چپتر 735: ورود به خاندان چو
0با اینکه یوان مطمئن نبود کجا می‌رود‌یکی و خاندانِ چو کجا قرار دارد، می‌دانست‌نگفت که آن‌ها در بخش‌های بالاییِ کوه هستند.
پس از حدود نیم ساعت پیاده‌روی، یوان در مسیرش به‌سوی‌تعظیم خاندانِ چو به اولین ساختمان برخورد و تصمیم گرفت از ساکنانِ‌هالهٔ آنجا بپرسد که می‌دانند خاندانِ چو کجا زندگی می‌کنند یا نه.
چند لحظه پس از‌پیش اینکه یوان در زد،نظافتِ خدمتکاری در را باز کرد.
«سلام؟ چطور‌اول می‌تونیم کمکت‌فهمیدم کنیم، مردِ جوان؟»
یوان با لبخندی جذاب به پیرزن سلام کرد: «صبح بخیر، خانم. ببخشید که‌آدرسشون این‌قدر زود مزاحمِ خانواده‌تون شدم. قرار بود یکی از دوستانم رو در عمارتِ خاندانِ‌بگید چو ببینم، اما او هرگز آدرسشون رو به من نگفت و می‌ترسم دیرم بشه.»
«می‌خوای بدونی‌خیلی خاندانِ چو‌روزِ کجا هستن، درسته؟»
«بله، اگه‌داشته زحمتی نیست‌پیش بهم بگید.»
«کمک به مردِ جوانِ مؤدب و خوش‌تیپی مثل تو باعثِ افتخارمه. خبرِ خوب اینه که داری مسیرِ‌برمی‌گشت درستی رو می‌ری. اگه همین راه رو ادامه بدی، چهار ساختمان جلوتر به عمارتِ خاندانِ چو می‌رسی.مدتی پس اگه ساختمانِ بعدی رو دیدی، اون می‌شه ساختمانِ اول، و خاندانِ چو در ساختمانِ چهارم هستن.»
«فهمیدم. خیلی ممنون، روزِ خوبی‌شدم داشته باشید!» یوان پیش از‌ببینم ادامهٔ مسیرش، به پیرزن تعظیم کرد.
پیرزن در حالی که به نظافتِ خانه‌اش برمی‌گشت، با خودش زمزمه کرد:نظافتِ «با وجودِ ظاهرِ معصومش، واقعاً هالهٔ قدرتمندی داره. حتماً تزکیه‌گرِ توانمندیه و‌حتماً هنوز هم این‌قدر جوانه. خاندانِ چو خیلی خوش‌شانسه که دوستی مثل او داره.»
مدتی بعد،داشته یوان جلوی‌پیش دروازهٔ عظیمی رسید.
یوان با خودش زمزمه کرد:خیلی «اینجا باید عمارتِ خاندانِ چو‌باشید باشه، اما هیچ ساختمانی نمی‌بینم...»
پس از لحظه‌ای تأمل، یوان تصمیم‌بود گرفت از روی دروازه بپرد و‌هرگز تنها مسیرِ موجود را دنبال کند.
او معمولاً دست به کارهایی مثلِ ورودِ بی‌اجازه‌پیش نمی‌زد، اما فکر نمی‌کرد خاندانِ چو به‌خاطرِ بلایی که‌وجودِ داشتند سرِ چو لیوشیانگ می‌آوردند، لایقِ هیچ احترامی باشند.
پس از حدود یک ساعت پیاده‌روی، یوان سرانجام توانست با حسِ ایزدی‌اش ساختمانی را‌ظاهرِ ببیند. با اینکه حسِ ایزدی‌اش هنوز محدود بود، می‌توانست تا فاصلهٔ ۵۰۰ متری را‌بعد ببیند و قادر بود آن را تقریباً دو ساعت بدونِ استراحت فعال نگه دارد.
به‌محضِ اینکه متوجهِ ساختمان‌فهمیدم شد، یوان بدونِ هیچ‌خوبی تردیدی به آن نزدیک شد.
یوان که بدونِ برنامهٔ‌خانواده‌تون خاصی به این مکان آمده‌عمارتِ بود، به فکر فرو رفت.
حالا رسیدم‌خیلی اینجا... اما الان‌خوبی باید چی‌کار کنم؟
با خود فکر کرد.
همین‌طوری در‌اول رو بشکنم‌فهمیدم و برم تو؟
با این حال، نیازی نبود زمانِ زیادی را صرفِ فکر کردن‌اما کند، زیرا پس از اینکه کمتر از یک دقیقه جلوی خانهٔ خاندانِ‌اگه چو ایستاد، کسی در را باز کرد و بیرون به استقبالش آمد.
مردِ جوان و خوش‌قیافه‌ای‌روزِ از ساختمان بیرون آمد و‌ادامهٔ در چند متریِ یوان ایستاد.
مردِ جوانِ خوش‌قیافه از‌پیش او پرسید: «وای، واقعاً‌نظافتِ اومدی. تو «یوان» هستی، درسته؟»
یوان ابروهایش‌اول را بالا‌فهمیدم داد: «منتظرم بودید؟»
مردِ جوانِ خوش‌قیافه گفت: «نه دقیقاً. حسی به ما‌عمارتِ می‌گفت که ممکنه بیای، اما مطمئن نبودیم. در موردِ‌می‌خوای هویتم، من چو وویانگ هستم، برادرِ بزرگ‌ترِ چو لیوشیانگ.»
پیش از اینکه یوان بتواند‌خوبی چیزی بگوید، چو وویانگ ادامه‌تعظیم داد: «برای خواهرِ کوچکم اومدی، درسته؟»
«حالا که خودت‌باشید می‌دونی، بیا کار‌تعظیم رو سخت نکنیم.»
چو وویانگ سرش را تکان داد و گفت:خوبی «متأسفانه اینجا اوضاع این‌طوری پیش نمی‌ره. شاید بازیکن‌خانه‌اش یوانِ معروف باشی، اما هویتت اینجا هیچ تأثیری نداره.»
«پدر و مادرم از قبل تصمیم گرفتن که چو لیوشیانگ با خاندانِ چین ازدواج‌نگفت کنه؛ یکی از رقبای ما که صدها ساله باهاشون در جنگیم. اونا به این‌کمک نتیجه رسیدن که دیگه وقتشه با یه ازدواج به این رابطهٔ خصمانه پایان بدن.»
«خوشبختانه پسرِ ارشدِ خاندانِ چین به خواهرِ کوچکم علاقه داره، وگرنه هیچ‌کدوم از این‌ها ممکن‌خودش نمی‌شد. اگه فکر می‌کنی پدر و مادرم قراره فرصتِ دوستی با خاندانِ چین رو که تو‌مدتی چند قرنِ گذشته موی دماغمون بودن از دست بدن، پس هیچ‌چیز در موردِ خاندانِ چو نمی‌دونی.»
یوان با شنیدنِ حرف‌های چو وویانگ پوزخندِ سردی زد: «خب که‌خودش چی اگه خاندانِ چو رو نمی‌شناسم؟ این برای من اهمیتی نداره.توانمندیه من برای خاندانِ چو نیومدم اینجا. من برای دوستم، چو لیوشیانگ، اومدم.»
«همین‌طور ذره‌ای برام مهم نیست که خاندانِ چو چی می‌خواد. اونا‌پیش هیچ حقی ندارن تصمیم بگیرن چو لیوشیانگ زندگیش رو با کی‌معصومش بگذرونه. فقط خودِ چو لیوشیانگ می‌تونه به‌تنهایی این تصمیم رو بگیره.»
اما چو وویانگ‌مزاحمِ به‌جای عصبانی شدن،بود به حرف‌های یوان خندید.
«برای یه آدمِ هیچ‌کاره خیلی بلند پارس می‌کنی. چو لیوشیانگ حتی واقعاً بخشی از خاندانِ چو نیست. باید بابتِ اینکه بهش اجازه دادیم با ما زندگی‌توانمندیه کنه سپاسگزار باشه. خاندانِ چو وقتی هیچ‌چیز نداشت، همه‌چیز بهش داد. ما بهش یه خونه، یه خانواده، خدمتکار و گنجینه دادیم—خیلی چیزها که باعث می‌شه بیشترِ مردمِ‌دست زمین بهش حسودی کنن. با این حال، وقتی خاندانِ چو در عوض ازش یه چیز می‌خواد، این جسارت رو داره که رد کنه. این دیگه تهِ نمک‌نشناسیه.»
یوان با شنیدنِ این حرف‌ها اخم کرد و‌نظافتِ گفت: «من آدم‌های غیرمنطقیِ زیادی دیدم، اما هیچ‌کدومشون مثلِ‌هالهٔ تو نبودن. تو خاصی—یه نوعِ خاص از غیرمنطقی بودن.»
«اگه به کسی با قصدِ اینکه در عوض چیزی ازش بخوای "کمک"ادامهٔ می‌کنی، آیا واقعاً داری به اون شخص کمک می‌کنی؟ به نظرِ من‌هالهٔ که صرفاً داری از کسی که به کمک نیاز داره سوءاستفاده می‌کنی.»
دقیقاً به همین دلیل بود که او وقتی چیزی را رایگان می‌بخشید،هرگز درخواستی برای جبران نمی‌کرد و قطعاً انتظار نداشت کسی لطفش را جبران‌زحمتی کند، چرا که از همان ابتدا کمک کردن به آن‌ها تصمیمِ خودش بود.
یوان لحظه‌ای پیش از آزاد کردنِ بخشی از هاله‌اش‌ادامهٔ گفت: «می‌دونی چیه؟ به اندازهٔ کافی مزخرفاتت رو شنیدم. اگه‌معصومش قرار نیست چو لیوشیانگ رو پس بدی، خودم برش می‌گردونم.»
چو وویانگ واکنشِ چندانی نشان نداد‌تعظیم و حتی لبخند زد: «فکر می‌کنی‌زمزمه تو تنها استادِ روح تو این دنیایی؟»
«هاه!»
چو وویانگ هاله‌اش را آزاد‌شدم کرد و نشان داد که‌ببینم او نیز یک استادِ روح است.