چپتر 1254: مکانِ مُهرهای باستانی
0شیائو هوا چند روز در خواب ماند و در این مدت یوان بی‌صدا‌بیاورد کنارش تزکیه کرد. با اینکه تزکیه‌اش به حدِ نهایی رسیده بود، یوان همچنان‌نمیاد به پالایشِ درکش از فنونش ادامه داد تا به تسلطِ بیشتری دست یابد.
از سوی دیگر، شی می‌لی بیشترِ وقتش را بیرون‌زمستانیِ از کلبه می‌گذراند، از هوای تازه لذت می‌برد و‌صدایی حتی کوچک‌ترین جزئیاتِ محیطِ اطرافش هم برایش جذاب بود.
اما دونگ یه،تکان معلوم نبود کجا‌کاملاً غیبش زده است.
در پایانِ هفته، شیائو هوا آرام چشمانش‌نگاه را باز کرد، انگار که تازه از‌بدی یک خوابِ زمستانیِ طولانی بیدار شده باشد.
به محض اینکه چهرهٔ جذابِ‌بشی او را کنارش دید، با‌مُهرش صدایی ضعیف زمزمه کرد: «داداش یوان...؟»
یوان با شنیدنِ صدایش بی‌درنگ دست از تزکیه‌خوابِ کشید و تمامِ توجهش را به او داد.جذابِ با نگرانی پرسید: «حالت خوبه، شیائو هوا؟ چه‌حسی داری؟»
شیائو هوا آرام روی تخت‌ذهنم نشست و جواب داد: «سرم یه‌مُهر کم حسِ عجیبی داره، ولی خوبم.»
یوان در ادامه پرسید:یادم «یادت میاد قبل از‌کند اینکه بیهوش بشی چی شد؟»
شیائو هوا چشمانش را بست و تلاش کرد اتفاقاتی را که پس از باز‌لحظه‌ای کردنِ مُهرش افتاده بود، به یاد بیاورد. پس از لحظه‌ای سکوت، سر تکان داد و‌کند گفت: «ذهنم کاملاً خالیه. هیچ‌کدوم از اتفاقای بعد از باز کردنِ مُهر رو یادم نمیاد...»
برگشت تا به او نگاه کند و‌انگار با رگه‌ای از نگرانی در نگاهش پرسید: «چه‌چهرهٔ بلایی سرم اومد، داداش یوان؟ کارِ بدی کردم؟»
«بهش نمی‌گم بد، چون تو‌ذهنم فقط حریفت رو شکست دادی، که‌مُهر تو اون موقعیت آدم‌بدهٔ ماجرا بود.»
«که این‌طور...» شیائو‌مُهر هوا با شنیدنِ حرف‌های‌نگاه او کمی آسوده‌خاطرتر شد.
«...»
وقتی هیچ‌کدامشان دیگر‌هفته حرفی نزدند، سکوتی معذب‌کننده‌انگار اتاق را فرا گرفت.
لحظه‌ای بعد، شیائو هوا سکوت را‌کاملاً شکست و از او پرسید: «داداش‌یادم یوان... نمی‌خوای ازم بپرسی چی شد؟»
یوان لبخند زد و گفت:نمیاد «نه، چون می‌دونم هر وقت‌نگاهش آماده باشی خودت بهم می‌گی.»
چهرهٔ شیائو هوا‌قبل با شنیدنِ این‌بست حرف‌ها کمی سرخ شد.
شیائو هوا سپس سرش را آن‌قدر پایین انداخت که یوان دیگر نمی‌توانست حالتِ چهره‌اش را تشخیص‌جذابِ دهد، و بعد فاش کرد: «یه نفرِ دیگه درونِ من زندگی می‌کنه. اگه بخوام دقیق بگم،چه‌حسی مُهر شده. اون یه تزکیه‌گرِ نیرومنده که قدرتِ درک‌ناپذیری داره— دست‌کم این چیزیه که پدرم بهم گفته.»
یوان پرسید:سکوت «پدرت... اربابِ‌گفت خاندانِ آسورا؟»
شیائو هوا در تأیید سر تکان داد: «آره. قبل از اینکه قلمروِ ازلی رو به مقصدِ میراثِ‌نمی‌گم آسمانِ افضل ترک کنم، آموزش‌های زیادی بهم داد. بهم گفت اگه یه وقت تو خطر افتادم یا‌نزدند به کمک نیاز داشتم، می‌تونم اون شخصِ مُهرشدهٔ درونم رو بیدار کنم و برای کمک بهش تکیه کنم.»
شیائو هوا اعتراف کرد: «هر بار که آزادش می‌کنم، به یه آدمِ دیگه تبدیل می‌شم‌سکوت و آشوب به پا می‌کنم. برای همین تو بیدار کردنش تردید داشتم. با این حال،رگه‌ای نمی‌خواستم از اون مرده ببازم و وبالِ گردنِ داداش یوان بشم، برای همین ازش کمک خواستم.»
پس از مکثی کوتاه، ادامه داد:باز «اگه داداش یوان از اون یکی شیائو‌باشد هوا خوشش نمیاد، دیگه هیچ‌وقت بیدارش نمی‌کنم.»
یوان لحظه‌ای درنگ کرد و سپس جواب داد: «با اینکه تغییرِ‌مُهر ناگهانیِ شخصیتش واقعاً غافلگیرکننده بود و برخوردِ اولش هم حسابی تو‌بدی ذهن می‌مونه، نمی‌تونم بدونِ اینکه بیشتر بشناسمش بگم ازش بدم میاد.»
«اون یه خبره‌ست، مگه نه؟نمیاد شرط می‌بندم حتی می‌تونیم یکی‌نگاهش دو چیز هم ازش یاد بگیریم.»
شیائو هوا با چشم‌هایی که کمی گرد‌تلاش شده بود به او نگاه کرد و‌لحظه‌ای پرسید: «واقعاً باهاش مشکلی نداری، داداش یوان؟»
وقتی هنوز در قلمروِ ازلی بود،باز همه پس از روبه‌رو شدن با هویتِ‌باشد دیگرش، با وحشت پا به فرار می‌گذاشتند.
یوان در تأیید سر تکان داد:کاملاً «الان اصلاً باهاش مشکلی ندارم. ولی اگه‌نمیاد معلوم بشه آدمِ بدیه، اون‌وقت نگران می‌شم.»
شیائو هوا گفت: «اوهوم!» و‌نمیاد احساس کرد انگار باری نامرئی‌نگاهش از روی دوشش برداشته شده است.
در همین حین، بالای‌بیهوش کابین، دونگ یه داشت به‌کردنِ حرف‌های شیائو هوا گوش می‌داد.
با لبخندی مرموز بر لب زمزمه کرد: «یه‌خوابِ نفرِ دیگه درونش مُهر شده، هان؟ با اینکه‌جذابِ کاملاً دقیق نیست، اما کاملاً هم اشتباه نیست.»
دونگ یه‌سکوت پس از مدتی‌ذهنم به کابین برگشت.
پرسید: «سرورم، حالا که‌یادم آرامگاهِ امپراتورِ بی‌نام رو‌کند کاوش کردید، برنامه‌تون چیه؟»
یوان جواب داد: «برنامه‌م اینه که به خاندانِ‌اتفاقاتی تیان سر بزنم. حتماً نگران شدن چون بعد‌تکان از کاوشمون همون‌طور که قول داده بودم پیششون برنگشتم.»
دونگ یه پاسخ داد: «متوجهم. در‌باز این صورت، شما رو به نزدیک‌ترین‌شده شهری که تله‌پورت داره راهنمایی می‌کنم.»
یوان گفت: «قبل از‌گفت اینکه این کار رو‌هیچ‌کدوم بکنی، یه خواسته‌ای ازت دارم.»
دونگ یه عهد‌مُهر بست: «هر چی بخواید،نگاه سرورم، بی‌چون‌وچرا انجامش می‌دم.»
یوان درخواست کرد: «شاید کارِ سختی باشه، ولی می‌خوام‌کردنِ سعی کنی بفهمی چه کسی چهار مُهرِ باستانیِ لازم‌ذهنم برای باز کردنِ قلمروِ ازلی رو در اختیار داره.»
ادامه داد: «می‌دونم که اونا هر دهه دورِ هم جمع می‌شن، ولی‌شده زمان و مکانِ دقیقش برام نامعلومه. طبیعتاً قصد ندارم منتظرِ گردهمایی‌شون بمونم،بی‌درنگ برای همین تو فکرِ اینم که قبل از گردهماییِ بعدی پیداشون کنم.»
شیائو هوا با حالتی‌گفت گیج و حیرت‌زده به‌هیچ‌کدوم او خیره شد: «داداش یوان...؟»
دونگ یه پرسید: «مُهرهای‌یادم باستانی، هان... قصد دارید‌کند به قلمروِ ازلی برید، سرورم؟»
یوان ابرو بالا‌قبل انداخت و پرسید:بست «مشکلی پیش میاد؟»
دونگ یه توضیح داد: «نه، اصلاً. فقط می‌خواستم از نیتتون مطمئن بشم. در‌باشد هر صورت، در مجموع چهار مُهرِ باستانی هست که هر کدوم دستِ یکی‌تمامِ از چهار خاندانِ باستانیه. با این حال، اینکه دقیقاً دستِ چه کسانی هستن نامعلومه.»
و ادامه داد: «با اینکه از محلِ سه‌هیچ‌کدوم تا از این مُهرها بی‌خبرم، اما تصادفاً می‌دونم که‌رگه‌ای یکی‌شون در حالِ حاضر توی همین دنیاست؛ آسمانِ سوم.»
یوان از شنیدنِ این حرف‌نمیاد غافلگیر و خوشحال شد و پرسید:بلایی «واقعاً؟ تصادفاً دارنده‌ش رو هم می‌شناسی؟»
دونگ یه در تأیید سر‌بشی تکان داد: «بله. لیانگ شیائوشنگ؛مُهرش اربابِ پیشینِ خاندانِ اژدهای لاجوردی.»
یوان برای لحظه‌ای به‌آرام گوش‌هایش شک کرد: «یه لحظه‌زمستانیِ صبر کن. خاندانِ اژدهای لاجوردی؟»
شی می‌لی که تازه به کابین برگشته بود، با‌اتفاقای شنیدنِ نامِ آن‌ها با خشم و ناباوری واکنش نشان‌نگاهش داد: «چی! خاندانِ اژدهای لاجوردی این بیرون هم هست؟!»