چپتر 1128: پاگودای شمشیر
0یوان اندکی بعد کلیدِ نقره‌ای را گرفت.حتی هرچند پاداش در نگاهِ اول ناچیز به‌آسیب‌های نظر می‌رسید، اما مشخصاً معنایی پشتش بود.
البته یوان نُه شمشیرِ افضل‌عادی را پاداشِ واقعیِ این آزمون‌ناپدید می‌دانست، برای همین زیاد درگیرش نشد.
تماشاچی‌ها همین که مطمئن‌جلو شدند آزمون به پایان رسیده‌جمعیت است، دورِ یوان حلقه زدند.
«سرورِ جوان،بالاخره می‌شه لطفاً‌اون‌قدرها اسمتون رو بگید؟!»
«اربابِ جوان،الان از کدوم‌می‌شد خاندان هستید؟!»
تیان یانیو جلو دوید و شروع به‌اگر دور کردنِ جمعیت کرد: «لطفاً از دوستِ من‌زمین فاصله بگیرید! نمی‌بینید خسته‌ست؟! برید پیِ کارتون! برید!»
سپس از‌تیان او پرسید:جلو «حالت خوبه؟»
یوان سر‌بالاخره تکان داد:اون‌قدرها «آره، خوبم.»
تیان یانیو در حالی که به‌عادی بدنِ نیمه‌برهنه و خونینش خیره شده بود،تمامِ گفت: «واقعاً؟ انگار زخم‌هات دیگه خوب نمی‌شن...»
<به دلیلِ ماندگاریِ چی شمشیر در زخم‌ها، سرعتِ بازسازی به‌شدت کاهش یافته است.>
یوان لبخند زد: «بالاخره خودش‌می‌رسه خوب می‌شه. اون‌قدرها هم که به‌میانِ نظر می‌رسه بد نیست، قول می‌دم.»
ناگهان یکی از میانِ جمعیت داد زد: «هی!اگر آزمون نه شمشیر یه مشکلی پیدا کرده! خرابی‌ها‌زمین رو ترمیم نمی‌کنه! تا الان باید شروع می‌شد!»
در حالتِ عادی، حتی اگر کلِ سکو ناپدید‌کلِ می‌شد، آزمون نه شمشیر پس از هر شرکت‌کننده‌می‌کرد تمامِ آسیب‌های واردشده به زمین را ترمیم می‌کرد.
شخصِ دیگری گفت: «شاید‌جلو به‌خاطرِ خرابیِ شدید کند شده؟جمعیت آسیبِ این دفعه بی‌اندازه زیاده.»
«منطقیه. بیاید‌بالاخره کمی بهش‌اون‌قدرها زمان بدیم.»
این مردم و کلِ جهان خبر نداشتند که یوان آخرین نفری است که‌تمامِ در آزمون نه شمشیر شرکت می‌کند؛ زیرا هر قدر هم که زمان می‌گذشت، زمینِ‌بی‌اندازه آزمون دیگر هرگز خود را ترمیم نمی‌کرد، چرا که دیگر دلیلی برای وجود نداشت.
یوان گفت: «خیلی‌می‌شد خب، بیاید بریم سراغِ‌اگر مقصدِ بعدی‌مون؛ پاگودای شمشیر.»
تیان سویین با اخمی کمرنگ گفت:شروع «جدی می‌گی؟ قبل از اینکه جایی‌فاصله بری، حداقل باید خودت رو تمیز کنی.»
«توی راه هر‌خودش وقت به آب رسیدیم،قول خودم رو تمیز می‌کنم.»
به این ترتیب، یوان اندکی بعد آنجا‌حتی را ترک کرد و تیان یانیو و‌آسیب‌های تیان سویین نیز به دنبالش راه افتادند.
برخی از افرادِ حاضر سعی‌عادی کردند دنبالش بروند، اما با نگاهِ‌شرکت‌کننده تهدیدآمیزِ یوان خیلی زود منصرف شدند.
در راهِ پاگودای شمشیر، یوان‌دوید کنارِ رودخانه‌ای توقف کرد تا‌کرد بدنِ خونینش را سریع بشوید.
وقتی تیان سویین متوجه شد دخترش دزدکی به یوان در رودخانه‌میانِ نگاه می‌کند، او را سرزنش کرد: «واقعاً داری مردی رو که‌عادی داره خودش رو می‌شوره دید می‌زنی؟ از کِی این‌قدر منحرف شدی؟»
یانیو در حالی که سعی داشت از آبرویش دفاع کند، با‌ناپدید لکنت گفت: «خـ-خفه شو! کی داره دیدش می‌زنه؟! فقط یه ثانیه‌خرابیِ نگاه کردم چون دیدم جای بریدگی‌های شمشیر روی بدنش خوب شده!»
تیان سویین با شنیدنِ حرفِ‌عادی دخترش نتوانست جلوی خودش را‌ناپدید بگیرد و او هم نگاهی انداخت.
«حق با توئه. هرچند هنوز چند تا بریدگی باقی مونده، اما بیشترشون‌فاصله محو شدن. فقط دو روز از اون موقع گذشته و ندیدم توی این‌آره مدت گنجینهٔ بازیابی‌ای هم مصرف کنه. یا فنِ قدرتمندی داره یا سرشتش آسمانیه.»
تیان یانیو گفت: «احتمالاً سرشتِ آسمانیه.نیست آخه واقعاً عجیب می‌شد اگه کسی‌مشکلی به بااستعدادیِ اون، کالبدِ منحصربه‌فردی نداشته باشه...»
تیان سویین ناگهان پرسید:می‌شد «می‌گفت از آسمان‌های بالایی‌اگر نیست. حرفش رو باور می‌کنی؟»
تیان یانیو ابرویی بالا‌حالتِ انداخت: «مگه فرقی هم‌کلِ می‌کنه از کجا اومده باشه؟»
«...» تیان‌تیان سویین نتوانست جوابی‌دوید به سؤالش بدهد.
«می‌فهمم چرا بهش شک داری، اما تا‌قول الان دیگه باید ثابت کرده باشه که قابل‌اعتماده،خرابی‌ها مخصوصاً بعد از تمامِ کارایی که برامون کرده.»
«راستش همین موضوع اون رو مشکوک‌تر می‌کنه. اصلاً‌اگر نمی‌تونم نیتش رو بفهمم... هر چی بیشتر بهش فکر‌می‌کرد می‌کنم، بیشتر برام سؤال می‌شه و بیشتر شک می‌کنم.»
تیان یانیو شانه‌ای بالا انداخت: «پس دیگه بهش‌کلِ فکر نکن. همون لحظه‌ای که این کار رو‌می‌کرد بکنی، خیلی حسِ بهتری پیدا می‌کنی، درست مثلِ من.»
پیش‌تر تیان یانیو هم به نیت‌های‌شروع یوان شک داشت، اما از آن‌فاصله زمان دیگر اهمیتی به این موضوع نمی‌داد.
لحظه‌ای بعد یوان به‌اون‌قدرها آن‌ها نزدیک شد: «ببخشید منتظر‌ناگهان موندید. آماده‌م که ادامه بدیم.»
خانم‌ها برگشتند و یوان را دیدند که ردای تازه و‌سکو نویی به تن داشت. با دیدنِ اینکه لباس‌های جدیدش در مقایسه‌به‌خاطرِ با لباس‌های قدیمی چقدر پرزرق‌وبرق بود، چشم‌هایشان از تعجب گرد شد.
تیان یانیو با دیدنِ ردای اژدهای زرینِ او، در‌سکو حالی که صورتش بی‌وقفه سرخ می‌شد، نتوانست جلوی خودش را‌شاید بگیرد و پرسید: «تـ... تو واقعاً از خانوادهٔ سلطنتی هستی؟»
یوان لبخند زد: «نه، این ردا رو یکی از دوستام بهم هدیه داده.بگیرید معمولاً به‌خاطرِ ظاهرِ پرزرق‌وبرقش نمی‌پوشمش، اما چون خیلی بادوامه و راحت پاره نمی‌شه،خوبم تصمیم گرفتم تنم کنم. آخه نمی‌خوام بعد از هر چالش لباسام رو عوض کنم.»
یوان به تیان سویین نگاه کرد که‌قول لب‌هایش را می‌گزید و انگار داشت چیزی‌کرده را تحمل می‌کرد: «همم؟ حالت خوبه، ارشد؟»
سرخ نشو. سرخ نشو. سرخ‌حالتِ نشو. من یه زنِ شوهردارم.سکو من یه زنِ شوهردارم. من یه...
تیان سویین این حرف‌ها را‌عادی بارها در دلش فریاد زد‌ناپدید و بی‌صدا سر تکان داد.
«پس بریم.»
سه روزِ‌بالاخره بعد، به‌اون‌قدرها پاگودای شمشیر رسیدند.
پاگودای شمشیر از دور شبیهِ شمشیرِ عظیمی بود که در زمین فرو رفته‌تمامِ باشد، اما اگر کسی به‌اندازهٔ کافی نزدیک می‌شد، می‌توانست ببیند که در واقع پاگودایی‌بی‌اندازه است که شمشیرِ بزرگی در مرکزِ آن فرو رفته بود، تقریباً شبیهِ یک سیخ.
در این لحظه صدها‌حالتِ و شاید هزاران نفر بیرونِ‌سکو پاگودای شمشیر جمع شده بودند.
تیان یانیو با دیدنِ‌جلو آن جمعیت زیرِ لب‌کردنِ گفت: «آدمای زیادی اینجان...»
تیان سویین گفت: «خب، هر بار فقط ده نفر می‌تونن پاگودای‌میانِ شمشیر رو به چالش بکشن و کارِ هر نفر هم به‌طورِ میانگین‌حتی سی دقیقه طول می‌کشه، پس می‌تونی تصور کنی چرا این‌قدر آدم اینجاست.»
یوان پرسید: «صبر کن... یعنی همهٔ این آدما منتظرن‌کلِ تا واردِ پاگودای شمشیر بشن؟ اگه بخوایم منتظرِ نوبتمون بمونیم‌دیگری که خیلی طول می‌کشه. راهی هست که زودتر وارد بشیم؟»
تیان سویین توضیح داد: «دو راه برای دور زدنِ صف وجود داره. یا به آدمای جلوی‌می‌کرد صف پول می‌دی تا جاشون رو بگیری، یا می‌تونی با قدرتت راهت رو باز کنی. آخه‌زمان اینجا هیچ صفِ واقعی‌ای در کار نیست. قوی‌ترین‌ها اول می‌رن و ضعیف‌ترین‌ها آخر. قانونِ این مکان این‌جوریه.»