چپتر 331: یادگیریِ پرواز
0یوان پس از اینکه تقریباً‌بهشون تمامِ روز خودش را از‌دیگه رمق انداخت، به کلبه برگشت.
پدربزرگ لان به‌فنِ او گفت: «خوش برگشتی،توضیحات مردِ جوان. حالت چطوره؟»
یوان که حس می‌کرد با نابود کردنِ تخته‌سنگ‌های بی‌شمار،قطعاً تمامِ سرخوردگیِ فروخورده‌اش را تخلیه کرده است، گفت: «با اینکه‌فنِ انرژیِ کمتری برام مونده، حالم حتی از قبل هم بهتره.»
پدربزرگ لان گفت: «خوبه. پس بذار برنامه‌هامون رو بهت بگم.» و ادامه داد: «به‌جای اینکه منتظر‌فنِ بمونیم تا اهریمن‌ها بهمون حمله کنن، ما قبل از اینکه کاملاً آماده بشن بهشون حمله می‌کنیم،درختی و این کار رو سه روزِ دیگه انجام می‌دیم. فکر می‌کنی تا اون موقع آماده باشی؟»
یوان سر تکان‌آماده داد: «سه روز، هان؟این فکر کنم آماده باشم.»
«عالیه، پس اگه تا اون‌رتبه موقع به چیزی نیاز داشتی،روحی درنگ نکن و بهمون بگو.»
مدتی بعد، یوان‌خود برای صرفِ شام‌توی از بازی خارج شد.
پس از شام، یوان تا‌هستم صبح تزکیه کرد و به‌ساعت لایهٔ ۶ از جنگجوی روح رسید.
وقتی به بازی برگشت،بشن بیرونِ کلبه نشست و به‌روزِ تمرینِ تجلیِ چی مشغول شد.
یوان که بدونِ هیچ زحمتی انرژیِ روحیِ درونِ بدنش را‌روحی متجلی می‌کرد، با خود زمزمه کرد: «حالا که توی لایهٔ‌متری‌اش ۹ از استادِ روح هستم، این کار قطعاً خیلی راحت‌تره...»
پس از چند‌خود ساعت تمرین، اعلانی‌توی پیشِ رویش ظاهر شد.
[فنِ تجلیِ چی آموخته شد.]
[تجلیِ چی]
[رتبه: زمینی]
[توضیحات: امکانِ رهاسازیِ انرژیِ روحی به بیرون از بدن و استفاده از آن به‌عنوان سلاح را فراهم می‌کند.]
یوان از جا برخاست و‌هستم به درختی در چند متری‌اش‌ساعت نگاه کرد: «بذار امتحانش کنم...»
نفسِ عمیقی کشید و تصور کرد که انرژیِ‌کار روحی‌اش از بدنش خارج می‌شود و به‌شکلِ یک مشت‌باشی درمی‌آید، و آن را مستقیماً به‌سوی درخت نشانه رفت.
بوووم!
انرژیِ روحیِ یوان از بدنش خارج شد‌استادِ و کسری از ثانیه بعد به درخت‌تمرین برخورد کرد و آن را به زمین انداخت.
«وای، چه فنِ قدرتمندی...استادِ ولی این چطور قراره‌راحت‌تره توی پرواز کردن کمکم کنه؟»
پس از لحظه‌ای تأمل،بشن به داخلِ کلبه رفت تا‌روزِ پدربزرگ لان را پیدا کند.
«پدربزرگ لان، تو می‌تونی پرواز کنی، مگه‌توضیحات نه؟ می‌تونی یادم بدی چطور با استفاده‌به‌عنوان از تجلیِ چی پرواز کنم؟ تازه یادش گرفتم.»
پدربزرگ لان با چشمانی که کمی گرد شده بود به او نگاه کرد‌ساعت و گفت: «به این زودی تجلیِ چی رو یاد گرفتی؟ از یه نابغه‌روحی همین انتظار می‌ره...» اما این موضوع در مقایسه با دیگر استعدادهایش، اصلاً تکان‌دهنده نبود.
«اگه تجلیِ چی رو بلدی، پس دستکاریِ چی رو هم بلدی. سعی کن انرژیِ روحیِ‌ظاهر اطرافت رو دستکاری و کنترل کنی. وقتی کنترلش کنی، می‌تونی جاذبهٔ اطرافت رو تغییر بدی‌می‌کند و این‌طوری می‌تونی توی هوا شناور بشی. به‌اندازهٔ کافی تمرین کن تا بتونی پرواز کنی.»
«فهمیدم. ممنون بابتِ راهنمایی.»
یوان برای‌ظاهر تمرینِ پرواز‌آموخته به بیرون برگشت.
وقتی بیرون رفت، دقایقِ طولانی بدونِ‌توی کوچک‌ترین حرکتی در سکوت همان‌جا ایستاد، طوری‌ساعت که انگار به مجسمه تبدیل شده بود.
او از تجلیِ چی استفاده‌هستم کرد و سعی کرد انرژیِ‌ساعت روحیِ اطرافش را دستکاری کند.
وقتی به این حس عادت کرد، تصور کرد که انرژیِ روحی بدنش‌می‌دیم را به هوا بلند می‌کند، و پس از دقایقِ طولانی تمرین، موفق‌چیزی شد خود را چند اینچ بالاتر از سطحِ زمین شناور نگه دارد.
پدربزرگ لان با حسِ ایزدی‌اش تمرینِ یوان‌توضیحات را از داخلِ کلبه تماشا می‌کرد. با‌به‌عنوان خود زمزمه کرد: «چه زود یاد می‌گیره.»
پس از چند ساعت تمرینِ‌حالا بیشتر، یوان سرانجام توانست در آسمان‌راحت‌تره اوج بگیرد، هرچند کمی کُند بود.
[فنِ پرواز آموخته شد.]
[پرواز]
[رتبه: زمینی]
[توضیحات: امکانِ پرواز در آسمان را فراهم می‌کند. هرچه سرعتِ پرواز بیشتر باشد، چیِ بیشتری مصرف می‌شود.]
«با اینکه پرواز کردن کیف‌بهشون می‌ده، فکر کنم هنوز پرواز‌دیگه با شمشیر رو بیشتر دوست دارم.»
با این فکر، یوان سالارِ ملکوت‌زمینی را بیرون آورد و با تجلیِ‌بدن چی آن را در هوا شناور کرد.
وقتی به کنترلِ شمشیر در هوا عادت کرد،هستم روی شمشیر پرید و برای نخستین بار بدونِ‌پیشِ کمکِ شیائو هوا شروع به موج‌سواری در هوا کرد.
«هاهاها! این عالیه!»
یوان در چند ساعتِ بعدی در سراسرِ‌این جنگلِ ایزدی پرواز کرد تا اینکه انرژی‌می‌کنی روحی‌اش تقریباً ته‌کشید و غرق در عرق شد.
یوان در راهِ‌فنِ بازگشت به کلبه‌زمینی با خود فکر کرد.
الان می‌تونم بی‌نقص پرواز کنم، اما برام سؤاله وقتی از قلمروِ رازآلود برم بیرون و‌اعلانی پایهٔ تزکیهٔ فعلیم رو از دست بدم، چی می‌شه. با توجه به اینکه مهارت‌ها رو‌به‌عنوان یاد گرفتم، بازم می‌تونم پرواز کنم؟ و چقدر از تزکیهٔ فعلیم به بیرون منتقل می‌شه؟
پدربزرگ لان با‌توی بازگشتِ او گفت:قطعاً «خوش برگشتی، مردِ جوان.»
با دیدنِ سر و وضعِ غرق در عرقِ‌کار یوان افزود: «آبشارِ کوچکی همین نزدیکی‌هاست. برو اونجا‌موقع خودت رو بشور. می‌خوای مسیرش رو بهت بگم؟»
یوان سر تکان داد و‌رتبه گفت: «موقعِ تمرین دیدمش، برای‌روحی همین می‌دونم کدوم طرف برم. ممنون!»
مدتِ کوتاهی بعد دوباره کلبه را‌توی ترک کرد و به سمتِ آبشاری‌چند که چند مایل دورتر بود پرواز کرد.
چند دقیقه پس از‌استادِ رفتنِ یوان، پدربزرگ لان،راحت‌تره لان یینگ‌یینگ را صدا زد.
لان یینگ‌یینگ‌کاملاً پرسید: «موضوع‌بشن چیه، پدربزرگ؟»
لبخندِ گشادی روی صورتِ پدربزرگ لان نشست و گفت:رهاسازیِ «مردِ جوان داره خودش رو توی آبشار می‌شوره. این‌برخاست فرصتِ توئه که اغواش کنی! باهاش برو توی آب!»
لان یینگ‌یینگ با چشمانی‌زمزمه گرد به او نگاه‌هستم کرد: «جـ... جدی می‌گی، پدربزرگ؟»
پدربزرگ لان با چهره‌ای‌استادِ جدی جواب داد: «به‌راحت‌تره نظرت دارم شوخی می‌کنم؟»
«پیرمردِ خرفت، اگه‌آماده یینگ‌یینگ نمی‌خواد این کار‌این رو بکنه، مجبورش نکن.»
پدربزرگ لان به او گفت: «مزخرف نگو! اون همون تبارِ من رو داره!استفاده می‌تونم بفهمم از کسی خوشش می‌آد یا نه! بهم بگو، یینگ‌یینگ— از اون مردِ‌روحی‌اش جوان خوشت نمی‌آد؟ حتی اگه خوشت نیاد، وظیفهٔ توئه که تبارمون رو ادامه بدی!»
پس از لحظه‌ای سکوت، لان‌حالا یینگ‌یینگ با چهره‌ای جدی سر تکان‌راحت‌تره داد: «می‌فهمم. تمامِ تلاشم رو می‌کنم.»
در همین حین، پای آبشاری با آبِ تازه و‌چند زلال، یوان لباس‌هایش را درآورد و به‌سرعت در آبشار آب‌زمینی کشید و سپس روی درختی در آن نزدیکی پهن کرد.
پس از پهن کردنِ لباس‌های خیس، رفت تا پیش از پریدن‌انجام به داخل، آب را امتحان کند. این نخستین باری بود که خودش‌اگه را در رودخانه‌ای می‌شست، و حتی آبشاری هم درست پشتِ سرش بود.