چپتر 1161: بدون عنوان
0وقتی تیان سویین متوجه شد دخترش می‌خواهد دوباره‌داداش به درونِ قبرستانِ شمشیر هجوم ببرد، بی‌درنگ او‌نباشید را سفت در آغوش فشرد و مانعِ حرکتش شد.
«وایسا! می‌خوای بمیری؟!»
«برام مهم نیست!»
تیان سویین ناگهان فریاد زد:خطرناکه «اون نمی‌میره— فکر کنم!» این حرف‌گرفته تیان یانیو را کمی آرام کرد.
«نگاه کن— فضا رو حس کن. با اینکه شبیهه، ولی اصلاً‌آرامش مثلِ وقتِ مجازاتِ اون زن و شوهر نیست. هرچند شاید دیوانه‌وار‌داشت به نظر برسه، ولی می‌تونم حسِ وابستگی رو از شمشیرها احساس کنم.»
همان‌طور که تماشاچیان منتظرِ نمایشِ باشکوهِ دیگری از اعدام‌کرده بودند، تیغه‌های دفن‌شده در قبرستانِ شمشیر بارِ دیگر از خواب‌آرامش بیدار شدند و در رقصی نفس‌گیر به آسمان اوج گرفتند.
وقتی تمامِ شمشیرها به آسمان رفتند، با هماهنگیِ کاملی به‌نمایشِ حرکت درآمدند. نوکِ تیزِ آن‌ها به سمتِ یوان نشانه رفت که‌شدند با وجودِ صحنهٔ هولناکِ بالای سرش، محکم و بی‌تزلزل ایستاده بود.
با این حال، بانوانِ درونِ‌خطرناکه یوان چنین حسی نداشتند. در واقع،گرفته به‌شدت برای او وحشت کرده بودند.
«اربابِ جوان... فکر کنم‌حتی این حتی برای شما هم‌حالی کمی بیش از حد خطرناکه...»
«داداش یوان...»
«...»
یوان در حالی که هاله‌ای از آرامش کلماتش را در بر‌گرفته گرفته بود، گفت: «نگران نباشید، بهم آسیب نمی‌زنن. می‌تونم حسش کنم.»قاطعش او سعی داشت با اعتمادبه‌نفسِ قاطعش روحِ آن‌ها را آرام کند.
ناگهان غرید: «بیایید!»
شمشیرهای معلق در آسمان بی‌درنگ با نیرویی‌برای عظیم به حرکت درآمدند و همچون رگباری کیهانی‌خطرناکه از شهاب‌سنگ‌های آتشین به سمتِ یوان هجوم بردند.
با این حال، وقتی نخستین شمشیر به یوان رسید‌منتظرِ و بدنش را سوراخ کرد، آن‌طور که انتظار می‌رفت‌دیگر از طرفِ دیگر بیرون نیامد، بلکه در بدنش ناپدید شد.
شمشیرِ دوم و شمشیرهای پس از آن نیز همین کار را‌گرفته کردند و انگار یوان داشت آن‌ها را جذب می‌کرد. این روند‌قاطعش تا جایی ادامه یافت که حتی یک شمشیر هم باقی نماند.
همه‌چیز چنان سریع رخ داد که‌بیش تماشاچیان حتی دقایقی بعد هم در‌کلماتش تلاش بودند بفهمند دقیقاً چه چیزی دیده‌اند.
پس از ورودِ شمشیرها به بدنش،به‌شدت یوان خیلی زود فهمید که می‌تواند هر‌شما زمان که بخواهد خاطراتشان را بازیابی کند.
یعنی دیگه لازم نیست‌وابستگی برای یادآوریِ خاطراتشون یکی‌یکی‌تماشاچیان اینجا بمونم؟ این عالیه!
یوان با پی بردن به اینکه‌داداش می‌تواند سرِ فرصت این خاطرات را‌گفت جذب کند، غرق در هیجان شد.
مدتی بعد، تزکیه‌گرانِ بیرونِ قبرستانِ‌شما شمشیر به آن منطقه بازگشتند و‌آرامش همگی اخم‌های غلیظی بر چهره داشتند.
یکی از آن‌ها به یوان اشاره کرد‌برای و چون شمشیرها هنوز برنگشته بودند، از او‌خطرناکه پرسید: «هی! با شمشیرها چه‌کار کردی؟! چرا برنمی‌گردن؟!»
بدونِ هیچ شمشیری، قبرستانِ شمشیر دیگر نمی‌توانست چنین نامی را به دوش بکشد.اعدام در واقع، حتی ویژگی‌های یک قبرستانِ عادی را هم نداشت، چرا که تنها‌گرفتند گودال‌هایی در زمین باقی مانده بود که شمشیرها از خود به جا گذاشته بودند.
یوان با آرامش‌شما شانه‌ای بالا انداخت‌داداش و جواب داد: «نمی‌دونم.»
«داـداری منو‌اربابِ مسخره می‌کنی؟!حتی شمشیرها رو برگردون!»
«آره! وگرنه بدنت‌حسی رو می‌شکافیم و‌به‌شدت به‌زور پسشون می‌گیریم!»
تزکیه‌گران شروع به تهدیدِ یوان کردند. هرچند‌همان‌طور هیچ‌کدامشان اطمینان نداشتند که به‌تنهایی از پسِ یوان‌تیغه‌های بربیایند، اما در کنارِ هم احساسِ شکست‌ناپذیری می‌کردند.
کمی بیش از دویست تزکیه‌گر حضور داشتند. باور‌هاله‌ای داشتند که اگر همه با هم حمله کنند،آسیب حتی او هم جانِ سالم به در نمی‌برد.
یوان آهی کشید: «من واقعاً نمی‌دونم‌بیش چه بلایی سرِ شمشیرها اومد، نمی‌تونم‌کلماتش هم درشون بیارم چون پیشِ من نیستن!»
«چرت نگو! همهٔ ما‌نداشتند اینجا دیدیم که شمشیرها‌وحشت رو توی بدنت جذب کردی!»
«می‌دونم این‌طور‌می‌تونم به نظر‌وابستگی می‌رسید، اما...»
«به درک! این‌شما عوضی معلومه که‌داداش نمی‌خواد راه بیاد! بگیریدش!»
یوان هنوز جمله‌اش را تمام نکرده بود که تزکیه‌گران‌حالی دورش حلقه زدند. هاله‌ای از خصومت از آن‌ها می‌تراوید‌آسیب و چشمانشان با قصدِ کشت روی او قفل شده بود.
«من واقعاً نمی‌خوام اینجا به کسی آسیب بزنم،وحشت اون هم سرِ چیزی که دستِ هیچ‌کدوممون نبود... بیاید‌حالی سعی کنیم این قضیه رو مسالمت‌آمیز حل کنیم، باشه؟»
یوان بابتِ اینکه تمامِ شمشیرها را برای خودش برداشته‌منتظرِ و این افراد را به دردسر انداخته بود، کمی‌دیگر عذاب‌وجدان داشت، هرچند برای این کارش دلیلِ موجهی داشت.
کسی داد زد: «اگه می‌خوای‌خطرناکه این قضیه مسالمت‌آمیز تموم بشه،کلماتش اون شمشیرها رو پس می‌دی!»
«آره! درسته! شمشیرها رو پس بده!بیش اونا فقط مالِ آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام هستن،گرفته چه برسه به آدمِ هیچ‌کاره‌ای مثلِ تو!»
در میانِ آن‌حسی همهمه، ناگهان فکری به‌برای ذهنِ یوان خطور کرد.
«این چطوره؟ من به همهٔ شما این شانس رو می‌دم‌نمایشِ که یه فنِ شمشیر به انتخابِ خودتون یاد بگیرید. این‌بیدار فنونِ شمشیر از همون شمشیرهایی میان که توی قبرستانِ شمشیر بودن.»
«این دیگه چه چرت‌وپرتيه؟!»
«فکر کردی ما احمقیم؟!»
یوان به‌سرعت‌چنین گفت: «بذارید‌نداشتند توضیح بدم!»
یوان با منطق و استدلال با این تزکیه‌گران حرف زد: «وقتی شمشیرها واردِ بدنم شدن،تیغه‌های من تمامِ فنونِ شمشیرشون رو یاد گرفتم و حاضرم اونا رو بهتون نشون بدم. حتی‌کاملی اگه شمشیرها رو پس بدم، چقدر احتمال داره که واقعاً بتونید فنونشون رو یاد بگیرید؟»
تزکیه‌گران جا خوردند: «تـ... تو همهٔ فنونِ شمشیر رو یاد‌کلماتش گرفتی؟!» اما حرف‌های یوان را هم فوراً باور نکردند، چرا‌داشت که این ادعا بیش از حد رؤیایی به نظر می‌رسید.
«غیرممکنه! حتماً داره بهمون‌حتی دروغ می‌گه تا جونِ‌داداش خودش رو نجات بده!»
«آره! حاضرم سرِ‌حسی جونم شرط ببندم‌به‌شدت که هیچی بارش نیست!»
تزکیه‌گران به‌سرعت‌می‌تونم دوباره حالتِ تهاجمی‌شمشیرها به خود گرفتند.
تیان یانیو همان‌طور که‌بیش از دور تماشا می‌کردند، از‌آرامش مادرش پرسید: «باید چی‌کار کنیم...؟»
تیان سویین با چهره‌ای‌حتی مصمم گفت: «هیچی. خودش‌داداش می‌تونه از پسش بربیاد.»
یوان که دید هیچ‌کس حرفش را باور‌برای نمی‌کند، تصمیم گرفت از راهِ دیگری وارد شود،خطرناکه اما همچنان قصد نداشت جانِ کسی را بگیرد.
دست‌هایش را کاملاً باز کرد و با حالتی تحریک‌آمیز به آن‌ها اشاره کرد:اعدام «باشه. می‌دونید چیه؟ اگه فکر می‌کنید می‌تونید من رو بکشید، بفرمایید. من تا ده‌تمامِ دقیقهٔ اول هیچ مقاومتی نمی‌کنم. اما بعد از ده دقیقه، جوابِ حمله‌تون رو می‌دم.»
حرف‌های یوان که تزکیه‌گرانِ حاضر را تحقیر می‌کرد، خشمی انفجاری به پا کرد و باعث شد‌آسیب مثلِ درندگان به جانش بیفتند. یوان بی‌هیچ واهمه‌ای، دست‌درجیب سرِ جایش ایستاد. انواعِ سلاح‌ها بدونِ هیچ‌رگباری اثری به بدنش می‌خوردند و با گذشتِ شمارشِ معکوسِ ده دقیقه، حضورش هر لحظه تهدیدآمیزتر می‌شد.