی گردنش به خاطر همین‌خیره بود... احتمالاً با هم دعوا کردن.
می‌شیو در دل آه‌نگرانمی کشید و ماجرا را‌بین به‌کلی اشتباه متوجه شد.
می‌شیو گفت: «یوان، اگه حس کردی دوباره‌بین داری کنترلت رو از دست می‌دی، بهم‌نمانده خبر بده تا فوراً برم کمک بیارم.»
هرچند خیلی دلش می‌خواست کمکش کند، اما می‌دانست‌نشان که اگر کار به دعوا بکشد حریفِ یوان‌اتفاقی نمی‌شود، بنابراین فعلاً فقط می‌توانست روی دیگران حساب کند.
در مقایسه‌ببین با اونا‌بین هنوز خیلی ضعیفم...
می‌شیو با کلافگی لبش‌نگرانمی را گاز گرفت و سپس‌رفته چهارزانو نشست و تزکیه کرد.
هشت ساعت در یک چشم‌به‌هم‌زدن گذشت. می‌شیو‌بین غرقِ تزکیه بود و تا به خودش‌نمانده بیاید، چو لیوشیانگ برای نوبتِ کشیکش برگشته بود.
می‌شیو به او گفت:ببین «من می‌تونم ادامه بدم. تو‌دقیقاً باید یکم دیگه استراحت کنی.»
«ممنون که نگرانمی، ولی واقعاً خوبم. ببین، کبودی‌ها هم از‌اثری بین رفته.» چو لیوشیانگ گردنش را به می‌شیو نشان داد‌جلوی و دقیقاً همان‌طور که می‌گفت، اثری از کبودی‌ها نمانده بود.
می‌شیو لحظه‌ای در سکوت به‌واقعاً او خیره ماند و سپس گفت:دقیقاً «اگه اتفاقی افتاد، باید کمک بیاری.»
چو لیوشیانگ‌ممنون با لبخندی سر‌ببین تکان داد: «حتماً.»
با رفتنِ می‌شیو، چو لیوشیانگ جلوی‌بین ساختمان نشست و گفت: «من برگشتم،اثری یوان. اگه بهم نیاز داشتی، همین بیرونم.»
پاسخی از یوان‌کبودی‌ها نیامد، اما چو‌نشان لیوشیانگ هول نکرد.
احتمالاً روی بهبودیش تمرکز کرده.
یک ساعت از کشیکش گذشته بود که‌بین چو لیوشیانگ متوجهِ شخصی در دوردست شد‌نمانده که انگار از توی تاریکی او را می‌پایید.
بیرون تاریک بود، برای‌ببین همین چو لیوشیانگ نمی‌توانست‌نشان چهرهٔ آن شخص را ببیند.
او رو به‌کبودی‌ها آن شخص صدا‌نشان زد: «کی اونجاست؟»
چند ثانیه بعد، آن‌نگرانمی شخص از تاریکی بیرون آمد‌رفته و زیرِ نور قرار گرفت.
چی فانگ بود.
«مرشد؟ چیزی نیاز دارید؟»
«حالش چطوره؟»
«یوان؟ داره بهتر می‌شه.»
«که این‌طور.» چی فانگ‌واقعاً چیزِ دیگری نگفت، برگشت و‌نشان به راه افتاد تا برود.
چو لیوشیانگ جلویش‌واقعاً را گرفت: «مرشد!بین یه لحظه صبر کنید!»
«چیه؟»
«هـ-هنوز به خاطرِ اتفاقِ دفعهٔ پیش‌ببین از دستِ یوان عصبانی هستید؟ اگه این‌طوره،می‌گفت لطفاً عذرخواهیِ من رو به جاش بپذیرید...»
«...»
چی فانگ پس از لحظه‌ای سکوت‌بین گفت: «من بیشتر از اینکه از دستِ‌نمانده اون عصبانی باشم، از دستِ خودم شاکیم.»
چشم‌های چو‌ببین لیوشیانگ گرد‌بین شد: «ها؟»
«فکر می‌کردم قویم. اون‌قدر قوی که شکستش بدم—بین اون‌قدر قوی که یه اهریمن رو شکست بدم. اما‌ماند معلوم شد که تمامِ این مدت در اشتباه بودم.»
«لازم نیست نگران باشی. اتفاقی که توی‌بین خاندانِ چو افتاد دیگه برام تموم شده.نمانده شاید احمق و مغرور باشم، اما نادون نیستم.»
و بی‌آنکه توضیحِ بیشتری بدهد، چی‌بین فانگ دوباره در تاریکی ناپدید شد‌اثری و چو لیوشیانگ را مات‌ومبهوت رها کرد.
دو روز بعد، یوان چشم‌هایش‌رفته را باز کرد و ایستاد‌اثری تا کش‌وقوسی به بدنش بدهد.
«اون میلِ شدید دیگه کاملاً از بین رفته،بین که یعنی به‌کلی خوب شدم. چه تجربهٔ وحشتناکی‌خیره بود. قسم می‌خورم دیگه هرگز بی‌فکر هستهٔ اهریمن نخورم.»
در را باز کرد‌واقعاً و بیرون رفت و دید‌نشان چو لیوشیانگ روبرویش نشسته است.
وقتی چو لیوشیانگ صدای باز شدنِ‌بین در را از پشتِ سرش شنید،اثری دست از تزکیه کشید و برگشت.
سریع بلند شد‌کبودی‌ها و پرسید: «یوان!نشان بالاخره حالت خوب شد؟»
«آره، و‌کنی همه‌ش به‌نگرانمی خاطرِ توئه.»
یوان ناگهان آغوشش را‌واقعاً باز کرد و چو لیوشیانگ‌نشان را محکم در آغوش گرفت.
«لولو... بابتِ اتفاقِ دفعهٔ قبل واقعاً متأسفم. ازت کمک خواستم،همان‌طور اما این کار باعث شد خیلی درد بکشی. حتی اگه‌تکان توی حالتِ عادی نبودم، بازم مسئولِ کارای خودمم. امیدوارم منو ببخشی.»
چو لیوشیانگ هم او را‌رفته در آغوش گرفت و گفت: «می‌بخشمت...نمانده اگه دفعهٔ بعد درست انجامش بدی.»
«می‌شه صبر‌کنی کنیم تا‌نگرانمی برگردیم خونه؟»
چو لیوشیانگ خندید:نگرانمی «فکر کنم منم‌کبودی‌ها همینو ترجیح می‌دم.»
سپس گفت: «بیا‌واقعاً بریم به بقیه هم‌رفته بگیم که حالت خوبه.»
«باشه.»
یوان و چو‌ممنون لیوشیانگ رفتند تا‌ببین می‌شیو را ببینند.
«می‌شیو، بیداری؟»
می‌شیو با شنیدنِ صدای‌ببین یوان از بیرونِ اتاقش،نشان دست از تزکیه کشید: «یوان!»
پس از باز‌کبودی‌ها کردنِ در، از‌نشان او پرسید: «حالت خوبه؟»
«آره، کاملاً‌کنی خوب شدم. ممنون‌واقعاً که مراقبم بودی.»
«خاندانِ چی‌ممنون کجان؟ می‌خوام‌واقعاً باهاشون حرف بزنم.»
می‌شیو گفت: «ارشد چی‌ببین باید با شاگردها توی منطقهٔ‌دقیقاً تمرین باشه. می‌تونیم ازش بپرسیم.»
«اونجا کجاست؟»
«دنبالم بیا.کنی من قبلاً‌نگرانمی اونجا بودم.»
سپس به سمتِ منطقهٔ تمرین راه افتادند‌بین و همان‌طور که انتظار می‌رفت، چی فانگ‌نمانده داشت با سخت‌گیریِ تمام به شاگردان آموزش می‌داد.
«هالهٔ مُهرِ اهریمنِ شما خیلی‌کبودی‌ها ضعیفه! دارین اهریمن رو مُهر‌همان‌طور می‌کنین یا مُهرش رو می‌شکنین؟!»
یکی از شاگردان متوجهِ گروهِ یوان‌نشان شد و به او خبر داد: «ارشد‌ماند چی، فکر کنم اونا دنبالِ شما می‌گردن.»
وقتی چی فانگ چشمش به صورتِ یوان‌کبودی‌ها افتاد، بی‌درنگ یادِ اتفاقی افتاد که چندی‌اثری پیش بینشان افتاده بود و سرخ شد.
مدتی بعد، به‌نگرانمی آن‌ها نزدیک شد‌کبودی‌ها و پرسید: «کاری داشتین؟»
یوان لبخند زد و گفت:کبودی‌ها «من کاملاً خوب شدم و آماده‌م‌می‌گفت تا به خاندانِ چی آموزش بدم.»
چی فانگ‌ببین چشم‌هایش را برایش‌رفته ریز کرد: «مطمئنی؟»
یوان سر تکان داد: «آره.»
«همین‌جا منتظر بمونین. می‌رم به پدربزرگ‌کبودی‌ها و مادربزرگم خبر بدم.» چی فانگ‌می‌گفت سپس رفت و چند دقیقه بعد برگشت.
«به‌زودی می‌رسن.»
چی فانگ به یوان‌بین نگاه کرد: «تا اونا بیان...می‌گفت باید باهات حرف بزنم... خصوصی.»
سپس یوان را به‌نگرانمی گوشه‌ای خلوت کشاند که‌بین در آن تنها بودند.
وقتی چی فانگ مطمئن شد کسی آن اطراف نیست، به یوان اشاره کرد و با صدایی پایین اما پرخاشگرانه گفت:لبخندی «اتفاقی که اون شب افتاد، هرگز نیفتاده، فهمیدی؟! من مست بودم و تو هم مریض بودی! فراموشش کن! اگه جرئت‌انگار کنی به کسی چیزی بگی، می‌کشمت، حتی اگه آخرین کارم تو این دنیا باشه و بعدشم خودمو می‌کشم! صدامو می‌شنوی؟!»
یوان لبخند زد و گفت:کبودی‌ها «اون شب چه اتفاقی افتاد؟ چون‌می‌گفت مریض بودم، خیلی واضح یادم نمیاد.»
چی فانگ به‌سردی خرناس کشید: «جوابِ خوبیه.دقیقاً حالا همین‌طوری نگهش دار... برای همیشه.» سپس طوری‌افتاد دور شد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.