چپتر 906: دیدار با نیلوفرِ سفید (۲)
0نیلوفرِ سفید گفت: «یو رو یکی از بااستعدادترین نیروهای تازه‌واردیه‌نفریه که اخیراً داشتیم، برای همین سخته که متوجهش نشیم. اما‌همچین اینکه اون خواهرِ کوچیک‌ترِ "یوان" باشه، واقعاً زبونم رو بند آورده.»
یوان آهی کشید: «توی جناح اوضاعش چطوره؟ خیلی وقته باهاش حرف نزدم. با اینکه‌کمکم چند بار تماس گرفته، من همیشه سرم شلوغه، و وقتی سعی می‌کنم بهش زنگ بزنم،انداخت مشغولِ تمرینه، برای همین اخیراً نتونستم باهاش حرف بزنم، تازه اختلافِ ساعت هم که بماند.»
«یو رو توی تمریناتش خیلی سخت‌کوشه. همیشه اولین نفریه که میاد و‌می‌ره آخرین نفریه که می‌ره. به‌خاطرِ تعهدش، احترامِ همهٔ مربی‌ها رو به دست‌مادرِ آورده. برای اینکه همچین نظمی داشته باشه، حتماً پدر و مادرِ فوق‌العاده‌ای داره.»
«...»
با به میان آمدنِ حرفِ پدر‌بماند و مادرشان، چهرهٔ یوان ناگهان سرد‌آخرین شد و قصدِ کشت از وجودش تراوید.
هان؟
نیلوفرِ سفید از این تغییرِ ناگهانیِ‌تمریناتش فضا حسابی جا خورد و نگران شد‌به‌خاطرِ که مبادا حرفی زده باشد که نباید.
یوان با دیدنِ چهرهٔ وحشت‌زدهٔ‌خاطراتِ نیلوفرِ سفید، بی‌درنگ احساساتش را‌داد مهار کرد و گفت: «ببخشید.»
«ببخشید اگه من—»
«نه، تقصیرِ شما نبود.خواستهٔ فقط یه سری خاطراتِ‌نمی‌تونید ناخوشایند یادم اومد، همین.»
و ادامه داد: «به‌هرحال، می‌دونم که خواستهٔ بزرگی ازتون دارم، اما اگه نمی‌تونید اجازه بدید‌احترامِ یو رو رو توی پایگاهتون ببینم، می‌تونید کمکم کنید تا بیرون از اونجا باهاش قرار‌مادرشان بذارم؟ می‌خوام غافلگیر بشه، پس اگه می‌شه، بهش نگید که قراره با من ملاقات کنه.»
نیلوفرِ سفید نگاهی به شو هی انداخت که‌اومد هنوز روی میز نشسته بود و لب‌هایش را‌دارم می‌لیسید، و هم‌زمان به درخواستِ یوان فکر کرد.
«خیلی خب، استثنا قائل می‌شم و‌بماند بهتون اجازه می‌دم برای جشن گرفتنِ‌آخرین تولدِ یو رو واردِ پایگاهِ ما بشید.»
یوان بی‌درنگ‌به‌هرحال لبخند زد:خواستهٔ «واقعاً؟ ممنون!»
نیلوفرِ سفید در پاسخ لبخند زد: «این‌سخت‌کوشه کمترین کاریه که می‌تونم براتون بکنم. فقط‌تعهدش هر وقت قصد داشتید بیاید، بهم خبر بدید.»
«عالیه!» یوان سپس‌فقط تاریخِ تولدِ یو رو‌یادم را به او گفت.
مدتی بعد، از او‌اختلافِ پرسید: «حالا که اینجاییم، چرا‌اولین یه چیزی نخوریم؟ مهمونِ من.»
نیلوفرِ سفید‌به‌هرحال سر تکان‌خواستهٔ داد: «حتماً.»
با نزدیک شدنِ‌اختلافِ پیشخدمت به میزشان، غذای‌سخت‌کوشه خود را سفارش دادند.
به‌خاطرِ کوچکیِ میزشان، یوان‌سری تصمیم گرفت یک غذای ساده‌ادامه و کمی چای سفارش دهد.
در مدتی که منتظرِ غذا بودند، یوان پرسید: «همیشه برام سؤال بوده که بقیهٔ‌به‌خاطرِ بازیکن‌ها چطور توی تزکیهٔ آنلاین وقت می‌گذرونن. می‌تونید از تجربه‌هاتون توی این دنیا برام‌میان بگید؟ در عوض، من هم چند تا از تجربه‌های خودم رو براتون تعریف می‌کنم.»
نیلوفرِ سفید بی‌درنگ پذیرفت: «حتماً.»
هرچه باشد، هرگونه اطلاعات دربارهٔ‌بماند تجربه‌های یوان به‌شدت ارزشمند بود‌میاد و تمامِ جهان به‌دنبالِ آن بودند.
در بیست دقیقهٔ بعدی،سری نیلوفرِ سفید برخی از ماجراجویی‌هایش‌ادامه را برای یوان تعریف کرد.
با اینکه به اندازهٔ ماجراجویی‌های یوان‌بماند بزرگ و هیجان‌انگیز نبودند، اما باز‌آخرین هم در نوعِ خود جالب بودند.
با آماده شدنِ غذا، دست‌بزرگی از صحبت کشیدند تا غذا‌بدید بخورند و از موسیقی لذت ببرند.
سپس یوان برخی از‌ساعت تجربیاتِ پیشینِ خود را با‌نفریه نیلوفرِ سفید در میان گذاشت.
از این گفت که چطور برای محافظت از شهرِ پانگ با گله‌ای از هیولاها جنگیده بود. از تجربه‌اش در معبدِ‌پایگاهتون جوهرِ اژدها گفت و اینکه چطور با یکی از خواهرانِ رزمی‌اش در مسابقهٔ چنگ شرکت کرده بود. از قلمروِ رازآلود حرف‌میز زد. از موجوداتِ قدرتمندی به نامِ اهریمن‌ها گفت و اینکه چطور از دنیای اژدهایانی دیدن کرده بود که شبیهِ انسان‌ها بودند.
نیلوفرِ سفید چنان مجذوبِ تجربیاتِ‌ساعت شگفت‌انگیزِ او شده بود که به‌کلی‌میاد گذرِ زمان را از یاد برد.
در واقع، تمامِ مدت چهره‌ای هیجان‌زده‌ازتون داشت، اما آن‌قدر غرقِ داستان بود‌ببینم که متوجهِ حالتِ چهرهٔ خودش نمی‌شد.
نیلوفرِ سفید دلش می‌خواست یوان تا ابد به داستانش‌نفریه ادامه دهد، اما تالارِ وویوئه ساعتِ تعطیلی داشت و‌دست پیش از آنکه هیچ‌کدامشان متوجه شوند، این زمان فرا رسید.
مدیرِ آنجا با احتیاط به آن‌ها نزدیک شد، چرا که می‌ترسید با برهم زدنِ‌بزرگی فضای آرامشان آن‌ها را خشمگین کند: «ببخشید، مهمانانِ گرامی. تالارِ وویوئه به‌زودی تعطیل می‌شود.بذارم با این حال، اگر مایلید اینجا بمانید و به گفت‌وگو ادامه دهید، راحت باشید.»
نیلوفرِ سفید به او گفت:ساعت «وقتِ تعطیلی شده؟ ببخشید یوان.نفریه نمی‌خواستم این‌قدر وقتت رو بگیرم.»
یوان لبخند زد:می‌دونم «لذت‌بخش بود، برای‌ازتون همین مشکلی ندارم.»
نیلوفرِ سفید سر تکان داد‌بماند و گفت: «بیا یه وقتِ‌میاد دیگه به این گفت‌وگو ادامه بدیم.»
نیلوفرِ سفید تکه‌کاغذی بیرون آورد و شروع‌یادم به نوشتن روی آن کرد: «این شماره تلفنِ‌ازتون منه. اگه چیزی لازم داشتی، حتماً زنگ بزن.»
یوان کاغذ را گرفت‌اختلافِ و با یک نگاه شماره‌اولین را به خاطر سپرد: «ممنون.»
نیلوفرِ سفید پیش از خارج شدن به‌دارم او گفت: «می‌دونم برای دیدنِ یو رو می‌آی،کنید اما من هم مشتاقانه منتظرِ دیدارت هستم. شب‌بخیر.»
یوان نیز‌تازه اندکی بعد‌ساعت خارج شد.
پس از خارج شدن، نیلوفرِ سفید‌ناخوشایند کلاهِ واقعیتِ مجازی را برداشت و‌می‌دونم با چهره‌ای مات‌ومبهوت به سقف خیره ماند.
لبخندِ ملایمی بر لبانش‌اختلافِ نشست: «یوان، هان؟ چه آدمِ‌اولین جالبی. اصلاً شبیهِ شایعات نیست.»
سپس چیزی به یادش آمد.
با فهمیدنِ این موضوع، محکم به‌تمریناتش پیشانی‌اش کوبید: «پاک یادم رفت! می‌خواستم‌می‌ره دربارهٔ خدمتکارهاش ازش بپرسم! چه گافی دادم!»
«می‌خواستم ببینم یه‌فقط خدمتکارِ درجهٔ ایزدی و‌یادم درجهٔ باستانی چه‌شکلیه! کوفتی!»
مدتی بعد، وقتی آرام شد،ساعت نیلوفرِ سفید از تخت پایین‌نفریه آمد و به‌سوی کامپیوترش رفت.
پس از ورود به سیستم،بزرگی یک اتاقِ چتِ خصوصی باز‌بدید کرد و در کادرِ پیام نوشت:
[نیلوفرِ سفید: همین الان با بازیکن یوان توی تزکیهٔ آنلاین‌میاد دیدار کردم. سرِ غذا و چای دربارهٔ تجربیاتمون از بازی‌نظمی گپ زدیم. واقعاً آدمِ منحصربه‌فردیه و داستان‌های زیادی برای گفتن داره.]
در عرضِ چند ثانیه پس‌خاطراتِ از پیامِ نیلوفرِ سفید، ده‌ها نفر‌به‌هرحال شروع به تایپ در چت کردند.
[هیولای آبی:نتونستم عمراً! واقعاً؟!اختلافِ کجا دیدیش؟!]
[کلاهِ سبز: بگو چی شد!]
[ملکه آتشین: چطور‌اختلافِ باهاش تماس گرفتی؟! منم‌سخت‌کوشه می‌خوام باهاش حرف بزنم!]
با این حال،فقط نیلوفرِ سفید به‌ناخوشایند هیچ‌کدامشان پاسخی نداد.
پس از خواندنِ برخی از واکنش‌ها،بماند اتاقِ چت را بست و با‌آخرین لبخندی ازخودراضی از کامپیوتر دور شد.