چپتر 1184: مبارزه با شهبانوی اژدها
0همین که نشستند، یوان‌یوشیانگ بی‌درنگ شروع به پر‌دارد کردنِ دهانش با غذا کرد.
شی می‌لی با دیدنِ یوان که مثلِ‌تقریباً قحطی‌زده‌ها غذا می‌خورد، با گیجی زمزمه کرد:اربابِ «وای... انگار قبل از برگشتن اصلاً هیچی نخوردی...»
شی می‌لی خبر نداشت که یوان حتی در پایانِ‌جایگاهِ تورِ غذایی‌شان هم سیر نشده بود و حتی بدونِ‌واقعی مبارزه با شی مورونگ هم می‌توانست به‌راحتی بیشتر بخورد.
حینِ غذا خوردن، شی می‌لی که کنارِ یوان‌نمی‌گم نشسته بود، به او گفت: «می‌دونی، قبلاً به مادرم‌فنگ می‌گفتن جانورِ مهارنشدنی، چون با همه دعوا راه می‌نداخت.»
با پیش کشیدنِ این‌یوشیانگ گذشتهٔ خجالت‌آور، گونه‌های شی‌دارد مینگزه سرخ شد: «هـ-هی!»
شی می‌لی شانه‌ای بالا انداخت: «چیه؟غرور خودت که قبلاً بهش اشاره کردی.خودش بهتره بقيه‌ش رو هم بهش بگی.»
شی مورونگ از‌تمرینیِ او پرسید: «رئیس،غیرممکنه معمولاً چطوری تمرین می‌کنی؟»
«مجبوری بهم بگی رئیس؟ می‌دونم‌جایگاهِ گفتی این کار رو می‌کنی،فقط ولی واقعاً برام مهم نیست.»
شی مورونگ با لحنی جدی‌غرور گفت: «مهم نیست چه حسی‌پسرِ داری، من زیرِ حرفم نمی‌زنم.»
یوان در دل آهی‌فنگ کشید و سپس گفت: «من‌دارد واقعاً برنامهٔ تمرینیِ خاصی ندارم.»
«غیرممکنه! یعنی می‌خوای‌تمرینیِ بگی بدونِ تمرین‌غیرممکنه به جایگاهِ الانت رسیدی؟!»
یوان گفت: «نمی‌گم تمرین نمی‌کنم. فقط‌الانت برنامهٔ ثابتی ندارم. من تجربه‌م رو‌تجربه‌م از مبارزه‌های واقعی به دست می‌آرم.»
فنگ یوشیانگ با غرور، تقریباً طوری که انگار دارد پُزِ پسرِ خودش را می‌دهد، گفت:نابغه‌ایه «اربابِ جوان نابغه‌ایه که باعث می‌شه بقیهٔ نابغه‌ها مثلِ آدم‌های عادی به نظر برسن. با یه‌تجربه‌ها نگاه می‌تونه هر چیزی رو یاد بگیره و مثلِ یه اسفنجِ خشک تجربه‌ها رو جذب می‌کنه.»
شی مینگزه ناگهان گفت: «خب،یوشیانگ حالا که اینجاییم، چرا همین‌پُزِ الان قوانینِ مبارزه‌مون رو مشخص نکنیم؟»
یوان لحظه‌ای در اندیشه فرو رفت و سپس‌می‌خوای گفت: «بدونِ قانون چطوره؟ دلم می‌خواد بدونِ هیچ برتری‌ای‌مبارزه‌های با بانو مبارزه کنم، درست مثلِ یه مبارزهٔ واقعی.»
با شنیدنِ این حرف، لبخندی حاکی از رضایت بر‌نمی‌کنم لبانِ شی مینگزه نشست: «تو یه جنگجوی واقعی هستی. پس‌غرور خواسته‌ت رو برآورده می‌کنم و بدونِ هیچ ملاحظه‌ای باهات می‌جنگم.»
یوان سر تکان داد.
شی می‌لی ناگهان گفت: «چرا‌یوشیانگ مبارزه رو کمی هیجان‌انگیزتر نکنیم؟»پُزِ و ادامه داد: «بیاید شرط ببندیم.»
شی مینگزه‌برنامهٔ پرسید: «چی‌خاصی تو سرته؟»
شی می‌لی لحظه‌ای فکر کرد و گفت: «من روی‌نمی‌کنم پیروزیِ یوان شرط می‌بندم. اگه ببره، می‌ذارید بدونِ هیچ‌یوشیانگ شکایتی اون رو با خودم به شهرِ اژدهای لاجوردی ببرم.»
شی مینگزه چشم‌هایش را ریز کرد:تقریباً «روی شکستِ من شرط می‌بندی؟ چه‌می‌دهد جسارتی. خب اگه من ببرم چی می‌شه؟»
شی شنگمو پرید وسطِ حرفشان: «اگه‌غرور مادرت ببره، باید به‌طورِ جدی به‌خودش توافق با خاندانِ اژدهای لاجوردی فکر کنی.»
شی می‌لی بدونِ درنگ جواب داد:غیرممکنه «باشه.» چون شی شنگمو حرفی از‌نمی‌گم موافقتِ قطعی با توافق‌ها نزده بود.
شی شنگمو نیز به پیروزیِ‌جایگاهِ همسرش اطمینانِ کامل داشت، برای‌فقط همین خواستهٔ نامعقولی مطرح نکرد.
پس از ضیافتی طولانی، شی مینگزه‌تقریباً به یوان گفت: «امشب خوب استراحت کن.اربابِ میدانِ نبرد باید تا ظهر آماده بشه.»
«باشه.»
مدتی بعد، یوان واردِ اتاقش شد و‌یعنی از طریقِ حسِ ایزدی از بقیه پرسید: «فکر‌ثابتی می‌کنید بتونم یه فرمانروای روح رو شکست بدم؟»
فنگ یوشیانگ نظرش را گفت: «خب... اون فقط یه فرمانروای‌فقط روح نیست، بلکه توی اوجِ فرمانروای روحه. و یه جانورِ‌تقریباً ایزدیه. حتی برای کسی مثل شما، اربابِ جوان، نبردِ سختی می‌شه.»
لان یینگ‌یینگ که تجربه‌ای‌یوشیانگ در این زمینه نداشت،دارد گفت: «من نظری ندارم.»
شیائو هوا با‌می‌آرم صدایی مطمئن گفت: «داداش‌تقریباً یوان شکستش می‌ده. صددرصد.»
سپس فنگ یوشیانگ گفت: «به نظرم بهترین شانسی که برای‌الانت شکست دادنش دارید اینه که از همون اول با تمامِ‌می‌آرم توان بجنگید. هرچی نبرد طولانی‌تر بشه، شانسِ پیروزی‌تون کمتر می‌شه.»
«منطقیه، اما من فقط برای بردن باهاش‌رسیدی نمی‌جنگم. برای کسبِ تجربه می‌جنگم. البته که هنوزم‌دست می‌خوام ببرم، اما خیلی هم براش بی‌تاب نیستم.»
روزِ بعد، پس از‌یوشیانگ صبحانه، شی مینگزه گفت: «میدانِ‌پُزِ نبرد آماده‌ست. کِی می‌خوای بجنگی؟»
یوان گفت: «همین الان می‌تونم.»
«بسیار خب. دنبالم بیا.»
کمی بعد،غیرممکنه همگی از‌می‌خوای شهر خارج شدند.
مدتی بعد، در فاصلهٔ چندصد‌غرور مایلیِ شهر توقف کردند. در آنجا،خودش زیرِ پاهایشان چیزی جز ابر نبود.
شی مینگزه به او گفت: «اینجا‌غرور می‌تونیم بدونِ نگرانی از آسیب زدن‌خودش به محیطِ اطرافمون، با تمامِ قدرت بجنگیم.»
یوان به اطراف نگاه کرد و‌غیرممکنه پرسید: «اینجا هم با همون آرایهٔ بزرگی‌نمی‌کنم محافظت می‌شه که از سکو محافظت می‌کنه؟»
سر تکان داد: «درسته، اما خیلی بزرگ‌تر از اوناییه‌نمی‌کنم که توی شهره. قطرِ این آرایهٔ بزرگ حدود ۱۰۰یوشیانگ مایله و مرکزشم همین‌جاست. فضای زیادی برای حرکت داریم.»
سپس شی شنگمو با لبخندی تلخ‌وشیرین گفت: «این رو هم‌پسرِ باید بدونی که برپاییِ چنین آرایهٔ بزرگی به منابعِ عظیمی‌آدم‌های نیاز داره. این نبرد اصلاً ارزون تموم نشد—چند میلیارد سنگِ روح.»
یوان که‌دست زبانش بند آمده‌یوشیانگ بود، گفت: «میلیاردها...؟»
شی مینگزه خندید: «نگرانش‌خاصی نباش، چون من بودم که‌جایگاهِ درخواستِ این نبرد رو دادم.»
سپس شی شنگمو‌یعنی پرسید: «شما دو‌الانت تا برای نبرد آماده‌اید؟»
یوان سر تکان داد: «آماده‌ام.»
شی مینگزه‌دست هم سر‌فنگ تکان داد.
شی شنگمو به بقیه‌خاصی نگاه کرد و گفت: «بیاید‌جایگاهِ از سرِ راهشون بریم کنار.»
وقتی همه به‌جز یوان و شی‌الانت مینگزه از آرایهٔ بزرگ خارج شدند،تجربه‌م یوان سالارِ ملکوتش را بیرون آورد.
شی مینگزه هم سلاحش را بیرون‌تقریباً آورد. نیزه‌ای طلایی بود که اژدهایی‌می‌دهد واقع‌گرایانه دورِ تمامِ دسته‌اش پیچیده بود.
شی مینگزه‌دست از او پرسید:یوشیانگ «می‌دونی این چیه؟»
یوان چشمانش را روی نیزه ریز کرد. به‌می‌خوای نظر گنجینه‌ای عادی می‌رسید، چون هیچ هالهٔ منحصربه‌فردی‌تجربه‌م از خود ساطع نمی‌کرد، اما حسِ آشنایی داشت.
یوان پرسید:غیرممکنه «اون یه‌می‌خوای سلاحِ روحه؟»
سر تکان داد: «درسته. این یادگارِ خاندانِ ماست، روحِ اژدها. متأسفانه من اربابش نیستم، برای همین نمی‌تونم از توانایی‌هاش‌نابغه‌ها استفاده کنم. و اگه نگرانی که دارم سعی می‌کنم روی خودم محدودیت بذارم، باید بهت بگم که با وجودِ‌الان اینکه نمی‌تونم از تمامِ پتانسیلش استفاده کنم، اما همچنان سلاحِ فوق‌العاده‌ایه که حتی از گنجینه‌های درجهٔ باستانی هم برتره.»