چپتر 659: رویارویی با خاندان گو
0گو تائو که کاسهٔ صبرش لبریز شده بود، با‌فاصله‌ای صدایی خشمگین داد زد: «اون هرزه، مین لی، کدوم‌آسمان گوریه؟! تقریباً یک هفته‌ست اینجا منتظریم! الان دیگه باید می‌رسید!»
سپس از پدرش که کنارش‌شدند داخلِ کالسکه نشسته بود پرسید:نفر «فکر می‌کنی خاندانِ مین گولمون زدن؟»
«امکان نداره. اون دربارهٔ همچین چیزی دروغ نمی‌گه. این کار فقط به اعتبارِ خاندانش لطمه می‌زنه،اونو و می‌دونی که ما چقدر برای آبرومون ارزش قائلیم. تازه، داریم دربارهٔ مین لی حرف می‌زنیم. اونا‌غیرممکنه اعتبارِ خاندانشون رو فدای اون نمی‌کنن. اصلاً فکر می‌کنی چرا از همون اول اونو به ما فروختن؟»
گو تائو گفت: «منطقیه... با این حال، این چیزی از این واقعیت‌فروختن کم نمی‌کنه که مین لی اینجا نیست. ما بلافاصله بعد از رفتن‌دستمون از خاندانِ مین اومدیم اینجا، پس محاله که از دستمون در رفته باشه.»
«اونم غیرممکنه. من با آدمای اینجا‌خیره حرف زدم. هیچ‌کدومشون مین لی رو ندیدن،شناور و اونم دختریه که حسابی تو چشمه.»
گو تائو با صدای بلند آه کشید: «پس تا‌آن‌ها کی قراره صبر کنیم؟ نمی‌تونیم تا ابد اینجا بمونیم،چهره‌ای بماند که عروسی هم قراره سه روزِ دیگه باشه!»
«کاری جز‌ارزش صبر کردن‌تازه از دستمون برنمیاد.»
در همین لحظه، افرادِ خاندانِ گو متوجهِ‌اصلاً گروهی شدند که به سمتشان می‌آمدند. همهٔ‌منطقیه آن‌ها جز یک نفر، زیبارویانی شهرآشوب بودند.
با این حال، چشمِ گو‌یوان تائو فقط یک نفر را‌نه‌چندان می‌دید؛ بانوی جوانی با چهره‌ای آشنا!
یوان خیره به پلکانِ عظیمی که در فاصله‌ای نه‌چندان دور‌نفر در هوا شناور بود، با شگفتی زمزمه کرد: «وای، پس‌یوان پلکانِ آسمان اینه، نه؟ خیلی باشکوه‌تر از چیزیه که انتظار داشتم.»
این پلکان روی‌هم‌رفته تنها نُه پله داشت، اما آن‌قدر عظیم بود‌نمی‌کنن که آسمان را پر می‌کرد و انگار برای غول‌ها ساخته شده بود.نیست در انتهای پلهٔ نهم نیز دری طلایی و زیبا به چشم می‌خورد.
چو لیوشیانگ با صدایی مات‌ومبهوت زمزمه‌نمی‌کنن کرد: «تا حالا همچین پلکانِ بزرگی ندیده‌گفت بودم. انگار واقعاً برای غول‌ها ساخته شده.»
یوان پرسید: «حالا که‌آشنا حرفِ غول‌ها شد... اونا‌عظیمی توی دنیای تزکیه هم هستن؟»
فنگ یوشیانگ‌افرادِ سر تکان‌گروهی داد: «آره، هستن.»
«ولی الان‌ارزش فقط توی آسمان‌های‌داریم بالایی پیدا می‌شن.»
می‌شیو از او‌اونا پرسید: «تا حالا‌نمی‌کنن یکیشون رو دیدی؟»
«وقتی هنوز اون بالا زندگی می‌کردم، چند نفرشون‌عظیمی رو دیدم. همه‌شون موجوداتی فوق‌العاده قدرتمند با زوری بی‌رقیب‌وای هستن. تازه با بدن‌هایی تقریباً نابودنشدنی به دنیا میان.»
یوان لبخند زد:متوجهِ «حالا دلم می‌خواد‌سمتشان یکیشون رو ببینم.»
فنگ یوشیانگ ناگهان‌قائلیم گفت: «راستی، اون‌حرف پلکانِ آسمانِ واقعی نیست.»
«پس واقعیش کجاست؟»
او گفت:جوانی «داخلِ اون‌آشنا درِ طلاییه.»
«که این‌طور...»
مین لی‌ارزش ناگهان ردای یوان‌داریم را کشید: «یوان...»
«همم؟ چی شده؟»
با اخمی نگران گفت:آشنا «اون کالسکهٔ بزرگِ جلومون‌عظیمی رو می‌بینی؟ خاندانِ گو هستن.»
یوان برای اطمینان پرسید:گروهی «خاندانِ گو؟ همون خاندانی که‌آن‌ها قرار بود باهاشون ازدواج کنی؟»
مین لی‌ارزش سر تکان‌تازه داد: «آره.»
«اینجا چی‌کار‌می‌زنیم می‌کنن؟ فکر می‌کنی‌فدای اومدن دنبالِ تو؟»
«دلیلِ دیگه‌ای برای اینجا‌آشنا بودنشون به ذهنم نمی‌رسه.عظیمی این دیگه خیلی تصادفیه.»
یوان گفت: «لازم نیست نگرانشون‌شدند باشی. اگه دست از پا‌نفر خطا کنن، من ازت محافظت می‌کنم.»
و درست وقتی می‌خواستند‌تازه از کنارِ کالسکه رد شوند،خاندانشون کسی ناگهان داد زد: «ایست!»
لحظه‌ای بعد، گو تائو‌خاندانشون و پدرش همراه با‌چرا نگهبانانِ بسیاری محاصره‌شان کردند.
گو تائو جلو آمد و به سینه‌اش کوبید: «مین لی! چطور‌دور جرئت کردی از ازدواجمون فرار کنی! زود باش و با من‌چیزیه به خاندان برگرد تا تو رو خوشبخت‌ترین زنِ این دنیا کنم!»
مین لی پوزخند زد: «رد می‌کنم. من بی‌دلیل خاندانِ‌آن‌ها مین رو ترک نکردم، گو تائو. ترجیح می‌دم خودم‌چهره‌ای رو بکشم تا اینکه به خاندانِ شما ملحق بشم.»
مردِ میانسالی که پشتِ گو تائو‌حرف ایستاده بود، ناگهان به حرف آمد:اصلاً «بیا اوضاع رو سخت نکنیم، مین لی.»
«حتی اگه از‌اونا خاندانِ مین فرار‌نمی‌کنن کنی، کجا می‌تونی بری؟»
«کجا رفتنم‌جوانی به شما‌آشنا ربطی نداره!»
مردِ میانسال چرخید تا‌گروهی به پلکانِ آسمان در پشتِ‌آن‌ها سرش نگاه کند و خندید.
«واقعاً فکر می‌کنی به‌عنوانِ یک جنگجوی‌حرف روح تواناییِ عروج از این پلکان‌اصلاً رو داری؟ عقلت رو از دست دادی؟»
یوان ناگهان جلو رفت و بینِ‌نمی‌کنن مین لی و خاندانِ گو ایستاد:فروختن «کی گفته که قراره تنهایی بالا بره؟»
گو تائو که حضورِ یوان به دلیلی‌پلکانِ برایش تهدیدآمیز بود، فوراً اخم کرد: «تو‌شگفتی دیگه کی هستی؟ می‌دونی ما کی هستیم؟»
«اسمم یوانه. و‌متوجهِ شما یکی از هفت‌می‌آمدند خاندانِ میراث‌دار هستین، درسته؟»
گو تائو چشم‌هایش را باریک کرد: «اگه می‌دونی، قبل‌خاندانشون از اینکه جونت رو از دست بدی گمشو کنار.گفت دارم سعی می‌کنم اینجا با زنِ خودم حرف بزنم.»
از آنجا که در یک هفتهٔ گذشته پای پلکانِ آسمان منتظر بودند،فروختن هنوز از تازه‌ترین دستاوردِ یوان خبر نداشتند. اگر می‌دانستند یوان به‌تنهایی فرقهٔ‌دستمون خون را نابود کرده است، جرئت نمی‌کردند این‌طور به او بی‌احترامی کنند.
فنگ یوشیانگ خواست جلو برود اما یوان راهش‌عظیمی را بست: «و تو که با اربابِ جوانِ من‌وای این‌قدر زشت حرف می‌زنی، حتماً از جونت سیر شدی.»
«خب که چی اگه یکی از هفت خاندانِ میراث‌دار هستین؟نفر مین لی پیش از این گفته که با خاندانِ شما ازدواج‌خیره نمی‌کنه. تازه، اون قراره با من از پلکانِ آسمان عروج کنه.»
رگ‌های پیشانیِ‌ارزش گو تائو‌تازه بیرون زد.
گو تائو با صدایی سرد غرید: «مین لی، نگو که خاندانت‌اونو رو رها کردی و خطرِ توهین به خاندانِ من رو به‌اومدیم جون خریدی تا فقط با این آدمِ هیچ‌کاره باشی؟ دیوونه شدی؟!»
مین لی سر تکان داد: «اگه اون‌پلکانِ هیچ‌کاره‌ست، پس تو از زباله هم کمتری،شگفتی گو تائو. اصلاً نمی‌دونی داری با کی درمی‌افتی.»
سپس مردِ میانسال گفت: «دیگه از این‌می‌آمدند مزخرفات خسته شدم. اگه نمی‌خوای با پای‌چشمِ خودت با ما برگردی، مجبورت می‌کنیم! بگیرینش!»
نگهبانان بی‌درنگ سلاح‌هایشان‌قائلیم را به سمتِ یوان‌می‌زنیم و بقیه نشانه گرفتند.
فنگ یوشیانگ ناگهان فریاد زد و پایهٔ تزکیهٔ‌چرا استادِ بزرگِ روحِ خود را آزاد کرد: «من‌واقعیت هم دیگه از خاندانِ گوی شما خسته شدم!»