چپتر 975: تولدت مبارک
0کمی بعد از اینکه یو یونگ از کنسرتِ‌برگرده یوان باخبر شد، تانگ لی سراسیمه واردِ اتاقش‌میدانِ شد و گفت: «عزیزم! یه نگاه به تلویزیون بنداز!»
یو یونگ با استیصال دندان‌هایش‌حاضر را به هم سایید و گفت:شدتِ «دارم می‌بینم! چطور همچین چیزی شد؟!»
«نمی‌دونم، اما سرمایه‌گذارها دارن از همه‌جا باهامون‌بیشتر تماس می‌گیرن! فکر می‌کنن کارِ ماست و‌خانه‌هایشان الان به‌شدت عصبانین! باید یه کاری بکنیم!»
یو یونگ غرید: «معلومه که عصبانین! منم بودم عصبانی می‌شدم! بازگشتش‌اون بعد از یه دهه می‌تونست صدها میلیون برامون سود داشته باشه!ماهِ با این حال، همه‌ش رو پای این کنسرتِ کوفتی هدر داد!»
«کوفتی! باید چی‌کار کنیم؟! انگار اون عوضی خوب شده! اما‌همین ما از قبل از خانواده بیرونش کردیم! اگه فقط چند‌گذشتِ ماهِ دیگه صبر کرده بودیم، هیچ‌کدوم از این اتفاق‌ها نمی‌افتاد!»
تانگ لی با لبخندی‌جمعیتِ سرد روی لب‌هایش گفت:بیشتر «آروم باش، هنوز تموم نشده.»
«محضِ اطلاعت، ما هنوز قراردادش رو داریم و با اینکه بیرونش کردیم،جرئت از نظرِ قانونی هنوز عضوی از خانواده‌ست. هر طور شده مجبورش می‌کنیم‌چشمانِ برگرده تو چنگمون! همین الان می‌رم به می‌فنگ و وکیل‌هامون زنگ بزنم!»
در همین حال، در میدانِ شهر،هدر جمعیتِ حاضر در کنسرتِ یوان با‌عوضی گذشتِ زمان بیشتر و بیشتر می‌شد.
مردمی که از شدتِ ترس جرئت نمی‌کردند از خانه‌هایشان‌چنگمون بیرون بیایند، ناگهان تصمیم گرفتند حتی به قیمتِ جانشان‌جمعیتِ هم که شده، این اجرا را با چشمانِ خود ببینند.
تا آهنگِ سوم، سراسرِ میدان پر از آدم شد. حتی کسانی که‌ترس قصد داشتند از شهر خارج شوند نیز از حرکت ایستادند؛ اتفاقی که ترافیک‌چشمانِ را بیش از پیش سنگین کرد و همه‌چیز را به توقفِ کامل کشاند.
«اون جوونِ روی‌جمعیتِ صحنه خیلی آشناست!زمان قبلاً کجا دیدمش؟»
«اون همون‌حال کودکِ نابغه،پای یو تیانه!»
«آها! الان یادم اومد! همونی‌طور که یه دهه پیش یهو‌همین ناپدید شد؟ فکر می‌کردم مرده!»
«ظاهراً تا‌میدانِ همین اواخر‌جمعیتِ درگیرِ بیماری بوده.»
«یعنی قراره دوباره ساز بزنه؟! حتی‌زمان اگه کلِ ثروتم رو به باد بده،نمی‌کردند باید برم یکی از اجراهاش رو ببینم!»
«مگه الان تو‌همه‌ش یکی از اجراهاش‌هدر نیستی؟ اونم مجانی!»
«خدای من! فکر نمی‌کردم بتونه‌طور پیشرفت کنه، اما صداش حتی‌همین از چیزی که یادمه هم بهتره!»
یوان تصمیم گرفت در مجموع‌حاضر هفده آهنگ بنوازد، زیرا هفدهمین‌مردمی سالگردِ تولدِ یو رو بود.
در پایانِ آخرین آهنگش، یوان از‌زمان جا برخاست و به سمتِ میکروفون‌جرئت رفت و گفت: «تولدت مبارک، یو رو.»
پس از آن،همه‌ش صدای تشویق و هیاهوی‌داد جمعیت به هوا برخاست.
با این حال، یک نفر بود که‌می‌کنیم تشویق نمی‌کرد و آن کسی نبود جز یو‌بزنم رو، که سخت مشغولِ پاک کردنِ اشک‌هایش بود.
مدتی بعد، یوان از‌جمعیتِ روی صحنه پایین پرید‌بیشتر و به میانِ جمعیت رفت.
مردم به‌سرعت راه را‌حاضر برایش باز کردند تا‌می‌شد اینکه به یو رو رسید.
یوان با لبخندی‌همه‌ش درخشان روی لب‌هایش‌هدر به او گفت: «سورپرایز.»
یو رو با گریه گفت: «احمق…مجبورش چطور جرئت می‌کنی روزِ تولدم اشکم‌می‌فنگ رو دربیاری… اونم جلوی این‌همه آدم…»
یوان آغوشش را باز‌جمعیتِ کرد و به او‌بیشتر اشاره کرد که بغلش کند.
یو رو بی‌درنگ در آغوشش پرید و‌بیشتر آن‌قدر روی سینه‌اش گریه کرد که دیگر اشکی‌بیرون برایش نماند و لباس‌های یوان کاملاً خیس شد.
یو رو کمی‌همه‌ش بعد زمزمه کرد:هدر «داداش... دوستت دارم...»
یوان در حالی که‌خانواده‌ست دست روی سرش می‌کشید، لبخند‌چنگمون زد: «من هم دوستت دارم.»
مدتی بعد، یوان به صحنه برگشت و به تماشاچیان گفت: «از همگی ممنونم که امروز به کنسرتم‌بیایند آمدید. با اینکه دیگر به حرفهٔ قدیمی‌ام به‌عنوان موسیقی‌دان برنمی‌گردم، چون چیزِ دیگری پیدا کرده‌ام که می‌خواهم‌قصد دنبالش کنم، اما موسیقی را کنار نمی‌گذارم، پس منتظر باشید که در آینده باز هم مرا ببینید!»
تماشاچیان حتی پس از پایانِ کنسرت‌زمان هم حاضر به رفتن نبودند و‌جرئت بسیاری از آن‌ها سؤالاتی از او داشتند.
با این حال، خاندانِ بای و‌هدر اتحادیهٔ تزکیه‌گران با همکاریِ هم جلوی‌عوضی هجومِ آن‌ها به سمتِ یوان را گرفتند.
شیا جینگ‌یی گفت:عضوی «کـ... کنسرتِ محشری‌مجبورش بود، ارشد یو...»
«ارشد یو؟ فقط یوان‌جمعیتِ صدایم کن. یو رو قبلاً‌می‌شد به تو گفته، مگه نه؟»
شیا جینگ‌یی با اضطراب به اطراف‌زمان نگاه کرد: «بـ... بله... اما مطمئنی؟جرئت هنوز آدم‌های زیادی دور و برمون هستن...»
وقتی یو رو به شیا جینگ‌یی لو داد که برادرش،انگار یو تیان، در واقع همان بازیکن یوان است، شیا جینگ‌یی‌فقط چنان جا خورد که یک دقیقهٔ تمام از هوش رفت.
یوان لبخند زد: «دیگه برام‌طور مهم نیست که هویتم رو‌همین مخفی کنم، پس مشکلی نیست.»
یو رو بالاخره توانست‌جمعیتِ از او بپرسد: «راسـ...بیشتر راستی، داداش... چشم‌هات... بیناییت برگشته؟»
سر تکان داد: «آره،حاضر بیناییم رو به دست آوردم.مردمی در واقع، همین دیروز برگشت.»
«این فوق‌العاده‌ست!حال چطوری برگشت؟پای کارِ خاصی کردی؟»
«نه، فقط یهو برگشت،خانواده‌ست درست مثلِ بدنم که یهو‌چنگمون دوباره شروع به کار کرد.»
یوان از او پرسید: «به‌هرحال، بیا دیگه‌زمان دربارهٔ من حرف نزنیم. هر چی باشه‌نمی‌کردند تولدته. کاری هست که بخوای انجام بدی؟»
یو رو لحظه‌ای فکر کرد و بعد سر تکان داد: «نه‌ترس واقعاً. برنامه داشتم توی اتاقم استراحت کنم و بیشترِ روز رو پای‌اجرا تلفن با تو حرف بزنم، اما می‌شیو بهم گفت که بستری شدی.»
می‌شیو با لبخندی خشک‌پای گفت: «بـ... ببخشید... نمی‌خواستم‌چی‌کار غافلگیری رو خراب کنم...»
چو لیوشیانگ ناگهان با‌خانواده‌ست لبخندی جلو آمد: «سلام،برگرده یو رو! خیلی وقت می‌شه!»
«لولو! تو هم اینجایی؟!»
«البته. و تولدت مبارک.»
«ممنون.»
«آه، امسال هیچ کادویی با‌طور خودم نیاوردم، اما سالِ دیگه‌همین حتماً یه چیزی برات می‌گیرم.»
یو رو سر تکان‌جمعیتِ داد: «اشکالی نداره. این‌بیشتر چیزها برام مهم نیست.»
«به‌هرحال، بیاین بریم‌جمعیتِ یه جای خلوت‌تر.زمان اینجا خیلی شلوغه.»
«باشه.»
همگی به‌قانونی سمتِ هتلِ نیلوفرِ‌طور سفید راه افتادند.
با این حال، پیش از اینکه حتی بتوانند‌بیشتر بنشینند و روی بامِ آرامِ هتل استراحت کنند، می‌شیو‌بیایند ناگهان تماسِ تلفنیِ غیرمنتظره‌ای از مادرش، می‌فنگ، دریافت کرد.
می‌شیو آه کشید:جمعیتِ «مادرمه. احتمالاً دربارهٔ کنسرت‌بیشتر زنگ زده... جواب بدم؟»
یوان با لبخندی آرام سر‌کوفتی تکان داد: «جواب بده. بذار ببینیم‌اون اون... یعنی خاندانِ یو چی می‌خواد.»
«باشه.»
لحظه‌ای بعد،میدانِ می‌شیو جوابِ‌جمعیتِ تلفن را داد.