چپتر 207: نواختن با تمامِ جدیت
0بزرگ جینگ با چشم‌های گردشده به پیکرِ نقاب‌دار‌درک با نقابِ یشمِ سیاه خیره ماند و مبهوت‌بهترین زمزمه کرد: «خدای من... آخه اون شرکت‌کننده کیه؟»
«این یوان... یعنی توی رقابتِ دونفره‌مون از تمامِ توانش‌چشم استفاده نمی‌کرد؟ داشت... من رو دست‌کم می‌گرفت؟» سونگ لینگ‌اِر‌شگفت‌انگیز با ناباوریِ آشکار در چشم‌هایش به یوان خیره شد.
اینکه کسی او را دست‌کم بگیرد، آن هم رئیسِ فرقهٔ‌مات‌ومبهوت آکادمیِ نوای آسمانی را، به‌سادگی دور از ذهن بود. با‌گل‌ها پی بردن به این موضوع، حسِ وصف‌ناپذیری در قلبش دوید.
البته، یوان در رقابتِ دونفره‌شان عمداً سونگ لینگ‌اِر را دست‌کم نگرفته بود؛نیازی فقط حس نمی‌کرد در یک رقابتِ دوستانه بینِ دو نوازندهٔ چنگ نیازی‌بهترینِ به این‌همه جدیت باشد و بیشتر آن را یک مبارزهٔ دوستانه می‌دید.
با این حال، به‌عنوانِ کسی که عادت کرده بود در مسابقات بهترینِ خودش را نشان‌می‌دانستند دهد، حالا که واقعاً در یک مسابقه شرکت می‌کرد، ناخودآگاه کلیدِ «جدیت» خود را روشن کرده‌شنیدنِ بود و با تمرکز و جدیتی مطلق چنگ می‌نواخت، به‌خصوص که این یک مسابقهٔ موسیقی بود.
در همین حال، تماشاچیان و شرکت‌کنندگان همگی با چهره‌هایی که شوک و ناباوری در آن‌ها موج می‌زد،اجرای به یوان چشم دوختند. با اینکه بیشترِ تماشاچی‌ها شرایط را درک نمی‌کردند و نمی‌فهمیدند اجرای یوان تا‌بودند چه حد شگفت‌انگیز بوده، اما می‌دانستند این بهترین چیزی است که امروز و چه‌بسا در تمامِ عمرشان شنیده‌اند.
شرکت‌کنندگانِ دیگر نیز از اجرای یوان مات‌ومبهوت مانده‌دیگر بودند و با اینکه لحظاتِ زیادی از شنیدنِ آن‌می‌گذشت سه نتِ موسیقی می‌گذشت، همچنان توهمِ گل‌ها را می‌دیدند!
«یوان... تو...»
حتی فِی یویان هم با دهانی باز‌شرایط به یوان خیره شده بود و در‌اما آن لحظه تپشِ تندِ قلبش را حس می‌کرد.
پس از سکوتی طولانی که چند دقیقه طول کشید، سونگ‌دوختند لینگ‌اِر سرانجام از بهت بیرون آمد و برای نخستین بار‌اما در این مسابقه، پیش از همه رأی داد: «۱۰ امتیاز.»
اما چیزِ دیگری نگفت.چه‌بسا نه تحسینی، نه نظری— هیچ‌چیز،نیز انگار زبانش بند آمده بود.
ارشد ژو و بزرگ جینگ هم لحظه‌ای بعد‌دوستانه به دنبالش رأی دادند و آن‌ها نیز تنها‌بیشتر به دادنِ امتیاز بسنده کردند و حرفی نزدند.
«۱۰ امتیاز...»
«۱۰ امتیاز...»
با وجودِ اینکه او نخستین شرکت‌کننده‌ای بود که در این مسابقه امتیازِ کامل می‌گرفت،زیادی تماشاچیان از هیجان منفجر نشدند و تشویقی در کار نبود. آن‌ها نسبتاً ساکت ماندند،لحظه که احتمالاً به این دلیل بود که همچنان سعی داشتند شرایط را هضم کنند.
تا بیشترِ این تماشاچی‌ها به خود‌نگرفته بیایند، داوران رأیِ خود را داده‌نیازی و به سراغِ تیمِ بعدی رفته بودند.
اما وقتی سرانجام نوبت به تیمِ بعدی رسید، انگار از نظرِ ذهنی در‌بوده شرایطِ مناسبی نبودند. وقتی سعی کردند چنگ بنوازند، صدای ساز طوری بود که گویی‌مانده اولین بار است به چنگ دست می‌زنند، یا به‌کلی نواختنِ آن را فراموش کرده‌اند.
«صفر امتیاز.»
«از طرفِ من هم صفر.»
«صفر.»
هر سه داور به‌سرعت رأی دادند و برای‌درک نخستین بار در این مسابقه، درست پس از‌بهترین اولین امتیازِ کامل، پایین‌ترین امتیازِ ممکن به دست آمد.
در کمالِ تعجبِ تماشاچیان، این ماجرا برای چند تیمِ بعدی‌دوختند هم تکرار شد. انگار تمامِ شرکت‌کنندگانی که بعد از یوان‌اما نوبتشان می‌شد، ناگهان تواناییِ نواختنِ چنگ را از دست داده بودند.
این موضوع تماشاچیان را به‌شدت گیج کرد و به‌نیز شک انداخت که نکند یوان عمداً کارِ بقیهٔ شرکت‌کنندگان‌همچنان را خراب کرده باشد، کاری که تقلب به حساب می‌آمد.
با این حال، چون داوران هیچ حرفی در این باره نزدند، تماشاچیان هم نمی‌توانستند چیزی بگویند. حتی‌مبارزهٔ اگر کسی می‌خواست صدایش را به اعتراض بلند کند، با یادآوریِ اجرای خارق‌العادهٔ یوان خیلی زود نظرش‌کلیدِ عوض می‌شد. هر چه باشد، کسی با چنین استعدادی هیچ نیازی نداشت که در مسابقه تقلب کند.
یک ساعت بعد، رأیِ‌دوختند آخرین تیم در بخشِ‌درک اولِ مسابقه هم اعلام شد.
با پایانِ بخشِ اولِ رقابت، بیش از‌موج نیمی از شرکت‌کنندگان به دلیلِ نتایجِ ضعیفشان‌درک حذف شدند و تنها چندصد تیم باقی ماندند.
ارشد ژو گفت: «این پایانِ بخشِ اوله.»شرکت‌کنندگانِ و ادامه داد: «توی بخشِ دومِ مسابقه،زیادی تیم‌ها باید یه قطعه رو با هم بنوازن.»
«بالاخره می‌تونیم‌دوید یه موسیقیِ‌دونفره‌شان واقعی گوش بدیم!»
«منتظرِ همین بودم!»
تماشاچیان غرقِ هیجان بودند. گرچه بخشِ اولِ مسابقه به نوبهٔ خودش‌بیشترِ جذاب بود، اما آن‌قدر کوتاه بود که فرصت نمی‌داد شنونده واقعاً در‌چیزی موسیقی غرق شود، چرا که با سه نتِ سریع به پایان می‌رسید.
مدتی بعد، ارشد ژو ادامه داد: «چون این مسابقه‌نیز دونفره‌ست، باید با هم‌تیمی‌تون تمرین کرده باشید. برای همین،همچنان انتخابِ قطعه‌ای که می‌خواید بنوازید رو به عهدهٔ خودتون می‌ذاریم.»
«برای اجرا سه دقیقه وقت دارید، اما‌فقط هر کدوم از ما داورها اگه اجرا‌جدیت رو گوش‌خراش پیدا کنیم، می‌تونیم همون‌جا قطعش کنیم.»
سپس ارشد ژو به تیمی که جلوتر از همه بود اشاره کرد و گفت: «از شما‌بهترین شروع می‌کنیم. یک دقیقه فرصت دارید تا با هم‌تیمی‌تون مشورت کنید و برای اجرا آماده بشید. بقیهٔ‌می‌گذشت تیم‌ها تا وقتی نوبت‌شون نشده حق ندارن با هم حرف بزنن، وگرنه خودبه‌خود حذف می‌شن. شروع کنید.»
بی‌درنگ، دو عضوِ آن تیم‌ناباوری مشغولِ صحبت با هم شدند‌دوختند تا تصمیم بگیرند چه قطعه‌ای بنوازند.
سی ثانیه بعد، شرکت‌کنندگان‌چه‌بسا نفسِ عمیقی کشیدند و هم‌زمان‌نیز شروع به نواختنِ چنگ کردند.
آوای بسیار دل‌نشینی در‌دونفره‌شان محوطه طنین انداخت و‌دوستانه به گوشِ تماشاچیان رسید.
خیلی زود بیشترِ تماشاچیان‌دوختند جذبِ موسیقی شدند و‌درک در آن فرو رفتند.
با این حال، سی ثانیه از شروعِ قطعه نگذشته بود که‌بیشترِ با نواختنِ یک نتِ خارج از کوک، اولین اشتباهِ تیم رقم‌بهترین خورد و همان لحظه صدای سونگ لینگ‌اِر به گوش رسید: «کافیه.»
با طنینِ صدای او موسیقی بی‌درنگ قطع شد. شرکت‌کنندگان سر بلند کردند‌بودند و به اخمِ کم‌رنگی که بر چهرهٔ زیبای سونگ لینگ‌اِر نشسته بود خیره‌دهانی ماندند، در حالی که پشت و پیشانی‌شان غرق در عرقِ سرد شده بود.
سونگ لینگ‌اِر لحظه‌ای بعد با لحنی سرد گفت: «این یه مسابقهٔ تیمی‌ست، نه‌این‌همه تکنوازی. کاملاً مشخصه که اون‌قدر با هم تمرین نکردید که به این زودی گند‌دهد زدید. شما حذفید.» و با این حرف، امیدِ آن تیم را در هم شکست.