چپتر 283: راه‌حلِ بی‌نقص
0با شنیدنِ صدای نفس‌نفس زدنِ می‌فنگ، یوان با لبخندی بر لب گفت:فعلاً «حتی اگه بچگیم ازم گرفته شده باشه، حداقل هنوز آینده‌م رو دارم و‌روی تا وقتی نتونم با قدرتِ خودم از این تخت بیام پایین، تسلیم نمی‌شم.»
«اربابِ جوان... شما...خوب واقعاً...» می‌فنگ باورش نمی‌شد‌بله چه اتفاقی افتاده است.
انگشت‌هایش را تکان داده بود؟ حتی اگر در حدِ یک‌حال تکانِ جزئی بود، باز هم پیشرفتی بزرگ به حساب می‌آمد‌کمک و نشانه‌ای امیدوارکننده بود که شاید واقعاً در آینده خوب شود!
یوان با صدایی آرام گفت: «بله، واقعاً دارم خوب‌فقط می‌شم. اما لطفاً فعلاً این رو پیشِ خودتون نگه دارید،برنامه‌هایی چون می‌خوام برای می‌شیو و یو رو یه غافلگیری باشه.»
می‌فنگ با هیجان سر تکان داد و اشک‌های روی‌می‌شم صورتش تندتر فروریخت: «به کسی نمی‌گم! قول می‌دم تا‌می‌خوام پای جونم هم که شده، به احدی حرفی نزنم!»
پس از چند دقیقه که اشک‌هایش را پاک کرد و آرام شد، گفت: «اربابِ‌نگه جوان، حالا که دیگه عضوی از خاندانِ یو نیستید، چه برنامه‌ای دارید؟ با اینکه‌کسی قطعاً دارید خوب می‌شید، اما بدونِ حمایت و منابعِ خاندانِ یو کارتون سخت می‌شه.»
و ادامه داد: «اگه به پول نیاز‌نیست دارید، فقط به من بگید و من‌کاری تمامِ تلاشم رو می‌کنم تا ازتون حمایت کنم.»
«مشکلی نیست، خانم می‌فنگ.سخت خودم یه برنامه‌هایی دارم. با‌فقط این حال، نگرانِ یه موضوعم.»
«نگرانِ چی هستید،آینده اربابِ جوان؟ کاری‌صدایی از دستِ من برمیاد؟»
یوان پرسید: «نمی‌دونم می‌تونید کمک کنید یا نه، اما نگرانم اگه خاندانِ یو‌خودتون بفهمن می‌شیو داره به من کمک می‌کنه، توی دردسر بیفته و این موضوع‌تندتر دامنِ شما رو هم بگیره. دلم نمی‌خواد این‌طور بشه. راه‌حلی به ذهنتون می‌رسه؟»
«که این‌طور...»
در کمالِ تعجبِ یوان، می‌فنگ با شنیدنِ این‌نیاز حرف زیرِ خنده زد و یوان با خود‌مشکلی فکر کرد که مگر چیزِ خنده‌داری گفته است.
می‌فنگ لحظه‌ای بعد گفت: «اربابِ جوانِ عزیزم، من یه‌می‌شم راه‌حلِ بی‌نقص برای این موضوع دارم؛ راه‌حلی که حتی‌می‌خوام اگه ارباب‌ها هم بفهمن، هیچ دردسری برای می‌شیو درست نمی‌کنه.»
یوان با هیجان پرسید: «واقعاً؟!» این‌آرام راه‌حل چه می‌توانست باشد؟ آن‌قدر خوب‌پیشِ به نظر می‌رسید که باورش سخت بود!
می‌فنگ گفت: «بله، من هرگز به شما دروغ نمی‌گم، اربابِ جوان. خلاصه، راه‌حلِ همه‌چیز‌کاری اینه که می‌شیو خاندانِ یو رو ترک کنه، این‌جوری حتی اگه تصمیم بگیره برای‌بیفته شما کار کنه، اونا نمی‌تونن اعتراضی بکنن.» این حرف یوان را در جا بی‌زبان کرد.
یوان با دستپاچگی گفت: «مـ... می‌شیو خاندانِ یو رو ترک کنه؟ فکر نکنم بتونم‌ازتون این‌قدر خودخواه باشم و می‌شیو رو از یو رو جدا کنم. تازه خودِ می‌شیو‌نمی‌دونم چی؟ اگه نخواد این کار رو بکنه چی؟ منم که قرار نیست مجبورش کنم.»
می‌فنگ سرانجام ماجرا را برایش روشن کرد: «نیازی نیست نگرانِ این چیزها باشید، اربابِ جوان.نگه اولاً که می‌شیو از همون اول آموزش دیده بود تا مراقبِ شما باشه، دوماً خودش‌نمی‌گم هم از قبل قبول کرده که خاندانِ یو رو ترک کنه تا پیشِ شما بمونه.»
یوان با صدایی بهت‌زده زمزمه کرد: «صبر‌بله کن... چی؟ می‌شیو تصمیم گرفته خاندانِ یو‌نگه رو ترک کنه؟ پس یو رو چی می‌شه؟»
می‌فنگ گفت: «بله، می‌شیو همین الانش هم خاندانِ یو رو ترک کرده.موضوعم امروز به اربابان اطلاع می‌دم. در موردِ بانوی جوان، ایشون هم با این‌می‌کنه کار موافق بود و حتی اصرار کرد که می‌شیو خاندان رو ترک کنه.»
یوان آهی کشید: «من... واقعاً نمی‌دونم‌ادامه چی بگم... فقط نمی‌خوام بیشتر از‌تلاشم این باری روی دوشِ می‌شیو باشم...»
«بارِ روی دوش؟» می‌فنگ لحظه‌ای به فکر‌آرام فرو رفت و دوباره گفت: «این چطوره، اربابِ‌نگه جوان؟ بیایید از خودِ می‌شیو بپرسیم نظرش چیه.»
می‌فنگ از حالتِ زانوزده برخاست و پیش‌بله از اینکه بیرون برود تا می‌شیو را‌نگه صدا کند، لحظه‌ای ظاهرش را مرتب کرد.
می‌فنگ به او که نزدیکِ ورودیِ‌مشکلی آپارتمان ایستاده بود، گفت: «بیا اینجا،موضوعم می‌شیو. اربابِ جوان می‌خواد باهات صحبت کنه.»
وقتی با هم واردِ اتاقِ یوان شدند،پول می‌فنگ گفت: «می‌شیو، اربابِ جوان نگرانه که مبادا‌کنم باری روی دوشت باشه. حقیقت رو بهش بگو.»
می‌شیو سر تکان داد و گفت: «من‌آرام از مراقبت از اربابِ جوان لذت می‌برم‌خودتون و اربابِ جوان رو باری روی دوشم نمی‌بینم.»
«بفرمایید، اربابِ جوان. خودِ‌شود می‌شیو گفت. اگه هنوز شک‌اما دارید، احساساتش رو جریحه‌دار می‌کنید.»
یوان با‌تلاشم صدایی نسبتاً گیج‌کنم زمزمه کرد: «می‌فهمم...»
می‌فنگ گفت: «به‌هرحال، می‌شیو دیگه عضوی از خاندانِ یو نیست و از امروز‌می‌کنم پرستارِ شما می‌شه.» سپس برگشت و به می‌شیو نگاه کرد: «در موردِ مدرسه،برمیاد اگه دلت می‌خواد به مدرسه‌رفتن ادامه بدی، سعی می‌کنم یه راهی براش پیدا کنم.»
می‌شیو سر تکان داد.
وقتی همه‌چیز حل‌وفصل شد، می‌فنگ به ساعتش نگاه کرد و گفت: «من وقتِ زیادی اینجا ندارم،چون اما قبل از رفتن باید مطمئن بشم که آموزشت رو فراموش نکردی و به‌درستی از اربابِ‌پای جوان مراقبت می‌کنی. بنابراین، همین الان باید بهم نشون بدی چطور از اربابِ جوان مراقبت می‌کنی.»
«همین الان؟ اما باید‌ازتون چی‌کار کنم؟ اربابِ جوان‌خانم که صبحانه‌ش رو خورده...»
می‌فنگ لحظه‌ای بی‌حرکت ایستاد و‌می‌شه سپس جلو رفت تا پیشانیِ‌بگید یوان را با انگشتش پاک کند.
سپس گفت: «ببین، اربابِ جوان داره عرق‌آرام می‌کنه. می‌خوام لباس‌هاش رو عوض کنی و‌خودتون تا دستت بنده، بدنش رو هم بشوری.»
با شنیدنِ حرف‌های مادرش، چشم‌های می‌شیو گرد شد. هرچند مشکلی با‌فعلاً عوض‌کردنِ لباس‌های یوان نداشت، اما شستنِ بدنِ او جلوی چشمِ مادرش‌داد داستانِ کاملاً متفاوتی بود، به‌خصوص اگر اتفاقِ دفعهٔ پیش تکرار می‌شد.
«چرا دست‌دست می‌کنی؟ اگه قرار نیست‌مشکلی درست از اربابِ جوان مراقبت کنی،موضوعم بی‌درنگ یکی دیگه رو جات می‌آرم.»
می‌شیو با اضطراب آبِ دهانش را قورت‌پول داد، اما جرئت نداشت روی حرفِ مادرش‌ازتون حرف بزند. بنابراین، تنها توانست سر تکان دهد.
به این ترتیب، می‌شیو مشغولِ درآوردنِ لباس‌های‌آرام یوان شد، در حالی که می‌فنگ عقب ایستاده‌نگه بود و بی‌صدا تک‌تکِ حرکاتش را تماشا می‌کرد.
این می‌شیو را به یادِ کودکی‌اش انداخت؛ زمانی که هنوز‌لطفاً آموزش می‌دید و درست مثلِ الان، مادرش از دور تماشایش‌غافلگیری می‌کرد و هر اشتباهِ کوچکی را به او گوشزد می‌کرد.