چپتر 90: ققنوسِ سرخ
0بانو فنگ با دیدنِ چشم‌های طلایی‌اش‌سمتش در آینه، مثلِ دختربچه‌ای هیجان‌زده به‌آن‌قدر رقص درآمد: «معجزه‌ست! قدرت‌هام دارن برمی‌گردن! هاهوها!»
در این میان، یوان و‌داشت آن دو دختر با چهره‌ای‌به‌سرعت مات‌ومبهوت به او خیره مانده بودند.
برای چه این‌قدر هیجان‌زده بود؟ وقتی همین‌بیشتری الان هم در عالمِ استادِ بزرگِ روح‌نگه بود، منظورش از «قدرت‌هایم برگشته‌اند» چه بود؟
یوان ناگهان‌نیستم پرسید: «امم...جانورِ حالتون خوبه؟»
«هم؟» بانو فنگ بی‌درنگ برگشت و به یوان نگاه‌یک‌متری کرد، اما نگاهش نسبت به قبل تغییرِ چشمگیری کرده‌گرفت بود؛ انگار داشت او را با چشمانی کاملاً متفاوت می‌دید!
به‌سرعت به سمتش رفت و در فاصلهٔ یک‌متری ایستاد. سپس آن‌قدر‌سمتش پایین رفت تا هر دو زانویش روی زمین قرار گرفت و‌قرار با چسباندنِ پیشانی‌اش به کف‌پوشِ مرمری، در برابرِ یوان به خاک افتاد.
بانو فنگ گفت: «مهمانِ گرامی... نه،رازهای اربابِ جوان... از اینکه قدرت‌هام رو برگردوندید،سینه حتی اگه خیلی کم باشه، بی‌نهایت سپاسگزارم!»
یوان درحالی‌که سرش را‌جانورِ می‌خاراند، گفت: «من... من‌صدایی که درست متوجه نمی‌شم.»
بانو فنگ ادامه داد: «راستش رو‌سمتش بخواید، من دقیقاً انسان نیستم. در‌آن‌قدر واقع، من یک جانورِ ایزدی‌ام؛ ققنوسِ سرخ.»
یوان با‌چشمگیری صدایی بهت‌زده گفت:داشت «شما یه ققنوسید؟!»
«امکان نداره...» حتی یو رو‌کردنِ و شیائو هوا هم از‌بیش این اعترافِ بانو فنگ جا خوردند.
بانو فنگ به فاش کردنِ رازهای بیشتری از خودش ادامه داد؛ رازهایی که بیش از ۱۰٬۰۰۰ سال‌خوردند در سینه نگه داشته بود: «بله، اما بنا به دلایلی، تبارم نفرین شد و قدرت‌هام مُهر شدن.نفرین برای همین مجبورم مثلِ یه انسان زندگی کنم. الان بیشتر از ۱۰٬۰۰۰ ساله که دارم این‌طوری سر می‌کنم.»
«۱۰٬۰۰۰ سال!» یوان نمی‌توانست چنین عمرِ درازی‌رفت را تصور کند و از شنیدنِ اینکه‌زانویش بانو فنگ این‌همه تجربه دارد، به‌شدت جا خورد.
یوان با لبخند‌کرده گفت: «پس قدرت‌هاتون‌چشمانی برگشته، نه؟ خیلی خوشحال‌کننده‌ست.»
بانو فنگ آهی کشید: «بله... اما فقط بخشِ‌خودش کوچیکی از اون برگشته و هنوز هم حس‌بله می‌کنم که نفرین داره بدنم رو محدود می‌کنه.»
سپس سر بلند کرد، با نگاهی امیدوار به یوان خیره شد و‌امکان ادامه داد: «با این حال، اربابِ جوان... باور دارم که خونِ شما می‌تونه۱۰٬۰۰۰ کمکم کنه تا این نفرین رو از بین ببرم و دوباره آزاد بشم.»
یوان با‌کاملاً تعجب ابرو بالا‌به‌سرعت انداخت: «خونِ من؟»
بانو فنگ گفت: «بله. به دلایلی، من جذبِ خونِ شما می‌شم‌سمتش و بعد از نوشیدنش، نفرینم ضعیف شد. برای همین، تنها برداشتم‌قرار اینه که خونِ شما تواناییِ از بین بردنِ نفرینم رو داره.»
«بنابراین، از اربابِ جوان تمنای کمک دارم! لطفاً کمکم کنید‌بیش از شرِ این نفرین که ۱۰٬۰۰۰ سال من رو توی این‌مُهر آسمان‌های زیرین اسیر کرده، خلاص بشم! در عوضش هر کاری می‌کنم!»
پس از لحظه‌ای سکوت، یوان با صدایی آرام گفت: «اگه خونِ من واقعاً می‌تونه به رفعِ نفرینتون کمک‌فاش کنه، با کمالِ میل هر چقدر که خون بخواید بهتون می‌دم. اما جبران شدنِ خونم زمان می‌بره و من‌مجبورم وقتِ کافی برای موندن ندارم. تازه معلوم هم نیست برای پاک‌سازیِ کاملِ این نفرین چقدر خون لازم داشته باشید.»
شیائو هوا هم پرید وسطِ حرف و گفت: «درسته. داداش‌ایستاد یوان به‌زودی از پلکانِ آسمان بالا می‌ره تا به اوج‌پیشانی‌اش برسه. اون وقت نداره توی این جای کوچیک معطل کنه.»
بانو فنگ با تعجب‌انگار به او نگاه کرد‌متفاوت و ساکت شد: «پلکانِ آسمان...؟»
وقتی بانو فنگ یک‌فاش دقیقه در سکوت ماند،خودش یوان پرسید: «حالتون خوبه؟»
بانو فنگ پس از اینکه چند بار با گیجی پلک زد، ناگهان به یوان گفت: «اربابِ جوان... اگه نمی‌تونید اینجا بمونید، پس من تا وقتی که از‌سینه نفرینم آزاد بشم، همراهتون میام! البته، این‌قدر خودخواه نیستم که مجانی ازتون کمک بخوام! هر چیزی که توی این مغازه‌ست، از جمله خودم رو، به اربابِ جوان‌دارد پیشکش می‌کنم! تا وقتی اجازه بدید همراهتون بیام و هر از گاهی از خونتون بنوشم، می‌تونید با این گنجینه‌ها یا بدنِ من هر کاری که دلتون می‌خواد بکنید!»
یوان با دهانِ باز به او نگاه کرد: «هر چیزی که‌سپس توی این مغازه‌ست؟» باورش نمی‌شد که بتواند این‌همه گنجینهٔ گران‌بها را یک‌جا‌برابرِ به دست بیاورد، آن هم فقط در ازای دادنِ مقداری از خونش.
یوان با لبخندی مهربان گفت: «ازتون نمی‌خوام گنجینه‌هاتون رو به من بدید، چون به این‌همه گنجینه‌ای که‌آن‌قدر به کارم نمیاد نیازی ندارم. دلم هم نمی‌خواد آدمِ حریصی به نظر برسم و حس کنم از‌اربابِ شمایی که الان به‌خاطرِ یه نفرین توی دردسر افتادید، سوءاستفاده کردم. من به همون خونِ ققنوس راضی‌ام.»
«...»
بانو فنگ با دیدنِ لبخندِ درخشانِ یوان،سرخ چشم‌هایش را ریز کرد و دوباره در‌شیائو برابرش سر خم کرد: «سپاسگزارم، اربابِ جوان!»
سپس ادامه داد: «اربابِ جوان،به‌سرعت می‌تونم دوباره کمی از خونتون رو‌سپس بنوشم؟ فقط یه قطره هم کافیه.»
یوان سر تکان‌کرده داد و دستش‌چشمانی را دراز کرد.
بانو فنگ سر بلند‌فاش کرد و زخمِ کفِ‌خودش دستِ یوان را لیسید.
یک ثانیه بعد، زخم بی‌درنگ ناپدید‌ققنوسِ شد و چند ثانیه پس از‌امکان آن، اعلانی در برابرِ یوان نقش بست.
«ققنوسِ سرخ قراردادِ موقتِ خدمتکاری را آغاز کرد!»
«اربابِ جوان، نامِ کاملِ من فنگ یوشیانگ است، یا خلاصه‌اش فنگ فنگ. تا زمانی که نفرینم برداشته‌بنا شود، به اربابِ جوان وفادار می‌مانم و بی‌هیچ شکایتی از هر فرمانتان اطاعت می‌کنم، و اربابِ جوان می‌تواند‌تصور هر طور که مایل است از بدنِ من استفاده کند. آیا اربابِ جوان اجازه می‌دهد در کنارتان بمانم؟»
یوان سر تکان داد: «آره، مشکلی‌ققنوسِ ندارم.» به‌هرحال داشتنِ یک متحدِ قدرتمندِ‌امکان دیگر در کنارش به نفعش بود.
«ققنوسِ سرخ به‌عنوانِ خدمتکار پذیرفته شد!»
نام: فنگ یوشیانگ
درجهٔ خدمتکار: ایزدی
ارباب: یوان
تزکیه: لایهٔ ۹ از استادِ بزرگِ روح
میراث: هیچ
تبار: تبارِ ققنوسِ باستانی
کالبد: آتشِ خاموش‌نشدنیِ جاودان
—
«آتشِ ققنوس»
«رتبه: آسمانی»
«سطحِ تسلط: ۵»
—
«حسِ برتر»
«رتبه: آسمانی»
—
«تجلیِ چی»
«رتبه: زمینی»
—
«پرواز»
«رتبه: زمینی»
—
«شعله‌های نامیرا»
«رتبه: ایزدی»
—
«مصونیت در برابرِ آتش»
«رتبه: ایزدی»
—
«تبارِ نفرین‌شده»
«رتبه: ؟؟؟»
«تبریک! از آنجا که یک جانورِ ایزدی به‌عنوانِ خدمتکار به دست آمد، لقبِ منحصربه‌فردِ 'رام‌کنندهٔ جانورِ ایزدی' اهدا شد!»
پس از اینکه یوان فنگ یوشیانگ‌رازهای را به خدمتکاری پذیرفت، اعلانی در آسمان‌سینه ظاهر شد تا همهٔ بازیکنان شاهدش باشند.
«تبریک! بازیکن یوان نخستین بازیکنی شد که یک خدمتکارِ جانورِ ایزدی به دست آورد!»
این اعلان بی‌درنگ غوغایی در جامعهٔ‌چشمانی بازیکنان به پا کرد و کمی‌رفت بعد مثلِ آتشی مهارنشدنی در اینترنت پیچید.
بازیکن نیلوفرِ سفید در حالی که با چهره‌ای مات‌ومبهوت به اعلانِ آسمان خیره مانده بود، با خود زمزمه کرد: «جانورِ ایزدی...؟» و برگشت تا به گربهٔ سیاهِ دودمش نگاه کند. به‌عنوانِ نخستین‌چنین بازیکنی که خدمتکاری به دست آورده بود، طبیعتاً به خودش افتخار می‌کرد. اما پس از اینکه بازیکن یوان ناگهان از غیب پیدایش شد و یک خدمتکارِ درجهٔ ایزدی به دست آورد، دستاوردهایش‌می‌تونه در یک چشم‌به‌هم‌زدن زیرِ سایه رفت. حالا که بازیکن یوان یک جانورِ ایزدی به دست آورده بود، او هم می‌توانست دستاوردِ خودش را طوری در نظر بگیرد که انگار هرگز اتفاق نیفتاده است.
در همین حین، در اتاقِ فنگ یوشیانگ،سرخ یو رو و شیائو هوا با چهره‌هایی‌شیائو شوکه به فنگ یوشیانگ خیره شده بودند.
یو رو با صدایی آهسته زمزمه کرد: «داداش... همین الان یه ققنوس رو به‌عنوانِ‌زانویش خدمتکارش گرفت؟» با اینکه نمی‌توانست جلوی حسادتِ اندکش به یوان را بگیرد، به خاطرِ یک‌اربابِ دستاوردِ باورنکردنیِ دیگر که بدونِ شک تمامِ دنیا را تکان می‌داد، به او افتخار می‌کرد.
از سوی دیگر، شیائو هوا احساسی ناخوشایند و‌متفاوت غیرقابل‌توصیف در سینه‌اش داشت، تقریباً مثلِ اینکه چیزِ‌سپس مهم و خاصی از او گرفته شده باشد.
فنگ یوشیانگ ناگهان از جا‌کردنِ برخاست، گونه‌های یوان را بوسید‌بیش و گفت: «ممنونم، اربابِ جوان.»
یو رو با دیدنِ این صحنه، در‌سرخ حالی که چشم‌هایش از شدتِ شوک گرد‌شیائو شده بود، با صدای بلندی فریاد زد: «آه!»
مدتی بعد، یوان از فنگ یوشیانگ پرسید:رفت «می‌تونم فنگ فنگ صدات کنم، درسته؟ اگه قراره‌روی دنبالم بیای، با این مکان می‌خوای چی‌کار کنی؟»
او جواب داد: «بله، اربابِ جوان می‌تواند هر طور که مایل است صدایم کند. در موردِ آسمانِ‌آن‌قدر ققنوس، از آنجا که کسی را ندارم که آن‌قدر به او اعتماد داشته باشم تا این مکان‌اربابِ را به دستش بسپارم، خیلی ساده مغازه را می‌بندم چون دیگر وقتی برای مدیریتِ آن نخواهم داشت.»
یوان سر تکان داد:فاش «که این‌طور...» و لحظه‌ای بعد‌رازهایی ادامه داد: «راستی... خونِ ققنوس...»
فنگ یوشیانگ لوحِ یشمیِ حاویِ خونِ‌ققنوسِ ققنوس را به او داد: «بفرمایید،امکان این هم خونِ ققنوس، اربابِ جوان.»
یوان ناگهان از او پرسید: «آهان راستی...رفت از اونجا که تو در واقع همون‌زانویش ققنوسِ سرخی، یعنی این خون مالِ خودته؟»
فنگ یوشیانگ سر تکان داد: «درست است، اربابِ جوان.» و ادامه داد:رفت «با این حال، خونِ داخلِ این لوحِ یشمی پیش از نفرین شدنم‌چسباندنِ از بدنم استخراج شده، بنابراین می‌توان گفت که دیگر خونِ من نیست.»
یوان سپس پرسید:خوردند «دقیقاً این نفرین‌رازهای چطور کار می‌کنه؟»
«خب، پایهٔ تزکیه‌ام را مُهر کرده و پس می‌زند، و مهم نیست‌امکان چقدر تزکیه کنم، اجازه نمی‌دهد به عالمِ بعدی عروج کنم، برای همین‌بیش است که بیش از ۱۰٬۰۰۰ سال در عالمِ استادِ بزرگِ روح گیر افتاده‌ام.»
«علاوه بر این، محدودیتی روی تبارم می‌گذارد و مجبورم‌یک‌متری می‌کند در فرمِ انسانی‌ام بمانم، و تا زمانی که نفرین‌چسباندنِ به‌اندازهٔ کافی ضعیف نشود، نمی‌توانم دوباره به فرمِ ققنوسی‌ام برگردم.»
یوان به پرسیدن ادامه‌انگار داد: «یعنی تو در واقع‌می‌دید خیلی قوی‌تر از خودِ الانتی؟»
فنگ یوشیانگ سر تکان داد: «درست است، اربابِ جوان. پایهٔ تزکیهٔ واقعیِ من در واقع‌داشته خیلی بالاتر است چون من در عالم‌های بالایی به دنیا آمده‌ام. فقط به این دلیل‌می‌کنم الان در این مکان گیر افتاده‌ام که با قدرتِ فعلی‌ام نمی‌توانستم در عالم‌های بالایی زنده بمانم.»
او گفت: «با این حال، با ضعیف شدنِ نفرین، قدرت‌هایم باید برگردند. بنابراین با‌شیائو اینکه در وضعیتِ فعلی‌ام نمی‌توانم کمکِ زیادی به اربابِ جوان بکنم، به‌محضِ اینکه نفرینم‌نگه ضعیف شود و قدرت‌هایم آرام‌آرام برگردند، در آینده بیشتر به کارِ اربابِ جوان خواهم آمد.»