چپتر 73: تیغهٔ باد
0یوان پس از اینکه اتفاقی فنِ درجهٔ‌بدونِ آسمانی را در طبقهٔ سوم یاد گرفت،برادرت با چهره‌ای شرمسار از پله‌ها پایین رفت.
«چی شده؟می‌شه حالت خیلی خوب‌آن‌ها به نظر نمی‌رسه.»
نگهبان‌ها متوجهِ چهره‌اش شدند و تصمیم گرفتند با‌قوی‌ترین او حرف بزنند، چون کنجکاو بودند که نکند‌حسابی در طولِ ملاقات با اربابشان اتفاقِ ناخوشایندی افتاده باشد.
«آمم... فقط برام سؤال بود که اگه بخوام‌کردن این فن رو بخرم، قیمتش چقدر می‌شه...» یوان‌بدونِ فنِ مُهرِ اهریمن را به آن‌ها نشان داد.
«فنِ مُهرِ اهریمن، هان؟ این یکی از کمیاب‌ترین و‌دزدی قوی‌ترین فنونیه که می‌شه توی این مغازه پیدا کرد،مجرمه تازه یه فنِ درجهٔ آسمانیه، پس حسابی گرون درمیاد.»
یوان با شنیدنِ‌مُهرِ حرف‌های نگهبان‌ها بی‌درنگ‌نشان خیسِ عرق شد.
«اگه درست یادم باشه،داد این فن باید حدودِ‌قوی‌ترین ۳۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا بیارزه...»
یوان با صدای بلند داد‌نمی‌تونم زد: «۳۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا؟!» و‌می‌داد از ترس نزدیک بود غش کند.
اگر فنِ مُهرِ اهریمن واقعاً سیصد میلیون سکهٔ طلا می‌ارزید، حتی اگر‌متأسفم تمامِ پولِ شیائو هوا را هم قرض می‌گرفت نمی‌توانست آن را بخرد،دوباره و برای جور کردنِ پولش باید حدودِ ۱۰ گنجینهٔ درجهٔ آسمانی می‌فروخت.
۳۰۰ میلیون سکهٔ‌مُهرِ طلا... غیرممکنه... من نمی‌تونم‌داد پولِ این رو بدم...
با اینکه حتی فکر کردن به آن هم عذابش‌فنونیه می‌داد، مجبور بود از خیرِ خریدنش بگذرد، حتی اگر‌درمیاد یاد گرفتنِ فن بدونِ پرداختِ پولش دزدی به حساب می‌آمد.
متأسفم، یو رو... با اینکه اتفاقی‌بدم بود و فقط یه بازیه، برادرت‌خیرِ مرتکبِ جرم شده و حالا یه مجرمه...
نگهبان‌ها که مطمئن بودند‌خریدنش چیزی ذهنش را درگیر کرده،دزدی دوباره پرسیدند: «مـ‌مطمئنی حالت خوبه...؟»
یوان آهی کشید، برگشت و‌آن‌ها در حالی که دوباره از پله‌ها‌قوی‌ترین بالا می‌رفت گفت: «نه، خوبم، واقعاً...»
نگهبان پرسید: «کجا می‌ری، هم‌کیش؟»
با صدایی ترحم‌انگیز جواب‌غیرممکنه داد: «می‌رم این فن رو‌عذابش پس بدم— پولش رو ندارم.»
نگهبان‌ها نگاهی به هم انداختند و بعد زدند‌پرداختِ زیرِ خنده: «هاهاها! نگرانِ این بودی؟ پس لازم نیست‌حالا غصه بخوری، چون نباید پولی برای اون فن بدی.»
«چی؟» یوان بی‌درنگ ایستاد و‌آن‌ها با چشمانی که از ناباوری گرد‌قوی‌ترین شده بود به نگهبان‌ها نگاه کرد.
از آن‌ها پرسید:نشان «یـ‌یعنی چی که‌یکی نباید پولش رو بدم؟»
«انگار خواهرِ ارشدمون یادش رفته بهت بگه، ولی‌کردن اونایی که صلاحیتِ ورود به طبقهٔ سوم رو پیدا‌پرداختِ می‌کنن، اجازه دارن یه فنِ تزکیه رو مجانی بردارن.»
یوان با نگاهی پر‌خریدنش از تردید به آن‌ها‌پرداختِ خیره شد: «...جدی می‌گی؟»
چه کسی با عقلِ سلیم‌آن‌ها چیزی را که سیصد میلیون‌کمیاب‌ترین سکهٔ طلا می‌ارزید، مجانی می‌بخشید؟
یکی از نگهبان‌ها گفت: «چرا باید بهت دروغ بگیم؟ اگه حرفمون‌مغازه رو باور نداری، می‌تونی از خواهرِ ارشدمون یا هر کسی که‌خیسِ توی پذیرشه بپرسی. هرچند، اونا هم دقیقاً همین رو بهت می‌گن.»
«خدا رو شکر!» یوان ناگهان نفسِ عمیقی از‌کردن سرِ آسودگی کشید؛ انگار کارِ بدی کرده بود‌بدونِ و مویی از مجازات قسر در رفته بود.
سپس نگهبان‌ها به او هشدار‌بگذرد دادند: «با اینکه مجانیه، یادت نره‌می‌آمد که حتماً توی پذیرش ثبتش کنی.»
«حتماً! ممنون!»
کمی بعد، یوان آنجا را‌هان ترک کرد تا به دنبالِ‌توی یو رو و شیائو هوا بگردد.
«اینجا چقدر بزرگه...؟» یوان پس از اینکه‌فکر فهمید طبقهٔ اول و دوم در مقایسه‌بگذرد با طبقهٔ سوم چقدر پهناورترند، زبانش بند آمد.
پس از نیم ساعت پیاده‌رویِ مداوم،گرفتنِ یوان سرانجام توانست یو رو و شیائو‌بازیه هوا را در طبقهٔ دوم پیدا کند.
یو رو‌می‌شه به او‌اهریمن گفت: «داداش! برگشتی!»
یوان گفت: «ببخشید‌نشان که شما دو تا‌کمیاب‌ترین رو اون‌طوری ول کردم.»
شیائو هوا با چشمانی که مثلِ‌بدم نعلبکی گرد شده بود به او‌خیرِ نگاه می‌کرد: «داداش تیان، تو... حالت خوبه؟»
یوان در بهترین حالت فقط یک‌گرفتنِ ساعت رفته بود، با این حال‌متأسفم تفاوتِ عظیمی در او دیده می‌شد!
«همم؟ آره، خوبم. چطور مگه؟»
شیائو هوا گفت:نشان «یه چیزی در‌یکی موردت فرق کرده...»
یوان با لبخندی معصومانه روی لب‌هایش‌بدم گفت: «آها، اون به خاطرِ اینه که‌خریدنش تازه تمامِ ناخالصی‌های بدنم رو پاک‌سازی کردم!»
شیائو هوا‌مجبور فریاد زد:خریدنش «تو چی‌کار کردی؟!»
تزکیه‌گران تنها پس از ورود به عالمِ استادِ بزرگِ روح می‌توانند دفعِ ناخالصی‌های بدنشان را آغاز کنند،تازه و معمولاً سال‌ها تلاش لازم است تا بتوانند تمامِ ناخالصی‌های درونِ بدنشان را از بین ببرند! اما‌طلا یوان فقط یک ساعت رفته بود و به طریقی توانسته بود تمامِ ناخالصی‌های بدنش را پاک‌سازی کند؟!
در این دنیا تنها یک‌هان گنجینه می‌شناخت که می‌توانست چنین‌توی معجزه‌ای رقم بزند— شبنمِ شفافِ بی‌نقص!
با این حال، چنین گنجینه‌ای اصلاً نباید در آسمان‌های زیرین وجود می‌داشت! اصلاً شبنمِ شفافِ بی‌نقص حتی در عوالمِ بالاتر هم گنجینه‌ای بی‌همتا به شمار می‌رفت،حالا چرا که نه‌تنها تمامِ ناخالصی‌های بدن را از بین می‌برد، بلکه از انباشته شدنِ ناخالصی‌های بیشتر در آینده نیز جلوگیری می‌کرد. این کار باعث می‌شد فرد در‌می‌رم زمانِ عمرش به‌شدت صرفه‌جویی کند، زیرا دیگر نیازی به دفعِ دستیِ ناخالصی‌ها نداشت؛ کاری که وقت و انرژیِ زیادی می‌گرفت و در عوض می‌توانست صرفِ تزکیه شود!
شیائو هوا پرسید:خیرِ «د-داداش یوان آخه‌گرفتنِ کی رو دید...؟»
جواب داد:می‌شه «یه ارشدی که‌آن‌ها فامیلیش بای بود.»
«همون کسی بود‌نشان که شبنم شفاف‌یکی بی‌نقص رو بهت داد؟»
یوان سر تکان داد و‌نمی‌تونم گفت: «آره— گفت یه هدیهٔ‌می‌داد کوچیکه چون وقتم رو گرفته.»
«...»
شیائو هوا زبانش بند آمده بود. آخر چه‌هان کسی در دنیا آن‌قدر ثروتمند بود که چنین‌کرد گنجینهٔ ارزشمندی را به این دلیلِ ساده ببخشد؟
مدتی بعد، یوان از یو رو‌یکی پرسید: «راستی، جست‌وجوت چطور پیش رفت؟پیدا فنی پیدا کردی که به سلیقه‌ت بخوره؟»
«خب... با اینکه مهارت‌های زیادی نیست که‌فکر بشه با بادبزن اجرا کرد، تونستم مهارتی‌بگذرد پیدا کنم که شاید به درد بخوره.»
یو رو طوماری را‌خریدنش که در دست داشت‌پرداختِ به او نشان داد.
یوان به عنوان و توضیحات نگاه کرد، اما جرئت نکرد محتوای داخلش را‌توی بخواند چون می‌ترسید مبادا تصادفاً آن را یاد بگیرد. گفت: «تیغه‌های باد؟ یه فنِ‌درست رتبهٔ فانی که تیغه‌های بادی احضار می‌کنه تا دشمنا رو از راهِ دور ببره...»
یو رو گفت: «این‌جوری وقتی خدمتکارِ خودم‌کمیاب‌ترین رو بگیرم، می‌تونم از راهِ دور و بدونِ‌آسمانیه اینکه توی منطقهٔ خطر باشم، ازش پشتیبانی کنم.»
یوان فن را به او‌نمی‌تونم پس داد و گفت: «می‌فهمم...می‌داد این فن واقعاً بهت می‌خوره.»
سپس یو رو‌خیرِ پرسید: «تو چطور‌گرفتنِ داداش؟ فنی پیدا کردی؟»
جواب داد:می‌شه «آره، پیدا کردم.آن‌ها یه فنِ شمشیره.»
یو رو به او نگاه کرد:یکی «تو چطور شیائو هوا؟ تو تمامِ مدت‌کرد دنبالم بودی و فرصت نکردی دوری بزنی.»
شیائو هوا سر تکان‌غیرممکنه داد: «شیائو هوا به‌کردن فنِ جدیدی نیاز نداره.»
«می‌فهمم... پس بریم‌خیرِ پولِ فن‌هامون رو بدیم‌بدونِ و از اینجا بریم.»
یوان به یو رو گفت:آن‌ها «مطمئنی فقط یه فن می‌خوای؟ فکر‌قوی‌ترین کنم بهتره چندتای دیگه هم برداری...»
یو رو با‌نشان اخمی محو گفت: «چیزی‌کمیاب‌ترین رو فراموش کردی داداش؟»
یوان ابرویی‌می‌فروخت بالا انداخت:غیرممکنه «چیو فراموش کردم؟»
یو رو ادامه داد: «شاید تو بتونی فنون رو خیلی سریع یاد بگیری، اما‌برادرت من استعدادِ تو رو ندارم. یاد گرفتنِ یه فنِ ساده ممکنه روزها و حتی هفته‌ها‌کشید برام طول بکشه. یه مشت فن که وقت ندارم یادشون بگیرم به چه دردم می‌خوره؟»
«تازه‌ش هم تا همین‌جا کلی پول‌نشان برام خرج کردی. نمی‌تونم بذارم این‌قدر‌فنونیه لوسم کنی، وگرنه واقعاً عذاب‌وجدان می‌گیرم.»
یوان گفت: «می‌فهمم...»
مدتی بعد، به۳۰۰ صندوق رفتند تا‌بدم پولِ فن‌هایشان را بپردازند.
مردِ جوانی از پشتِ پیشخوان به‌گرفتنِ آن‌ها خوشامد گفت: «ممنون که به هزار‌بازیه فن سر زدید! چطور می‌تونم کمکتون کنم؟»
«بله، می‌خوام‌می‌شه این فن‌ها‌اهریمن رو بخرم...»
یوان فنِ مُهرِ اهریمنِ‌داد خودش و تیغه‌های بادِ یو‌فنونیه رو را روی پیشخوان گذاشت.
«بله، همین الان.»
مردِ جوان اول فنِ یو‌بگذرد رو را برداشت و گفت:حساب «این ۲۰۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا می‌شه.»
یو رو با تعجب گفت:آن‌ها «۲۰۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا؟! چرا این‌قدر گرونه؟قوی‌ترین این فقط یه فنِ رتبهٔ فانیه!»
حتی یوان هم از این قیمتِ غیرمنتظره‌کمیاب‌ترین جا خورد. چرا این فن در مقایسه با‌آسمانیه فن‌هایی که خودش برداشته بود این‌قدر گران بود؟
«نمی‌دونم چی بگم، بانوی جوان. فنونِ رزمی‌ای مثلِ این تیغه‌های باد خیلی کمیاب و قدرتمند هستن و معمولاً همین‌قدر می‌ارزن، تازه‌ش هم این یه فن از طبقهٔ دومه.مطمئن در واقع، قیمت‌های هزار فن در مقایسه با بیشترِ مغازه‌های بیرون خیلی منصفانه و ارزون‌تره. اگه به یه مغازهٔ دیگه می‌رفتید، احتمالاً برای این فن حدودِ ۳۰۰٬۰۰۰ سکهٔ طلا‌انداختند ازتون می‌گرفتن. البته اگه چیزِ ارزون‌تری می‌خواید، توی طبقهٔ اول فن‌های زیادی هست که زیرِ ۱٬۰۰۰ سکهٔ طلا قیمت دارن و بعضی‌هاشون حتی از ۱۰۰ سکهٔ طلا هم ارزون‌ترن.»
یو رو آهی کشید و به یوان‌بدونِ نگاه کرد: «بی‌خیال... اشکالی نداره داداش. می‌رم‌برادرت توی طبقهٔ اول دنبالِ یه چیزِ ارزون‌تر بگردم...»
اما یوان گفت: «اشکالی نداره، یو رو. اگه این فن رو می‌خوای،فنونیه برات می‌خرمش. و قبل از اینکه چیزی بگی، خودم می‌دونم می‌خوای چی بگی،خیسِ اما نظرم عوض نمی‌شه، پس فقط هیچی نگو و سرت رو تکون بده.»
«...»
با شنیدنِ این حرف‌ها، یو‌نمی‌تونم رو که می‌خواست منصرفش کند، با‌مجبور چهره‌ای مات‌ومبهوت آرام سر تکان داد.
مردِ جوانِ پشتِ پیشخوان که به گفت‌وگوی این خواهر و برادر گوش می‌داد،بازیه رفت تا فنی را که یوان انتخاب کرده بود بردارد. اما با دیدنِ نامِ‌خوبه فن، چشم‌هایش گرد شد و با احترامی عمیق در نگاهش به یوان خیره ماند.