چپتر 163: شاگرد فِی
0بزرگِ فرقه پس از یادداشتِ چند مورد در دفترش، نشانی به یوان داد و گفت:تک‌تکِ «بیا، این رو بگیر. چون هنوز شاگردِ حیاطِ بیرونی هستی، برای ورود به حیاطِ درونی‌می‌زنه بهش نیاز داری. با این می‌تونی محلِ زندگیِ شاگردِ هسته فِی رو هم پیدا کنی.»
یوان نشان را گرفت و‌واردِ گفت: «ممنون.» کمی بعد چرخید‌نگاه و از تالار ماموریت بیرون رفت.
پس از خروج از تالار ماموریت،اما یوان نقشهٔ درونِ نشان را تا‌زیادی محلِ زندگیِ پری فِی دنبال کرد.
یک ساعت بعد، یوان به انتهای‌شاگردانِ حیاطِ بیرونی رسید که همان مرزِ‌شده میانِ حیاطِ بیرونی و حیاطِ درونی بود.
یوان نشان را به یکی از بزرگانِ‌زیادی فرقه که آنجا مستقر بود داد و گفت:تک‌تکِ «می‌خوام برای یه ماموریت واردِ حیاطِ درونی بشم.»
«همم... بذار ببینم...»
بزرگِ فرقه به نشان نگاه کرد و سر تکان داد: «که این‌طور... خیلی خب، این برگهٔ مجوزت. حواست باشه گمش نکنی، و فقط اجازه داری ۴ ساعت داخلِ حیاطِ‌متمایز درونی بمونی. وقتی زمانت تموم بشه، برگهٔ مجوز خودبه‌خود از بین می‌ره. اگه بدونِ برگهٔ مجوز داخلِ حیاطِ درونی گیر بیفتی مجازات می‌شی، پس این رو یادت باشه. البته‌زدنتون می‌تونی با برگشتن به اینجا زمانت رو تمدید کنی. با این حال، من فقط در صورتی اجازه دارم زمانت رو تمدید کنم که هنوز ماموریتت رو تموم نکرده باشی.»
یوان سر تکان داد: «فهمیدم.»
پس از ورود به حیاطِ درونی، یوان مسیر را به سمتِ‌می‌کردند خانهٔ پری فِی ادامه داد. او به‌عنوانِ شاگردِ حیاطِ بیرونی در داخلِ‌صدایی حیاطِ درونی، طبیعتاً نگاهِ شاگردانِ حیاطِ درونی را به خود جلب کرد.
اگرچه در راهِ خانهٔ پری فِی با چند شاگردِ‌ببینم حیاطِ بیرونی روبه‌رو شده بود، اما آنجا از هر‌گمش ۱٬۰۰۰ شاگرد تنها یکی از آن‌ها شاگردِ حیاطِ بیرونی بود.
دقایقِ زیادی گذشت تا‌روبه‌رو به منطقه‌ای رسید که شاگردانِ‌تنها هسته در آن زندگی می‌کردند.
یوان در آن محوطهٔ پهناور قدم‌شاگردانِ زد و به تک‌تکِ ساختمان‌ها نگاه‌شده کرد: «بذار ببینم... ساختمانِ شمارهٔ ۷...»
پس از حدود ۱۰تنها دقیقه پیاده‌روی، با شنیدنِ‌گذشت صدایی متمایز ناگهان ایستاد.
«این صدا... یکی‌مستقر داره چنگ می‌زنه.بشم احتمالاً شاگرد فِی باشه.»
یوان صدای چنگ را دنبال‌شده کرد و چند دقیقه بعد‌آن‌ها به مقابلِ ساختمانی بزرگ رسید.
درست وقتی یوان روی پلهٔ درگاه قدم‌خود گذاشت، صدای چنگ قطع شد و بلافاصله۱٬۰۰۰ صدای دست زدنِ چند نفر به گوش رسید.
«محشر بود، خواهرِ ارشد فِی! فقط یه هفته از آخرین‌زندگی باری که صدای چنگ زدنتون رو شنیدم می‌گذره و توی‌دقیقه همین مدت اون‌قدر پیشرفت کردید که نزدیک بود موسیقیتون رو نشناسم!»
«منم همین‌طور! اگه ساز‌می‌خوام زدنتون رو تماشا نمی‌کردم،بذار فکر می‌کردم کارِ یکی دیگه‌ست!»
«تبریک می‌گم، خواهرِ ارشد! فنونِ چنگِ شما باز هم‌تنها یه سطح ارتقا پیدا کرده! با این سرعت، طولی‌پهناور نمی‌کشه که می‌تونید از «اون» فنِ چنگ استفاده کنید!»
یوان می‌توانست چند صدای متمایز را‌شاگردانِ بشنود که از آن سوی خانه‌شده می‌آمدند؛ همگی هم صدای زنانه بودند.
تق تق
یوان چند لحظه‌مستقر پس از قطع شدنِ‌همم صدای چنگ، در زد.
«امروز کسی رو جا‌روبه‌رو انداختیم؟ فکر می‌کردم امروز‌شاگرد دیگه منتظرِ مهمونِ دیگه‌ای نیستیم.»
«فکر نمی‌کنم‌ادامه قرار باشه کسِ‌نگاهِ دیگه‌ای اینجا بیاد.»
«می‌رم ببینم کیه...»
چند لحظه بعد، شاگردِ حیاطِ‌واردِ درونیِ زیبایی در را باز‌نگاه کرد و جلوی یوان ظاهر شد.
شاگردِ حیاطِ درونی با چهره‌ای آزرده از یوان پرسید: «یه شاگردِ حیاطِ بیرونی؟ می‌دونی‌منطقه‌ای داری درِ خونهٔ کی رو می‌زنی؟ چی می‌خوای؟» بیشتر به این خاطر آزرده بود‌صدایی که یوان را مزاحمی می‌دید که داشت وقتشان را با پری فِی خراب می‌کرد.
یوان به او‌به‌عنوانِ گفت: «اومدم شاگرد‌شاگردانِ فِی رو ببینم.»
شاگردِ حیاطِ درونی با چهره‌ای‌آن‌ها بهت‌زده به یوان نگاه کرد،زندگی انگار باورش نمی‌شد: «شـ-شاگرد فِی؟»
«تـ-تو فقط یه شاگردِ حیاطِ بیرونیِ ساده‌ای! چطور جرئت می‌کنی‌نگاه یه شاگردِ هسته رو این‌قدر راحت خطاب کنی؟ فکر کردی باهاش‌اجازه دوستی چیزی هستی؟! تا با لگد ننداختمت بیرون از اینجا گمشو!»
یوان زبانش بند آمده‌روبه‌رو بود. چرا شاگردِ حیاطِ درونی‌تنها ناگهان این‌قدر پرخاشگر شده بود؟
شاگردِ حیاطِ درونیِ دیگری جلوی آن‌ها ظاهر شد و گفت: «آروم باش،شده خواهرِ کوچک‌تر فنگ. یه بانوی جوان نباید این‌قدر رکیک حرف بزنه، مخصوصاً‌محوطهٔ وقتی توی خونهٔ خواهرِ ارشد فِی هستی. اصلاً این سروصداها برای چیه؟»
شاگرد فنگ درحالی‌که به چهرهٔ‌آن‌ها معصومانهٔ یوان اشاره می‌کرد، گفت: «همف!می‌کردند تقصیرِ این شاگردِ حیاطِ بیرونیِ بی‌ادبه!»
دومین شاگردِ حیاطِ درونی لحظه‌ای به چهرهٔ‌همم جذابِ یوان نگاه کرد و پرسید: «همم؟برگهٔ چیکار کردی که خواهرِ کوچک‌ترم این‌قدر عصبانی شده؟»
یوان با حالتی معصومانه‌روبه‌رو شانه‌هایش را بالا انداخت‌شاگرد و گفت: «من... نمی‌دونم.»
شاگرد فنگ فوراً دوباره از کوره در رفت و داد زد: «تـ-توی‌شده وجب‌بچه! چطور جرئت می‌کنی بگی نمی‌دونی! تو خواهرِ ارشد فِی رو جوری‌محوطهٔ «شاگرد فِی» صدا زدی انگار دوستشی! این برای یه شاگردِ حیاطِ بیرونی غیرقابل‌قبوله!»
یوان با چشمانی گرد به او‌دقایقِ نگاه کرد و پرسید: «واقعاً؟ چه‌محوطهٔ اشکالی داره به یه هم‌شاگردی بگی «شاگرد»؟»
«می‌بینی، خواهرِ ارشد‌مستقر یینگ؟ این پسره‌بشم اصلاً هیچ درکی نداره!»
شاگردِ حیاطِ درونیِ دیگر با لبخندی تلخ‌وشیرین سر تکان داد و گفت:زیادی «تو برای دیدنِ خواهرِ ارشد فِی اینجایی، درسته؟ از اونجایی که تونستی‌حدود بیای اینجا، حتماً یه بزرگِ فرقه تأییدت کرده. برای چی می‌خوای ببینیش؟»
سپس یوان برگهٔ مأموریت را‌نگاهِ بیرون آورد و به آن‌ها‌راهِ نشان داد: «برای این اومدم.»
شاگرد یینگ برگه را‌تنها از دستش گرفت تا از‌منطقه‌ای نزدیک نگاهش کند: «بده ببینم...»
«از این خبر داشتی؟ نمی‌دونستم خواهرِ‌بشم ارشد فِی توی تالار ماموریت درخواستی‌این‌طور ثبت کرده. و این «یوان» کیه؟»
«آام... اون که—»
پیش از آنکه یوان حتی بتواند جمله‌اش را تمام‌اگرچه کند، صدای دیگری حرفش را برید: «اون بیرون چه خبره؟زیادی کی اون بیرونه و داره اجرای من رو خراب می‌کنه؟»
چند لحظه بعد،شاگرد پری فِی جلوی‌دقایقِ آن‌ها ظاهر شد.
یوان با‌آنجا لبخندی خشک روی‌واردِ لب گفت: «سـ-سلام...»
چشمانِ پری فِی با دیدنِ چهرهٔ یوان از‌شاگرد شدتِ شوک گرد شد و گفت: «تـ-تو!» سپس‌می‌کردند تلوتلوخوران عقب رفت تا اینکه به دیواری خورد.