چپتر 281: پاکتِ زرد
0می‌فنگ چشم‌هایش را برای می‌شیو باریک‌بعید کرد: «می‌گی مشکلی دارم؟ از کِی‌تیان جرئت پیدا کردی این‌طوری جوابمو بدی؟»
«...»
با این حال، می‌شیو کوتاه‌می‌دم نیامد و با چهره‌ای جدی‌خدمت همچنان به مادرش خیره ماند.
یو رو در حالی که‌عنوانِ عرقِ سرد از تیره‌پشتش سرازیر بود،اما او را صدا زد: «خانم می‌فنگ...»
پس از لحظه‌ای سکوتِ معذب‌کننده، می‌فنگ سرانجام با لبخندی محو‌دخترتون بر لب به حرف آمد: «نه، هیچ مشکلی ندارم. راستش، می‌خواستم‌خاندانِ کمکت کنم تا داوطلب بشی و از اربابِ جوان مراقبت کنی.»
یو رو‌کنی از موافقتِ می‌فنگ‌واقعاً غافلگیر شد: «واقعاً؟»
می‌فنگ سر تکان داد و گفت: «وقتی نمی‌تونستم کنارِ اربابِ جوان‌بانوی بمونم، با خودم فکر کردم که شاید بتونم می‌شیو رو به‌جای‌می‌تونی خودم پیشش بذارم. برای همین از همون اول پیشنهاد دادم آموزشش بدیم.»
چشم‌های می‌شیو از تعجب گرد شد. با اینکه با‌ادامه میلِ خودش آموزش را پذیرفته بود، تا امروز از نیتِ‌می‌تونی مادرش خبر نداشت و این موضوع، دست‌کم، کاملاً شوکه‌کننده بود.
یو رو ناگهان پرسید: «نگران نیستید پدر‌می‌دونم و مادرم چیزی بگن، خانم می‌فنگ؟ بعید می‌دونم‌چرا اجازه بدن دخترتون از داداش تیان مراقبت کنه...»
می‌فنگ گفت و با چهره‌ای جدی زل‌داد زد توی چشم‌های می‌شیو: «چرا، هستم. برای‌فکر همین الان دو تا انتخاب بهت می‌دم، می‌شیو.»
«اول اینکه توی خاندانِ یو می‌مونی و به عنوانِ خدمتکار به‌بانوی خدمت به بانوی جوان ادامه می‌دی. اما اجازه نداری از اربابِ‌می‌تونی جوان مراقبت کنی، چون اربابان به هیچ وجه چنین اجازه‌ای بهت نمی‌دن.»
«یا اینکه می‌تونی به مراقبت از اربابِ جوان ادامه بدی. با این حال، اگه این‌وجه راه رو انتخاب کنی، باید خاندانِ یو رو ترک کنی و دیگه خدمتکارِ بانوی جوان‌کدوم نباشی. یا اربابِ جوان یا بانوی جوان—نمی‌تونی هر دو رو داشته باشی. کدوم رو انتخاب می‌کنی؟»
«...»
با پیش رو قرار‌غافلگیر گرفتنِ این دو انتخاب، چشم‌های‌وقتی می‌شیو از شوک گرد شد.
اما در کمالِ تعجبِ می‌فنگ و می‌شیو، یو رو اولین کسی بود که‌می‌دی به حرف آمد و با صدایی قاطع گفت: «می‌شیو، باید داداش تیان رو‌ترک انتخاب کنی! من می‌تونم از خودم مراقبت کنم، اما داداش تیان... اون نمی‌تونه!»
می‌شیو ناگهان پرسید: «اگه‌می‌مونی خاندانِ یو رو ترک‌بانوی کنم، تکلیفِ مدرسه چی می‌شه...؟»
«طبیعتاً دیگه نمی‌تونی همون مدرسه‌ای بری که بانوی جوان می‌ره، چون فقط‌تیان به خاطرِ خاندانِ یو اونجا هستی. با این حال، اگه حاضر باشی‌خدمتکار شهریهٔ مدرسه رو خودت بدی، بازم می‌تونی مثلِ قبل به مدرسه بری.»
می‌شیو اخم کرد. خودش شهریهٔ مدرسه را بدهد؟ حتی‌وقتی با پس‌اندازش هم، اگر مجبور می‌شد هزینهٔ چنین مدرسهٔ‌به‌جای معتبری را خودش بپردازد، تا آخرِ سال دوام نمی‌آورد.
می‌فنگ گفت: «می‌دونم انتخابِ سختیه، اما نمی‌تونی به این پنهان‌کاری ادامه بدی. اربابان بالاخره‌اما می‌فهمن که داری پشتِ سرشون به اربابِ جوان کمک می‌کنی و مجازاتش خیلی بدتر‌خدمتکارِ از صرفاً ترک کردنِ خاندانِ یوئه. چه بسا حتی موقعیتِ منم به خطر بیفته.»
و ادامه داد: «اگه تصمیم بگیری برای مراقبت از اربابِ جوان خاندانِ یو‌چون رو ترک کنی، منم سعی می‌کنم هر جور شده ازت حمایت کنم. در‌نباشی موردِ بانوی جوان... حرفش رو باور دارم که می‌گه می‌تونه از خودش مراقبت کنه.»
یو رو با اصرار ادامه داد: «می‌شیو، آخه‌اجازه اصلاً جای فکر داره؟! باید داداش تیان رو‌هستم انتخاب کنی! برای مدرسه‌ت هم یه فکری می‌کنیم!»
می‌شیو ناگهان چشم‌هایش را بست‌واقعاً و خاطراتِ کودکی‌اش با یوان‌نمی‌تونستم به‌سرعت در ذهنش جان گرفت.
صدای کودکانهٔ یوان در سرش پیچید:خاندانِ «چی شده، می‌شیو؟ بازم خرابکاری کردی؟ادامه بیا اینجا، می‌تونی روی شونه‌هام گریه کنی...»
«بازم داری گریه‌خاندانِ می‌کنی؟ بیا، شکلات می‌خوای؟خدمت حالت رو بهتر می‌کنه.»
«آموزشت تقریباً تموم شده؟چیزی تبریک می‌گم! بیا هر دومون‌بدن تمامِ تلاشمون رو بکنیم، باشه؟»
«...»
می‌شیو پس از یک دقیقه‌می‌دم سکوتِ طولانی چشم‌هایش را باز‌خدمت کرد و جلوی یو رو ایستاد.
می‌شیو پس از کشیدنِ نفسِ عمیقی، خم شد و‌ادامه به یو رو تعظیم کرد: «ببخشید، بانوی جوان، اما تصمیم‌می‌تونی گرفتم خاندانِ یو رو ترک کنم. لطفاً من رو ببخشید.»
لبخندی بر لبِ یو رو نشست و سر تکان داد: «می‌شیو،داداش ازت برای این‌همه سال فداکاری و سخت‌کوشی ممنونم. لطفاً از این‌می‌مونی به بعد مراقبِ داداش تیان باش. در آینده حتماً برات جبران می‌کنم.»
مدتی بعد، می‌فنگ گفت:غافلگیر «می‌شیو، من بعداً رفتنت‌گفت رو به ارباب‌ها خبر می‌دم.»
سپس رو به یو رو کرد و‌می‌مونی ادامه داد: «بانوی جوان، اگه اشکالی نداره،اما می‌تونم به اربابِ جوان سر بزنم؟ سال‌هاست ندیدمش...»
یو رو سر تکان داد و گفت: «می‌شیو، وقتی می‌ری می‌تونی‌اما خانم می‌فنگ رو هم ببری تا داداش تیان رو ببینه. به‌باید بقیهٔ خدمتکارها می‌گم وسایلت رو جمع کنن تا نگرانِ اون نباشی.»
«ممنون، بانوی جوان.»
«دیگه من رو این‌طوری صدا نزن، می‌شیو.داد تو دیگه برای من کار نمی‌کنی و منم‌کردم دیگه بانوی جوانت نیستم. بهم بگو خواهر رو.»
می‌شیو با کمی مکث جواب داد: «این...می‌مونی فهمیدم، خواهر رو.» و پس از گفتنِ‌اما این حرف، حسِ عجیبی به او دست داد.
پس از کمی گپ‌زدنِ بیشتر‌عنوانِ با یو رو، می‌شیو به‌می‌دی همراهِ می‌فنگ آنجا را ترک کرد.
«...»
یو رو که تنها‌غافلگیر شد، با چهره‌ای مات‌ومبهوت‌گفت روی تخت دراز کشید.
«نه فقط داداش تیان، حالا حتی می‌شیو هم رفت... و من‌بانوی رو اینجا تک‌وتنها گذاشت...» با اینکه خودش شخصاً می‌شیو را به‌می‌تونی رفتن تشویق کرده بود، اما از رفتنِ او بی‌اختیار اشک ریخت.
پس از لحظه‌ای سکوت، زیرِ لب‌خدمتکار گفت: «شاید منم باید اینجارو ول کنم‌چون و با داداش تیان و می‌شیو برم.»
سپس از تخت پایین آمد و به‌سوی میزش رفت. با کلیدی قفلِ یکی از کشوها‌چرا را باز کرد، با کلیدی دیگر قفلِ جعبه‌ای در داخلِ کشو را گشود و پاکتِ‌نداری زردِ بزرگی را بیرون آورد که برچسبی سفید با عنوانِ «گواهیِ فرزندخواندگی» رویش چسبانده بودند.
یو رو با احتیاط پاکت را که انگار پیش‌تر هم‌نمی‌تونستم باز شده بود، گشود و پس از بیرون آوردنِ گواهی‌بذارم به آن خیره ماند. چهره‌اش همچون برکه‌ای راکد، آرام بود.
یو رو چند لحظه به گواهی و نامِ خاصی که رویش نوشته‌ادامه شده بود خیره ماند. سپس آن را به داخلِ پاکت برگرداند، کشوها‌راه را قفل کرد و با لبخندی ملایم بر لب، از اتاقش بیرون رفت.