چپتر 1133: فصل 1133
0«کوفتی! آخه چرا این‌قدر لفتش می‌ده؟! الان دو ساعته که‌معجزه توی طبقهٔ چهارمه!» تماشاچی‌ها داشتند بی‌صبر می‌شدند، چون بیشترشان انتظار داشتند‌این‌که نهایتاً نیم ساعتِ دیگر یوان از پاگودای شمشیر بیرون انداخته شود.
حتی لونگ چن هم نمی‌توانست جلوی‌رفته کنجکاوی‌اش را بگیرد و در این فکر‌ساعت بود که آن داخل چه خبر است.
اون تو داره چی‌کار می‌کنه؟ طبقهٔ سوم به‌خاطر محدودیتش آدم رو مجبور می‌کنه از حسِ ایزدی استفاده کنه، برای همین‌عمراً طول دادنِ مبارزه‌ها منطقی نیست. حتی اگه از حسِ ایزدیش هم استفاده نکنه، نگهبان باید بی‌وقفه بهش حمله کنه و‌امکان هیچ وقتی برای استراحت بهش نده. با این همه وقت گذروندن توی یه طبقه، عمراً بتونه از طبقهٔ چهارم رد بشه!
پس از یک ساعتِ دیگر‌دلم انتظار، نورِ شمشیر در طبقهٔ‌اوه چهارم سرانجام به طبقهٔ پنجم رفت.
این اتفاق‌می‌دانست همهٔ حاضران‌بی‌رحم را شوکه کرد.
«واقعاً بعد از سه‌خودش ساعتِ تمام موندن توی‌آنجا طبقهٔ چهارم، تونست شکستش بده؟!»
امکان نداره...
لونگ چن که به‌خوبی از‌افتاد محدودیت‌ها خبر داشت، حتی از‌دست‌هایش بقیه هم بیشتر گیج شده بود.
به‌عنوانِ کسی که خودش تا طبقهٔ پنجم بالا رفته بود، بهتر از‌حمله هر کسی در آنجا می‌دانست پاگودای شمشیر چقدر بی‌رحم است، و اینکه‌بشه یوان سه ساعت در طبقهٔ چهارم دوام آورده بود دست‌کمی از معجزه نداشت.
اون تو چه‌منطقی اتفاقی افتاد؟ خیلی‌ایزدیش دلم می‌خواد ببینمش!
لونگ چن‌به‌عنوانِ دست‌هایش را‌خودش مشت کرد.
«اوه؟ اینکه اژدهای نقره‌ایه. چرا همین‌جا بیرون ایستادی؟باید نمی‌خوای پاگودای شمشیر رو به چالش بکشی؟» ناگهان صدایی‌وقت که برای لونگ چن آشنا بود، به گوش رسید.
لونگ چن برگشت و‌خیلی گروهی را دید که از‌مشت دور به او نزدیک می‌شدند.
البته، آن‌ها هم‌چقدر درست مثلِ لونگ چن‌دوام از آسمان‌های بالایی بودند.
لونگ چن تمامِ تلاشش را کرد‌رفته تا احساساتش را پنهان کند و با‌ساعت صدایی آرام گفت: «من قبلاً رفتم داخل.»
«واقعاً؟ پس چرا هنوز اینجایی؟ همم؟نکنه وای! یکی توی طبقهٔ پنجمه!» این‌هیچ افراد سرانجام متوجهِ تک‌نورِ پاگودای شمشیر شدند.
یکی از آن‌ها‌افتاد پرسید: «چرا فقط‌می‌خواد یه نفر داخله؟»
لونگ چن گفت: «چون تا وقتی اون شخص‌آورده بیرون نیاد، به هیچ‌کس اجازه نمی‌دم پاشو اون تو‌ببینمش بذاره.» و ادامه داد: «این شاملِ شماها هم می‌شه.»
«می‌دونی کی توی پاگودای شمشیره؟»
لونگ چن سر تکان داد: «راستش نمی‌شناسمش،نگهبان چون تازه چند ساعت پیش با هم‌استراحت آشنا شدیم. با این حال، قطعاً بااستعداده.»
«باورنکردنیه! اژدهای نقره‌ای همین‌خیلی الان از کسی که مالِ‌مشت این جای حقیره تعریف کرد؟!»
«بی‌صبرانه منتظرم اینو‌چقدر به بقیه بگم!ساعت این یه اتفاقِ بی‌سابقه‌ست!»
«شک دارم‌به‌عنوانِ اصلاً حرفمون‌خودش رو باور کنن!»
این گروه‌منطقی شروع به‌اگه خندیدن کردند.
لونگ چن پوزخند زد: «شاید به‌خاطرِ پیشینه‌ش مسخره‌ش کنید،مشت اما هیچ‌کدومتون نمی‌تونید با این شخصی رقابت کنید که‌بکشی دقیقاً از همون پیشینه‌ای اومده که الان دارید بهش می‌خندید.»
این افراد با‌چقدر شنیدنِ این حرف‌ها بی‌درنگ‌دوام دست از خنده کشیدند.
«هی، اژدهای نقره‌ای، چرت‌وپرت نگو. واقعاً انتظار داری باور کنیم‌چقدر یکی از این خراب‌شده بهتر از ماست؟! دروغ‌هات هم حدی‌افتاد داره، حتی اگه فقط بخوای ما رو سرِ کار بذاری!»
لونگ چن با ساطع کردنِ قصدِ کشت، به شخصی که تازه حرف زده‌وقتی بود خیره شد: «چرت‌وپرت نگم؟ فکر کردی داری با کی حرف می‌زنی، مو‌پنجم شون؟ اگه فکر می‌کنی چون این پایینیم جرئت نمی‌کنم بکشمت، سخت در اشتباهی.»
شخصی که مو‌افتاد شون نام داشت از‌ببینمش ترس به خود لرزید.
«مـ-من عذر می‌خوام. به‌خاطر ادعای عجیب و غریبتون‌آورده که کسی از آسمانِ سوم ممکنه بتونه با‌می‌خواد ما برابری کنه، ناخواسته حرفِ بی‌ادبانه‌ای از دهنم پرید.»
لونگ چن به پاگودای شمشیر اشاره کرد و ادامه داد: «عجیب و غریب، هان؟ واقعاً این‌قدر باورش سخته؟ من‌اتفاقی توی طبقهٔ پنجم شکست خوردم، پس این شخص که اون هم تونسته پاش رو به طبقهٔ پنجم بذاره، دست‌کم به‌اندازهٔ‌گوش خودم بااستعداده. اصلاً من تعجب می‌کنم اگه حتی نصفِ شما بتونید از طبقهٔ سوم رد بشید، چه برسه به چهارم.»
مو شون با شنیدنِ این حرف‌ها از شدتِ خشم دندان‌بهش به هم سایید، با این حال نمی‌توانست جوابی بدهد. هیچ‌کسِ‌عمراً دیگری هم در آنجا نمی‌توانست، در نتیجه همه ساکت ماندند.
در همین حال، یوان در طبقهٔ پنجم با‌دست‌هایش محدودیتِ تازه‌ای در حالِ مبارزه با نگهبان بود؛نمی‌خوای محدودیتی که فنونِ حرکتی‌اش را به‌کلی مُهر کرده بود.
هرچند هنوز می‌توانست پاهایش را بی‌هیچ مشکلی تکان دهد، اما عملاً‌نداشت پاهایش بی‌فایده شده بودند، چرا که پیش از این هم تنها‌اژدهای با استفاده از فنِ حرکتی‌اش می‌توانست زیرِ آن وزنِ سنگین حرکت کند.
حالا که اصلاً نمی‌توانست از هیچ‌رفته فنِ حرکتی استفاده کند، حتی برای‌اینکه برداشتنِ یک قدم هم به دردسر می‌افتاد.
تلنگ! تلنگ! تلنگ!
با وجودِ محدودیتِ تازه، یوان همچنان به‌نوعی‌ببینمش روی پاهایش بند بود و حمله‌های نگهبان‌همین‌جا را با فنونِ اخترِ ایزدِ جنگ دفع می‌کرد.
انگار یوان به کوهی دست‌دار تبدیل شده بود. به لطفِ‌معجزه فنونِ اخترِ ایزدِ جنگ، می‌توانست بدونِ جابه‌جاییِ زیاد به نگهبان‌اوه حمله کند و هر ضربه‌اش نگهبان را به عقب پرت می‌کرد.
با این حال، نگهبان نیز در یورش‌هایش‌بهتر کوتاه نمی‌آمد. هر بار که به عقب‌دوام پرت می‌شد، بی‌درنگ دوباره به‌سوی یوان می‌دوید.
درگیریِ آن دو دقیقه‌های طولانی ادامه یافت تا‌باید اینکه یوان به‌سختی توانست بر نگهبان چیره شود‌همه و او را با یک ضربه از پای درآورد.
«این بار پاداشی انتخاب می‌کنی یا دوباره از‌دست‌هایش آن می‌گذری؟ می‌توانی بینِ مقدارِ عظیمی انرژی روحی‌نمی‌خوای یا سه گنجینهٔ درجهٔ باستانی یکی را انتخاب کنی.»
سه گنجینهٔ درجهٔ باستانی...
یوان در دل‌منطقی آهی کشید و‌ایزدیش پاداش‌ها را رد کرد.
چند لحظه‌نداشت بعد، به طبقهٔ‌خیلی ششم فرستاده شد.
مردِ نقاب‌دار که حالا نقابِ میمون به‌دلم چهره داشت، گفت: «تبریک می‌گویم، تو نخستین‌اژدهای کسی هستی که به این طبقه پا می‌گذاری.»
«طبقهٔ ششم با طبقه‌های دیگر کمی تفاوت‌نکنه دارد. حالا هفت روز به تو فرصت داده‌استراحت می‌شود تا این لوحِ شمشیر را مطالعه کنی.»
ناگهان لوحِ سنگیِ عظیمی به‌اگه شکلِ شمشیر از خلأ پایین‌بی‌وقفه آمد و جلوی یوان نشست.
با این حال، هیچ واژه‌ای روی این‌می‌خواد لوحِ شمشیر به چشم نمی‌خورد؛ تنها چندین بریدگیِ‌همین‌جا عمیق داشت که انگار جای ضربه‌های شمشیر بودند.
«تمامِ محدودیت‌هایت موقتاً برداشته می‌شود. بعد از هفت روز‌ببینمش برمی‌گردند و آن‌وقت محدودیتِ ششمِ خود را هم دریافت‌نمی‌خوای می‌کنی. موفق باشی.» پس از آن، مردِ نقاب‌دار ناپدید شد.