چپتر 466: مُهرِ باستانی
0یوان پس از آنکه چند ساعت را‌داد به مرورِ تجربه‌های شیائو هوا گذراند، سرانجام‌مقدارِ چشم‌هایش را باز کرد و به اطراف نگریست.
«هنوز برنگشتن؟»
شیائو هوا گفت: «حدودِ یه ساعت پیش برگشتن‌داد تا بگن چند ساعتِ دیگه توی طبقهٔ دوم‌عظیمی کار دارن، ولی داداش یوان غرقِ کارِ خودش بود.»
«آهان، که این‌طور. عیبی‌برایش نداره. به‌هرحال هنوز یه فن‌پرسه هست که باید یاد بگیرم.»
«ممنون که تجربه‌ت رو نشونم‌مکانه دادی، شیائو هوا. فکر کنم‌خیلی فهمیدم چرا نمی‌تونم مرز رو بشکنم.»
شیائو هوا پرسید: «چرا؟»
گفت: «احتمالاً دلیلش‌انرژی کمبودِ انرژی روحی‌مکانه توی اون مکانه.»
شیائو هوا سر تکان داد و گفت: «انرژی روحی وقتِ شکستنِ مرز خیلی مهمه، چون‌فعلاً آدم به مقدارِ عظیمی انرژی روحی نیاز پیدا می‌کنه. برای همین، آدما معمولاً قبل از اینکه‌بگرده برای شکستنِ مرز تلاش کنن، جایی رو انتخاب می‌کنن که بیشترین انرژی روحی رو داشته باشه.»
یوان آه کشید:روحی «که این‌طور... پس‌تکان کار خیلی سخت می‌شه...»
از آنجا که معلول بود و نمی‌توانست بدونِ کمکِ ویلچر و می‌شیو از‌اگه جایش تکان بخورد، پیدا کردنِ مکانی با انرژی روحیِ بهتر از اتاقش برایش‌مطمئن دشوار بود. به‌علاوه، با توجه به شرایطشان، پرسه زدن در بیرون عاقلانه نبود.
یوان با خود فکر کرد: فکر‌مکانه کنم فعلاً باید شکستنِ مرز رو عقب‌چون بندازم و روی حسِ ایزدیم تمرین کنم.
شیائو هوا ناگهان گفت: «اگه داداش یوان نمی‌تونه‌شرایطشان جایی با انرژی روحیِ خوب پیدا کنه، می‌تونه به‌جاش‌بندازم دنبالِ گنجینه‌هایی بگرده که مقدارِ زیادی انرژی روحی دارن.»
یوان گفت: «گنجینه؟ این‌که خیلی سخت‌تره...» او‌داد مطمئن نبود که در دنیای واقعی اصلاً‌مقدارِ گنجینه‌ای با انرژی روحی پیدا می‌شود یا نه.
یوان در دل آه کشید:فعلاً کاش می‌شد یه‌جوری گنجینه‌های این دنیا‌تمرین رو به دنیای واقعی منتقل کرد...
متأسفانه، برخلافِ انتقالِ دانش از تزکیهٔ آنلاین به‌داد دنیای واقعی، انتقالِ اشیای فیزیکی مثلِ گنجینه‌ها به دنیای‌نیاز واقعی، هر طور که فکرش را می‌کرد غیرممکن بود.
یوان گفت: «ممنون بابتِ راهنماییت، شیائو هوا.» و سپس‌پرسه فنِ رزمیِ رتبهٔ باستانی را که از معبدِ اژدها‌روی به دست آورده بود بیرون کشید تا آن را بخواند.
مردِ جوان و خوش‌قیافه‌ای با موهای بلوندِ بلند روی قلهٔ کوهی مشغولِ‌چون تمرین بود. هر بار که مشت می‌زد، تصویرِ اژدهایی شکل می‌گرفت که‌اینکه به دوردست پرواز می‌کرد و هرچه را سرِ راهش بود سوراخ می‌کرد.
یوان زیرِ لب زمزمه کرد: «چه فنِ قدرتمندی...» و همچنان‌ایزدیم به تماشای این جوانِ بااستعداد نشست که داشت فنِ «اژدهای‌گنجینه‌هایی بی‌رحم نه آسمان را در هم می‌کوبد» را تمرین می‌کرد.
البته، چیزی که یوان اکنون تجربه می‌کرد، برای می‌شیو پیش نیامده بود؛ همان‌چون زمانی که در کالسکه سعی داشت این فن را بیاموزد. شاید ماجرا به‌تلاش سازگاری‌شان ربط داشت، اما یوان داشت فن را با سرعتی ترسناک درک می‌کرد.
وقتی یوان در تلاش برای درکِ فن‌توجه بود، شیائو هوا همچون یک نگهبان کنارش‌خود نشست تا مطمئن شود کسی مزاحمش نمی‌شود.
با این حال، شیائو هوا هرچقدر هم که‌وقتِ قدرتمند بود، تواناییِ محافظت از یوان در برابرِ همه‌چیز‌پیدا را نداشت و یکی از این چیزها صدا بود.
«آآآآآه!»
ناگهان صدای بلندی در‌روحی اتاقِ انتظار پیچید و‌داد یوان را به خود آورد.
«بازم تو!بهتر قطعاً داری من‌دشوار رو تعقیب می‌کنی!»
یوان با شنیدنِ این صدا اخم کرد‌داد و به سمتِ در برگشت؛ دخترِ زیبای موطلایی‌عظیمی با چند فن در دست آنجا ایستاده بود.
یوان پرسید: «اینجا‌نبود چی‌کار می‌کنی؟ من‌عقب از صبحِ امروز اینجام.»
دختر سریع‌کمبودِ جواب داد: «منم‌اون از دیشب اینجام!»
یوان آهِ بلندی کشید و گفت: «از‌توجه این کار خسته نمی‌شی؟ برو آزمونت برای‌خود چهار خاندانِ باستانی رو ادامه بده دیگه.»
دختر با چهره‌ای ناباور گفت: «پـ-پس تمامِ‌داد این مدت هویتِ من رو می‌دونستی؟! بازم‌مقدارِ ادعا می‌کنی که تعقیبم نمی‌کنی؟ عمراً باور کنم!»
یوان آهِ بلندی کشید: «نه... یه نفر‌بندازم یونیفرمت رو شناخت و بهم گفت... اصلاً می‌دونی‌خوب چیه... بی‌خیال... حرف زدن با تو فایده‌ای نداره.»
دخترِ تندخو دندان‌غروچه کرد و گفت: «تـ-تو خیلی‌داد شانس آوردی که الان داخلِ هزار فن هستیم،عظیمی وگرنه تا الان صورتت رو خرد کرده بودم!»
یوان شانه بالا انداخت و با آرامش جواب‌شرایطشان داد: «از دفعهٔ پیش درس نگرفتی؟ اگه می‌خوای‌عقب دوباره اون درد رو تجربه کنی، بیا مشت بزن.»
وقتی یوان ماجرای قبلی را‌مکانه به یادش آورد، دختر ناگهان‌خیلی دردِ مبهمی در پاهایش حس کرد.
«همف! بی‌خیال! هرچقدر دوست داری دنبالم بیا، اما اگه‌حسِ دست از پا خطا کنی، صورتت رو خرد می‌کنم!» دخترِ‌دنبالِ تندخو سپس آن‌سوی اتاق نشست و به او بی‌محلی کرد.
اما در کمالِ تعجبِ یوان،اون شیائو هوا از جا برخاست‌شکستنِ و به دخترِ تندخو نزدیک شد.
دختر با‌بهتر اخم به شیائو‌دشوار هوا نگاه کرد.
«چی می‌خوای؟»
شیائو هوا لحظه‌ای طولانی به او خیره‌بندازم ماند و سپس گفت: «تو از چهار خاندانِ‌خوب باستانی هستی، درسته؟ توی خاندان چقدر قدرت داری؟»
«ها؟ برای چی می‌پرسی؟»
شیائو هوا‌بهتر پرسید: «مُهرِ‌برایش باستانی رو داری؟»
چشم‌های دختر از تعجب گرد‌مکانه شد؛ سریع از جا پرید‌خیلی و از شیائو هوا فاصله گرفت.
«تو کی هستی؟نبود از کجا دربارهٔ‌عقب مُهرِ باستانی می‌دونی؟»
«...»
«ازت یه سؤال‌اتاقش پرسیدم! از کجا‌به‌علاوه دربارهٔ مُهرِ باستانی می‌دونی؟!»
دخترِ تندخو دستش را بالا‌مکانه برد و ضربه‌ای به سمتِ‌خیلی صورتِ شیائو هوا روانه کرد.
یوان از جا پرید: «شیائو هوا!» اما پیش از‌حسِ آنکه بتواند کاری کند، شیائو هوا آستینش را تکان‌به‌جاش داد و با آرامش، ضربه را بی‌نقص مهار کرد.
با حس کردنِ قدرتِ ژرف و غیرقابلِ‌درکی‌تکان که از شیائو هوا ساطع می‌شد، چشم‌های‌آدم دختر از شدتِ شوک گرد شد: «تـ-تو...»