چپتر 1272: مصیبتِ آسمانی
0فنگ یوشیانگ برای کمک به او نگاه کرد و گفت:آبِ «ا… ارشد! کاری از دستتون برمیاد؟!» از آنجا که این‌نـ… نخستین رویارویی‌اش با مصیبتِ آسمانی بود، طبیعی بود که دست‌پاچه شود.
دونگ یه‌سرشان آهی کشید: «هم‌عادی آره— هم نه.»
«می‌تونم این بار مصیبتِ آسمانی رو براتون پاک کنم،تقریباً اما در آینده بالاخره برمی‌گرده و اون موقع خیلی‌تاریک قوی‌تر می‌شه. برای همین، فقط می‌تونید باهاش روبه‌رو بشید.»
و ادامه داد: «نگران نباشید، جرمتون‌مارهای اون‌قدرها هم بد نبود. مصیبتِ آسمانی‌درآمدند شما رو نمی‌کشه، ولی یکم درد داره.»
فنگ یوشیانگ با اضطراب‌نمی‌کشه آبِ دهانش را قورت‌داره داد: «باید باهاش روبه‌رو بشیم…؟»
شی می‌لی در تلاشی برای دلداری دادن به خودش گفت:دستِ «نـ… نگران نباش… داستانِ آدم‌هایی رو خوندم که از مصیبت‌های آسمانی‌میانِ برای آبدیده کردنِ تنشون استفاده می‌کنن… نباید اون‌قدرها هم بد باشه…»
سپس دونگ یه گفت: «مصیبتِ آسمانی داره شروع می‌شه.تقریباً بهتره از هم فاصله بگیرید تا کار رو برای‌تاریک همدیگه سخت‌تر نکنید. من حواسم بهتون هست که نمیرید.»
با شنیدنِ حرف‌های‌مدتی دونگ یه، خیالشان‌مارهای بسیار راحت‌تر شد.
لحظه‌ای بعد، از هم دور‌ولی شدند تا اینکه دست‌کم پنجاه‌آبِ مایل از یکدیگر فاصله گرفتند.
آسمانِ بالای سرشان برای چند لحظه عادی به نظر می‌رسید، تقریباً انگار‌رفته از دستِ مصیبتِ آسمانی قسر در رفته بودند. با این حال، پس از‌حالی مدتی دوباره تاریک شد و مارهای آبیِ کوچکی میانِ ابرها به رقص درآمدند.
فنگ یوشیانگ در حالی که برای رویارویی با مصیبتِ آسمانی آماده‌دستِ می‌شد، دندان‌قروچه‌ای کرد و گفت: «دفعهٔ بعد که اون عوضیِ دیوونه‌میانِ رو ببینم، قطعاً کاری می‌کنم تقاصِ این کارش رو پس بده!»
نشست و چشمانش‌مدتی را بست تا‌مارهای ذهنش را پاک کند.
هرچند شاید این نخستین باری بود که با یک مصیبتِ‌آبِ آسمانی روبه‌رو می‌شد، اما نخستین باری نبود که یکی از‌نـ… آن‌ها را می‌دید. در آسمان‌های بالایی، مصیبت‌های آسمانی تقریباً هر
بوووم!
روز رخ می‌دادند، بنابراین او افرادِ زیادی را دیده بود که با آن‌ها می‌جنگیدند. افرادِ بسیاری‌مدتی در برابرِ مصیبتِ آسمانی از بین می‌رفتند، اما عده‌ای هم موفق به فرار می‌شدند، و درست همان‌طور‌دیوونه که شی می‌لی گفته بود، برخی حتی از آن‌ها به‌عنوانِ روشی برای آبدیده کردنِ تن استفاده می‌کردند.
فنگ یوشیانگ با خود گفت: اونایی که بی‌گدار به آب می‌زدن‌رقص و با مصیبتِ آسمانی درمی‌افتادن، از بین می‌رفتن، اما اونایی که‌قطعاً آروم می‌موندن و اجازه می‌دادن مصیبتِ آسمانی بهشون ضربه بزنه، زنده می‌موندن.
سرانجام، در میانِ آسمانِ تاریک،ولی آذرخشی قدرتمند و ضخیم بر‌آبِ سرِ فنگ یوشیانگ فرود آمد.
بوووم!
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، زمینِ اطرافِ فنگ یوشیانگ سوخت و سیاه‌انگار شد. انگار بمبی در آن منطقه افتاده بود و چندین‌آبیِ مایل از زمین‌های اطرافش تحتِ تأثیرِ مصیبتِ آسمانی قرار گرفته بود.
فنگ یوشیانگ که درست پیش از برخوردِ مصیبتِ آسمانی،میانِ بیشترِ انرژی روحی‌اش را برای دفعِ آن به کار‌دفعهٔ گرفته بود، توانست زنده بماند، اما از سراپایش خون می‌چکید.
با کمی احساسِ‌شما راحتی در دل آه‌درد کشید: تونستم زنده بمونم…
با این حال، وقتی فهمید ابرهای سیاه بالای‌تقریباً سرش پراکنده نشده‌اند، ناامیدی‌اش بیشتر شد. حتی به‌دوباره نظر می‌رسید آسمان دارد برای ضربهٔ دوم آماده می‌شود.
تعدادِ ضربه‌ها با شدتِ‌چند جرمِ شخص همخوانی داشت و‌تقریباً سه ضربه رایج‌ترین حالت بود.
چند لحظه بعد، دومین آذرخش بر فنگ یوشیانگ فرود آمد.ابرها ویرانیِ ناشی از ضربهٔ دوم حتی از اولی هم سهمگین‌تر‌دیوونه بود، چرا که مصیبتِ آسمانی با هر ضربه فقط قوی‌تر می‌شد.
با برخوردِ دومین مصیبتِ آسمانی، زندگیِ فنگ یوشیانگ برای لحظه‌ای کوتاه از جلوی‌باید چشمانش گذشت. تمامِ زمانی را که با یوان و دیگران گذرانده بود به‌آبدیده یاد آورد، هرچند که این تنها بخشِ کوچکی از تجربه‌اش به شمار می‌رفت.
وقتی ضربهٔ دوم به پایان رسید، فنگ یوشیانگ‌تقریباً تمامِ انرژی روحی‌اش را مصرف کرده بود و‌دوباره در برابرِ آخرین و قوی‌ترین ضربه کاملاً بی‌دفاع ماند.
مصیبتِ آسمانی که داشت برای ضربهٔ دوم انرژی‌می‌رسید جمع می‌کرد، فنگ یوشیانگ روی زمین افتاده بود‌مدتی و با نگاهی خالی به آسمان خیره ماند.
فنگ یوشیانگ زمزمه کرد: «آه... شاید واقعاً امروز‌کوچکی همین‌جا بمیرم... من رو ببخشید، اربابِ جوان...» و‌می‌شد لحظه‌ای بعد، ضربهٔ سوم بر او فرود آمد.
در همین حال، شی می‌لی پس از پایانِ مصیبتِ آسمانی‌اش پیشِ دونگ‌قورت یه برگشت. ظاهرش بسیار بهتر از وضعیتِ فنگ یوشیانگ پس از ضربهٔ‌خوندم اول بود؛ تقریباً انگار اصلاً مصیبتِ آسمانی را از سر نگذرانده بود.
شی می‌لی با خوشحالی خندید: «مصیبتِ آسمانی اون‌قدرها هم بد نبود. انتظارِ خیلی‌بودند بدتری رو داشتم.» و ادامه داد: «حالا می‌فهمم چرا بعضی‌ها ازش برای آبدیده‌رویارویی کردنِ تنشون استفاده می‌کنن. حس می‌کنم بدنم از قبلِ مصیبتِ آسمانی قوی‌تر شده!»
سپس پرسید:بالای «ارشد، فنگ‌چند یوشیانگ کجاست؟»
دونگ یه گفت:مدتی «مصیبتِ آسمانی‌اش باید‌مارهای به‌زودی تمام شود.»
پس از چند‌شما دقیقه سکوت، دوباره به‌درد حرف آمد: «دنبالم بیا.»
شی می‌لی سر تکان داد و به‌دنبالش‌می‌رسید راه افتاد تا به جایی رسیدند که‌حال فنگ یوشیانگ با مصیبتِ آسمانی‌اش روبه‌رو شده بود.
وقتی رسیدند، چشم‌های شی می‌لی از شدتِ‌نظر ناباوری گرد شد. ویرانیِ پیشِ رویش بسیار فراتر‌حال از چیزی بود که خودش تجربه کرده بود.
شی می‌لی برای گرفتنِ جواب به دونگ‌آبیِ یه نگاه کرد: «ا-اینجا چه بلایی نازل شده؟!آماده این کارِ مصیبتِ آسمانیه؟ امکان نداره، مگه نه؟!»
دونگ یه سر تکان داد و توضیح داد: «قدرتِ مصیبتِ آسمانیِ هر شخص به دو عاملِ‌تلاشی اصلی بستگی دارد: سنگینیِ تخلفش و قدرتِ شخصی‌اش. تو شاید امپراتورِ روح باشی، اما قدرتِ واقعیِ‌باشه… فنگ یوشیانگ خیلی بیشتر است، برای همین مصیبتِ آسمانیِ شما دو نفر این‌قدر با هم فرق دارد.»
«صبر کن... اما این فقط در صورتیه که قدرتِ اصلی‌اش‌دستِ رو داشته باشه، مگه نه؟ امکان نداره با قدرتِ فعلی‌اش و‌میانِ به‌خاطرِ اون نفرین بتونه چنین مصیبتِ آسمانیِ قدرتمندی رو تحمل کنه!»
دونگ یه آهی کشید:چند «متأسفانه، آسمان‌ها چنین جزئیاتِ‌می‌رسید کوچکی را در نظر نمی‌گیرند.»
شی می‌لی با فهمیدنِ این موضوع به‌آبیِ وحشت افتاد: «پ-پس چه بلایی سرش اومده؟!رویارویی نگو که مرده؟! نمی‌تونم حضورش رو حس کنم!»
دونگ یه به شیئی که‌ولی در مرکزِ ویرانی روی زمین‌آبِ افتاده بود اشاره کرد: «نمرده، اما...»
شی می‌لی با چهره‌ای کاملاً‌عادی گیج به آن شیءِ بیضی‌شکل‌دستِ در دوردست نگاه کرد: «اون چیه...؟»
شیء سرخ‌رنگ بود و با نمادهای طلایی پوشیده شده‌تقریباً بود. اندازه‌اش به بزرگیِ یک هندوانه می‌رسید، اما مهم‌تر‌تاریک از همه شکلش بود که به یک تخم شباهت داشت.
لحظه‌ای بعد، شی می‌لی‌دوباره فریاد زد: «می‌خوای بگی‌کوچکی اون فنگ یوشیانگه؟! آخه چطور؟!»