چپتر 889: ابزارِ تمرین
0«وقتی مُهرِ اهریمن رو باز کنم، نُه نفرتون بهش حمله می‌کنید و سعی‌جلوی می‌کنید دوباره مُهرش کنید. هرچی هالهٔ مُهرِ اهریمنتون قوی‌تر باشه، سریع‌تر مُهرش می‌کنید. وقتی‌چطوری همه‌تون از مبارزهٔ دسته‌جمعی باهاش مطمئن شدید، شما رو به گروه‌های کوچک‌تر تقسیم می‌کنم.»
یوان به آن‌ها گفت:چرا «در نهایت، می‌خوام بتونید‌مُهر خودتون به‌تنهایی با اهریمن‌ها بجنگید.»
شی لانگ با اضطراب‌می‌کنه آبِ دهانش را قورت‌کشنده‌ای داد و پرسید: «به‌تنهایی؟»
«یه چیزِ دیگه. اهریمن مسلماً مقاومت می‌کنه و می‌جنگه. تا‌صدای وقتی که حمله‌ش آسیبِ کشنده‌ای بهتون نزنه، جلوش رو نمی‌گیرم، پس‌رفت انتظار نداشته باشید کمکتون کنم و جلوی هر ضربه‌ش رو بگیرم.»
«قبل از اینکه مُهرِ اهریمن‌بهتون رو باز کنم، چند دقیقهٔ دیگه‌باشید بهتون وقت می‌دم تا آماده بشید.»
وانگ مینگ از‌بپرسند بقیه پرسید: «چطوری قراره‌به‌محضِ این کار رو بکنیم؟»
شی لانگ شانه‌ای بالا انداخت و‌حمله‌ش گفت: «کی می‌دونه. فقط بیاین هر‌نمی‌گیرم وقت فرصت شد بهش حمله کنیم.»
مدتی بعد، شی‌خندیدن مورونگ به او‌آهاهاها گفت: «یوان، ما آماده‌ایم.»
«خیلی خب. الان‌آسیبِ مُهرِ اهریمن رو‌نزنه باز می‌کنم. آماده باشید.»
درست قبل از اینکه‌چرا مُهرِ اهریمن را باز کند،خارج یوان نقابی به چهره زد.
این کار بقیه را گیج کرد،حمله‌ش اما فرصت نداشتند سؤالی بپرسند، چرا که‌انتظار لحظه‌ای بعد اهریمن از مُهرش آزاد شد.
به‌محضِ اینکه اهریمن از مُهر‌شدم خارج شد، بی‌درنگ شروع به‌صدای خندیدن کرد: «بالاخره آزاد شدم! آهاهاها!»
«کـ... کوفتی...» وانگ مینگ و بقیه وقتی هالهٔ تشنه‌به‌خونِ اهریمن‌نداشته را حس کردند و صدای مورمورکننده‌اش را شنیدند، حس کردند تمامِ‌می‌دم قدرت و شجاعتی که جمع کرده بودند از تنشان بیرون رفت.
بدنشان بی‌اختیار می‌لرزید و‌چرا قلبشان نامنظم می‌تپید، انگار‌مُهر در آستانهٔ سکتهٔ قلبی بودند.
«دارید چی‌کار می‌کنید؟!مقاومت همون‌جا نایستید و‌حمله‌ش بهش حمله کنید!»
ناگهان کسی‌شروع سرشان داد زد،شدم اما یوان نبود.
بلکه چو لیوشیانگ‌آسیبِ بود که پیش‌نزنه از همه دست‌به‌کار شد.
پس از فریاد زدن سرِ بقیه، کفِ‌به‌محضِ دستانش را به‌سوی اهریمن گرفت و انفجاری‌شدم از هالهٔ مُهرِ اهریمن را به‌سمتش رها کرد.
وقتی حملهٔ چو لیوشیانگ درست به‌حمله‌ش صورتِ اهریمن خورد و نیمی از صورتش‌انتظار را متلاشی کرد، خندهٔ اهریمن قطع شد.
ثانیه‌ای بعد که خودش را ترمیم کرد، برگشت تا به او‌مورمورکننده‌اش نگاه کند و چشمانش را ریز کرد: «انسان‌ها؟ نه... مُهردارانِ اهریمن!بدنشان عمراً بذارم بعد از اینکه تازه از مُهرم دراومدم، دوباره مُهرم کنید!»
اهریمن غرید‌حمله‌ش و سپس به‌سمتِ‌بهتون چو لیوشیانگ دوید.
ویژژژ!
ناگهان تیری آغشته به هالهٔ مُهرِ‌حمله‌ش اهریمن از پشت به‌سوی اهریمن پرواز‌نمی‌گیرم کرد و درست در پسِ سرش فرورفت.
با این حال، اهریمن حملهٔ‌شدم می‌شیو را نادیده گرفت و به‌مورمورکننده‌اش دویدن به‌سمتِ چو لیوشیانگ ادامه داد.
لی جین‌شی ناگهان جلوی اهریمن ظاهر‌نزنه شد و بی‌باکانه راهش را به‌سمتِ چو‌جلوی لیوشیانگ بست و داد زد: «عقب بایستید!»
شمشیرِ بزرگش را به‌سمتِ‌چرا آن تاب داد، اما‌مُهر اهریمن به‌راحتی جاخالی داد.
وانگ مینگ و بقیه نیز‌می‌جنگه از بهتِ خود بیرون آمدند و‌جلوش با هم به اهریمن حمله کردند.
اهریمن غرید:شروع «یه مشت ضعیف!شدم چقدر روی اعصابید!»
با این حال، از آنجا که‌نزنه نُه به یک در اقلیت بود،کمکتون برای مقابله کارِ چندانی از دستش برنمی‌آمد.
پس از پانزده دقیقه حملهٔ‌لحظه‌ای بی‌امان از سوی جناحِ مُهرِ‌بی‌درنگ اهریمن، اهریمن سرانجام دوباره مُهر شد.
وانگ مینگ و چند تنِ دیگر با‌آسیبِ دیدنِ اینکه اهریمن سرانجام مُهر شده است، بی‌درنگ‌باشید روی زمین ولو شدند و به نفس‌نفس افتادند.
یوان بعد از آن‌بالاخره پرسید: «نظرتون چیه؟ مبارزه‌تشنه‌به‌خونِ با یه اهریمنِ واقعی.»
شی لانگ گفت: «من خسته‌م... از‌نزنه نظرِ روانی. فکر نمی‌کردم بینِ یه اهریمنِ‌جلوی مُهرشده و مُهرنشده این‌قدر تفاوتِ فاحشی باشه...»
یوان لبخند‌سؤالی زد: «بهتون‌چرا هشدار داده بودم.»
«به‌هرحال، یه ساعت استراحت کنید. همه‌تون‌حمله‌ش رو به دو گروه تقسیم می‌کنم‌نمی‌گیرم و بعدش دوباره با اهریمن می‌جنگید.»
در حالی که بقیه استراحت می‌کردند، مدیر به یوان نزدیک‌صدای شد و سرش داد زد: «داری از اهریمن به‌عنوانِ ابزارِ تمرین‌رفت استفاده می‌کنی؟ دیوانه شدی؟ گفتی دراسرع‌وقت کارِ اهریمن رو تموم می‌کنی!»
«آروم باش. من اهریمن و اوضاع‌نزنه رو تحتِ کنترل دارم. نمی‌تونه از‌کمکتون منطقهٔ مُهرِ اهریمنِ من خارج بشه.»
«تازه‌ش هم، این تمرین براشون لازمه. آخه اگه من یهو بمیرم چه بلایی سرِ این دنیا‌کوفتی میاد؟ اگه آموزششون بدم، این دنیا بدونِ من ناامیدکننده نمی‌شه. البته، قصد ندارم قبل از پاک‌بی‌اختیار کردنِ تمامِ اهریمن‌ها از این دنیا بمیرم، ولی آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه سرنوشت براش چی در نظر گرفته.»
یوان ناگهان پیشنهاد داد: «به‌هرحال، می‌خوای بهشون ملحق‌کشنده‌ای بشی؟ می‌تونم فنونِ مُهرِ اهریمن رو بهت یاد‌کمکتون بدم تا تو هم بتونی با اهریمن‌ها بجنگی.»
مدیر با چشم‌های‌خندیدن گردشده به او‌آهاهاها نگاه کرد: «می‌خوای من...»
«مگه چیه؟ سرور از من‌بهتون کمک خواست چون هیچ‌کدومتون نمی‌تونید‌نداشته اهریمن‌ها رو بکشید، درسته؟ اگه این‌طوره...»
مدیر ناگهان‌سؤالی حرفش را قطع‌لحظه‌ای کرد: «فایده‌ای نداره.»
«ها؟ منظورت چیه؟»
مدیر گفت: «اگه می‌تونستم فنونِ‌شدم مُهرِ اهریمن رو یاد بگیرم،صدای خیلی وقت پیش یاد گرفته بودم.»
«پس سعی کردی فنونِ مُهرِ اهریمن رو با خاندانِ چی یاد‌باشید بگیری ولی شکست خوردی، ها؟ نگران نباش، من با خاندانِ چی فرق‌بشید دارم. اگه تحتِ تعلیمِ من آموزش ببینی، حتی یه فانی هم می‌تونه...»
مدیر گفت: «گفتم که‌چرا غیرممکنه.» و بدونِ توضیحِ‌مُهر بیشتر، چرخید و رفت.
یوان بی‌درنگ در‌مقاومت سکوت به حرف‌های‌حمله‌ش مدیر فکر کرد.
تنها یه دلیل وجود‌بالاخره داره که کسی نتونه فنونِ‌کردند مُهرِ اهریمن رو یاد بگیره...
فهمیدم... پس به این خاطره...
با فهمیدنِ‌سؤالی حقیقت، لبخندِ ژرفی‌لحظه‌ای بر لبانش نشست.
مدیر با‌مسلماً اخم به‌می‌کنه یوان خیره شد.
چرا داره‌شروع می‌خنده؟ یعنی فهمید؟شدم نه، غیرممکنه... عمراً...
یک ساعت بعد، یوان‌کشنده‌ای جناحِ مُهرِ اهریمن را‌نمی‌گیرم به دو گروه تقسیم کرد.
یوان گفت: «گروه اول چو لیوشیانگ،آزاد لی جین‌شی، شی مورونگ و هونگ‌خندیدن شیوچوان هستن. گروه دوم هم بقیه.»
«اول گروه اول می‌ره.می‌کنه بقیه می‌تونید بیرونِ منطقهٔ‌کشنده‌ای مُهرِ اهریمن منتظرِ نوبتتون بمونید.»
«هر وقت آماده بودید.»
وقتی گروه اول آماده‌کشنده‌ای شد، یوان دوباره مُهرِ‌نمی‌گیرم اهریمن را باز کرد.