چپتر 1171: سفرِ مشترکشان
0(جین شی... خیلی زود ترکمون کرد. هنوز کلی سؤال ازش‌پشتِ داشتم.) یوان در دل آهی کشید و در خطی مستقیم‌هیچ‌چیز به سمتی که جین شی به او گفته بود پرواز کرد.
یوان همان‌طور که به سوی مقصدِ نامعلومش پرواز می‌کرد، آرام‌آرام خاطراتِ شمشیرهایی‌حال را که از قبرستانِ شمشیر به دست آورده بود جذب می‌کرد، به‌رسید این امید که یکی از آن‌ها خاطراتی از جین شی داشته باشد.
یک روز...دارم یک هفته...می‌کنم دو هفته...
یک ماه بعد.
یوان با صدای بلند آه کشید: «یعنی جین شی مسیرِ درست رو بهم‌چیزی داد، یا تا لحظهٔ آخر داشت من رو سر کار می‌ذاشت؟ الان یک‌راه ماهِ تمامه که دارم یه بند پرواز می‌کنم، ولی جز آب هیچی نمی‌بینم.»
پس از دو هفته پروازِ مستقیم، یوان‌روبه‌رویش سرانجام خشکی را پشتِ سر گذاشت و‌آدرنالینش واردِ چیزی شد که شبیهِ دریایی بی‌کران بود.
وقتی آدم یک ماهِ تمام به‌هیچی هیچ‌چیز برنمی‌خورَد، تنها می‌تواند فرض کند‌گذاشت که راه را اشتباه رفته است.
«تازه، هنوز‌فهمید یه کلید‌ناگهان هم کم دارم...»
فنگ یوشیانگ خندید: «فکر نمی‌کنم این‌جوری‌نمی‌بینم شما رو سر کار بذاره، مخصوصاً‌واردِ بعد از اینکه هویتِ واقعی‌تون رو فهمید.»
پس از یک هفته پروازِ دیگر، یوان ناگهان‌اما با حسِ ایزدی‌اش متوجهِ جزیرهٔ کوچکی در حدودِ هزار‌باعث مایلیِ روبه‌رویش شد، اما به نظر می‌رسید خالی باشد.
با این حال، همین آدرنالینش را‌هیچی بالا برد و باعث شد مثلِ‌گذاشت یک ستارهٔ دنباله‌دار به سمتش سرعت بگیرد.
وقتی رسید، روی‌دیگر جزیره‌ای که خالی به‌متوجهِ نظر می‌رسید فرود آمد.
پس از چند دقیقه انتظار بی‌آنکه‌نمی‌بینم اتفاقی بیفتد، یوان داد زد: «هی! می‌دونم‌چیزی اینجایی، تیان شین! خودت رو نشون بده!»
همان‌طور که انتظار می‌رفت، پیکری‌هزار در دوردست پدیدار شد و‌می‌رسید آرام‌آرام به او نزدیک شد.
اما این شخص نقابی‌می‌کنم بر چهره نداشت و‌پروازِ دقیقاً شبیهِ یوان بود.
تیان شین‌فهمید پرسید: «هر نُه‌حسِ کلید را داری؟»
«نه، هنوز یکیشون کمه، ولی اگه‌نمی‌بینم جین شی بهم گفت بیام اینجا، پس‌چیزی باید آخرین کلید رو همین‌جا پیدا کنم.»
تیان شین لبخند زد‌حدودِ و کفِ دستش را‌اما به یوان نشان داد.
روی کفِ دستش، کلیدِ‌می‌کنم بزرگی قرار داشت که‌پروازِ با بقیه فرق می‌کرد.
تیان شین بشکنی زد و ساختمانِ عظیمی‌متوجهِ از هیچ پشتِ سرش پدیدار شد و گفت:نظر «این کلیدِ اصلی است— آخرین کلیدِ پادشاهیِ من...»
یوان در حالی که دست‌به‌سینه ایستاده‌نمی‌بینم بود گفت: «خب، برای گرفتنش باید چی‌کار‌چیزی کنم؟ چون بعید می‌دونم مجانی بهم بدیش.»
تیان شین با چهره‌ای آرام‌هزار گفت: «چیزِ خاصی نیست. فقط‌می‌رسید می‌خواهم کاری برایم انجام دهی.»
«چه کاری؟»
«احتمالاً تا الان متوجه شده‌ای، اما‌ایزدی‌اش در زندگیِ کنونی‌ات کسانی هستند که‌مایلیِ در زندگیِ پیشینت هم با تو بوده‌اند.»
یوان ابرویی بالا انداخت‌ولی و سر تکان داد: «درسته.خشکی چرا الان اینو بهم می‌گی؟»
«جین شی... اگر روزی با او‌مایلیِ روبه‌رو شدی، لطفاً مراقبش باش، چرا که‌همین من در گذشته در حقش کوتاهی کردم.»
«در حقش‌دارم کوتاهی کردی؟می‌کنم منظورت چیه؟»
در پاسخ به سؤالِ او، تیان‌ایزدی‌اش شین انگشتش را به سمتش گرفت و‌روبه‌رویش چیزی را به داخلِ پیشانی‌اش شلیک کرد.
با هجومِ خاطرات‌می‌کنم به ذهنش، یوان بی‌درنگ‌پروازِ گیج و منگ شد.
درونِ این خاطره، همه‌چیز را از‌مایلیِ دریچهٔ چشمانِ تیان شین می‌دید و زنِ‌همین زیبایی با چهره‌ای درهم‌شکسته روبه‌رویش ایستاده بود.
«تیان شین، بذار‌بند باهات بیام! می‌خوام‌هیچی مثلِ تو قوی بشم!»
تیان شین با پوزخندی سرد گفت: «و‌متوجهِ با من اومدن چطور قراره به این‌اما هدفت کمک کنه؟ رد می‌کنم. فقط مایهٔ دردسری.»
جین شی دندان به هم سایید‌نمی‌بینم و گفت: «برام مهم نیست! چه‌واردِ موافق باشی چه نه، باهات میام!»
تیان شین آهی‌کوچکی کشید: «پس حالا‌مایلیِ مزاحم هم شدی؟»
«خـ-خفه شو! باهات میام و ازت‌هیچی یاد می‌گیرم! در عوض، بهت خدمت می‌کنم!واردِ حـ-حتی حاضرم تو رو مرشد صدا بزنم!»
تیان شین‌فهمید دوباره آهی کشید‌حسِ و رو برگرداند.
«هر کاری دلت می‌خواد بکن. اما وقتی تو دردسر‌خشکی افتادی انتظار نداشته باش ازت محافظت کنم، چون جاهایی‌آدم که سرنوشتِ من عبور از اون‌هاست، پر از خطره.»
به‌آرامی در هوا جهید و سپس پرواز کرد و‌نظر دور شد. جین شی بی‌درنگ، با وجودِ جراحت‌هایی که پس‌ستارهٔ از نبردی کوتاه با او برداشته بود، به دنبالش رفت.
طیِ چند هزار سالِ بعدی، جین شی مانندِ یک زیردست سایه‌به‌سایهٔ تیان شین می‌رفت. از مکان‌های خطرناکی که حتی جاودانه‌ها‌تمام از آن‌ها دوری می‌کردند تا سرزمین‌های ناشناخته، جین شی انواع و اقسامِ محیط‌ها را به چشم دید و موقعیت‌های بی‌شماری‌بذاره را در یک‌قدمیِ مرگ تجربه کرد. با این حال، همچنان بدونِ به زبان آوردنِ حتی یک شکایت، به دنبالش می‌رفت.
پس از هزاران سال بودن در کنارِ هم، جین شی چیزهای زیادی دربارهٔ تیان شین فهمید و اجتناب‌ناپذیر بود که‌آدرنالینش سرانجام احساساتِ عاشقانه‌ای به او پیدا کند. اما از آنجا که نمی‌خواست رابطه‌شان را خراب کند، احساساتش را پنهان نگه‌بیفتد داشت. متأسفانه، در پنهان کردنِ احساساتش مهارتی نداشت و حتی یک نابینا هم می‌توانست بفهمد که عاشقِ تیان شین شده است.
در موردِ تیان شین، با اینکه از احساساتِ او خبر داشت، چون با خاطراتِ زندگی‌های‌دریایی پیشینِ خود به دنیا آمده بود، نمی‌توانست به آن‌ها پاسخی بدهد و طوری رفتار می‌کرد که‌کلید انگار متوجهِ چیزی نشده است. همچنین نمی‌خواست اعتراف کند، اما از همراهیِ جین شی لذت می‌برد.
برای او، جین شی شاگردِ غیررسمی‌اش‌مایلیِ بود و هر از گاهی با‌حال توصیه‌هایی مبهم، به تزکیهٔ او کمک می‌کرد.
با وجودِ اینکه خلافش را گفته بود، چند باری هم جانش را نجات داد. البته‌شبیهِ این کار را مخفیانه انجام می‌داد تا جین شی او را دست نیندازد، اما او‌است سرانجام از این موضوع باخبر می‌شد و همین باعث می‌شد احساساتش به او قوی‌تر شود.
سفرِ مشترکِ آن‌ها صد هزار سالِ دیگر ادامه یافت،کوچکی تا اینکه در روزی که جین شی تصمیم گرفت‌حال موقتاً از او جدا شود، در یک حادثه جان باخت.
یوان خشم و اندوهی را که‌نمی‌بینم تیان شین در لحظهٔ پی بردن به‌چیزی مرگِ او احساس کرده بود، حس کرد.
«باز هم نتونستم از کسی که دوستش دارم محافظت کنم...» تیان شین سفرش را‌آدرنالینش برای هزار سال متوقف کرد و به اعمالِ خود و تردیدش در ابرازِ احساسات‌آمد به جین شی اندیشید، چرا که نسبت به عزیزانش در زندگی‌های پیشین نیز احساساتی داشت.
او به‌عنوانِ تنها «تیان» که پیش از ملاقات با شخصی خاص، خاطراتِ زندگی‌های پیشینِ‌چیزی خود را به دست آورده بود، دنیا را با نگاهی متفاوت می‌دید و همیشه‌اشتباه دیگران را از خود می‌راند، چرا که می‌ترسید این کار بی‌وفایی به شریک‌های قبلی‌اش باشد.
تیان شین در طولِ انزوای هزارساله‌اش،ایزدی‌اش در جزیرهٔ کوچکی ماند— همان جزیره‌ای‌مایلیِ که یوان اکنون در آن بود.