چپتر 653: رفتن به دنبال چو لیوشیانگ
0وانگ مینگ با صدای بلند خندید: «هاهاهاها! بـ... ببخشید‌نیستی که می‌خندم، ولی بعد از شنیدنِ داستانت واقعاً نمی‌تونم جلوی‌آرام خودم رو بگیرم! خاندانِ یو آخه چقدر می‌تونه احمق باشه؟!»
«پسرِ خودشون رو چون‌نیازی فلج شده ول کردن؟نیستی این‌قدر مسخره‌ست که خنده‌داره!»
«اینکه تنها بازیکن‌داداش یوان رو بدونِ اینکه‌لحظه‌ای حتی بفهمن ول کردن!»
لی جین‌شی ناگهان گلویش‌چرا را صاف کرد: «اهم!»عادی‌ای و خندهٔ وانگ مینگ برید.
سپس با چهره‌ای جدی به یوان نگاه کرد:عصبانی «یوان، می‌خوای از خاندانِ یو انتقام بگیری؟ هر‌متنفر چی باشه، خاندان‌های ما می‌تونن به‌راحتی نابودشون کنن.»
«انتقام؟ نیازی نیست.»
«چرا؟ عصبانی نیستی؟ هر‌جواب آدمِ عادی‌ای اگه ولش‌پرسید می‌کردن، از خانواده‌ش متنفر می‌شد.»
با صدایی آرام گفت: «هیچ‌وقت نگفتم‌نیستی از دستشون عصبانی نیستم. راستش، هر‌خانواده‌ش بار که یادشون می‌افتم خشمم بیشتر می‌شه.»
«پس چرا انتقام نمی‌خوای؟»
«انتقام می‌خوام، ولی‌کنن می‌خوام به روشِ خودم‌عصبانی انجامش بدم— خودم به‌تنهایی.»
لی جین‌شی با‌داداش لبخند سر تکان داد:لحظه‌ای «می‌فهمم. این‌طوری حتی بهتره.»
پس از صبحانه،نیست یوان با چو لیوشیانگ‌آدمِ به اتاقِ خودش برگشت.
چو لیوشیانگ با لبخندی شیطنت‌آمیز گفت:نیست «فکر می‌کردم بابتِ اینکه ولت کردن‌اگه از خانواده‌ت انتقام نمی‌خوای، داداش یوان.»
یوان در جواب‌کنن لبخند زد: «خب...چرا همه‌چیز عوض می‌شه...»
لحظه‌ای بعد پرسید:داداش «به‌هرحال، هنوز فنگ‌عوض فنگ رو ندیدی؟»
«نه، هنوز نه،نیست ولی باید به‌زودی ببینمش‌آدمِ و خیلی هم مشتاقم.»
«مشتاقی؟ چرا؟»
چو لیوشیانگ پیش از اینکه روی تخت‌عصبانی دراز بکشد و کلاهِ واقعیتِ مجازی را‌خانواده‌ش روی سرش بگذارد، شانه بالا انداخت: «کی می‌دونه.»
یوان هم رفت تا مدتی چنگ بنوازد و بعد برای مبارزهٔ‌فنگ تمرینی با بقیه به میدان برود، چون تا وقتی فنگ یوشیانگ می‌شیو‌بکشد و بقیه را به شهر بیاورد، کارِ دیگری در تزکیهٔ آنلاین نداشت.
در همین حین، چو لیوشیانگ بی‌خیال زیرِ درختی‌عادی‌ای بیرونِ این شهرِ کوچک در جایی از قارهٔ شمالی‌گفت ایستاده بود و بی‌صدا به آسمان خیره شده بود.
«سلام، بانوی جوانِ زیبا. از گوشهٔ چشم‌چرا دیدم که مات‌ومبهوت اونجا ایستاده‌ای و نتونستم‌می‌کردن بی‌تفاوت رد بشم، آخه خیلی خیره‌کننده بودی—»
چو لیوشیانگ برگشت و به مردِ‌چرا جوان و خوش‌قیافه‌ای که روبه‌رویش ایستاده‌ولش بود نگاه کرد: «می‌تونی تنهام بذاری.»
«این‌طوری نباش. انگار خیلی چیزها‌همه‌چیز توی فکرته. اگه بخوای، خوشحال‌هنوز می‌شم به حرف‌هات گوش بدم—»
دوباره حرفش را قطع کرد:عصبانی «دارم به عشقِ زندگیم فکر می‌کنم،می‌کردن برای همین دلم می‌خواد تنهام بذاری.»
«ا... این... من...»
مردِ جوان‌نابودشون با شنیدنِ حرف‌هایش‌نیست زبانش بند آمد.
با این حال، چو لیوشیانگ زیباتر از آن بود‌به‌هرحال که بتواند به این راحتی بی‌خیالش شود. این برایش‌مشتاقی شانسی بود که فقط یک بار در زندگی پیش می‌آمد.
متأسفانه، پیش از اینکه بتواند دوباره دهان باز کند، از گوشهٔ‌می‌کردن چشم متوجهِ شخصِ دیگری شد. این شخص از آسمان فرود آمده‌راستش بود و باعث شد توجهِ مردِ جوان به او جلب شود.
فنگ یوشیانگ از‌نابودشون او پرسید: «شما‌نیست دوستِ اربابِ جوان هستید؟»
چو لیوشیانگ‌نابودشون ابرو بالا‌نیازی انداخت: «اربابِ جوان؟»
می‌شیو با‌خانواده‌ت صدایی آرام گفت:همه‌چیز «خودشه، فنگ فنگ.»
مردِ جوان از پیداشدنِ ناگهانیِ فنگ یوشیانگ‌آدمِ و می‌شیو مبهوت ماند. تا به حال‌می‌شد این‌همه زنِ زیبارو را یکجا ندیده بود.
«خب پس، منتظر چی هستیم؟»
پیش از آنکه مردِ جوان یا چو لیوشیانگ‌نیستی حتی بتوانند واکنشی نشان دهند، فنگ یوشیانگ چو لیوشیانگ‌صدایی را از زمین بلند کرد و به پرواز درآمد.
می‌شیو در حالی که در آسمان‌عوض اوج می‌گرفتند، به او گفت: «تـ...ندیدی تو واقعاً عجله داری، فنگ فنگ...»
«به اربابِ جوان قول دادم که توی دو روز پیشش برگردم،می‌کردن و اصلاً حساب نکرده بودم که باید یو رو رو هم با‌بار خودمون ببریم! حتی اگه اون توی برنامه نبود، می‌خوام سرِ قولم بمونم!»
می‌شیو به او که چهره‌ای‌نیازی بهت‌زده داشت نگاه کرد و‌آدمِ پرسید: «حالت خوبه، چو لیوشیانگ؟»
با صدایی شوکه‌کنن داد زد: «مـ...چرا ما داریم پرواز می‌کنیم؟!»
فنگ یوشیانگ‌خانواده‌ت لبخند زد:جواب «بارِ اولته؟»
چو لیوشیانگ با صدای بلند داد زد: «معلومه!عادی‌ای حداقل می‌تونستی قبل از اینکه منو ببری رو هوا‌گفت یه خبری بدی! اون پایین بندِ دلم پاره شد!»
وقتی چو لیوشیانگ آرام گرفت و به حضور در آسمان عادت‌عادی‌ای کرد، فنگ یوشیانگ خودش را معرفی کرد: «اسمم فنگ یوشیانگه، اما دوستام‌دستشون فنگ فنگ صدام می‌زنن. من وفادارترین خدمتکارِ اربابِ جوانم. از آشناییت خوشحالم.»
«اسمِ من چو لیوشیانگه.»
فنگ یوشیانگ پرسید: «فقط همین؟ از‌عوض رابطه‌ت با اربابِ جوان بیشتر برام‌ندیدی بگو! چطور با هم آشنا شدید؟»
چو لیوشیانگ گفت: «من‌چرا دوستِ دورانِ بچگیشم. توی یه‌اگه پرورشگاه با هم آشنا شدیم.»
«صـ... صبر کن...»
فنگ یوشیانگ ناگهان از حرکت‌نیست ایستاد و با چشم‌هایی گرد‌عادی‌ای به چو لیوشیانگ خیره ماند.
«ا... اربابِ جوان... اون یتیمه؟»
با آنکه نظریه‌های فراوانی دربارهٔ‌عصبانی پیشینهٔ مرموزِ یوان داشت، یتیم‌ولش بودن قطعاً یکی از آن‌ها نبود.
چو لیوشیانگ سر‌نابودشون تکان داد: «هیچ‌وقت‌نیست بهت نگفته بود؟»
فنگ یوشیانگ به‌سرعت‌کنن سرش را به‌چرا نشانهٔ نفی تکان داد.
فنگ یوشیانگ با درکِ این موضوع آهی‌لحظه‌ای کشید: «حالا می‌فهمم چرا اربابِ جوان هیچ‌وقت از‌ببینمش خانواده‌ش حرف نمی‌زنه... چون واقعاً هیچ‌وقت خانواده‌ای نداشته...»
مدتی بعد، به‌نیست مسیرشان برای بردنِ‌نیستی یو رو ادامه دادند.
وقتی چو لیوشیانگ متوجهِ‌کنن نگاهِ می‌شیو شد، پرسید:عصبانی «چرا داری بهم زل می‌زنی؟»
می‌شیو با صدایی بهت‌زده‌نیازی جواب داد: «تو... تزکیه‌ت...نیستی حرفی برای گفتن ندارم...»
چو لیوشیانگ سرش‌داداش را کج کرد و‌لحظه‌ای پرسید: «همم؟ چشه مگه؟»
«خب... خیلی‌نیازی پایین‌تر از چیزیه‌عصبانی که انتظار داشتم...»
«انتظارِ چی داشتی؟ قبلاً‌کنن هم گفتم که وقتِ‌عصبانی زیادی توی این دنیا نگذروندم.»
«می‌دونم... اما...نابودشون شاگرد روح‌نیازی سطح دوم... واو...»
چو لیوشیانگ که در دنیای واقعی یک استادِ روح بود، معلوم‌فنگ شد در تزکیهٔ آنلاین تنها شاگرد روح سطح دوم است؛ سطحی که‌بکشد بیشترِ مردم ظرفِ چند ساعت پس از ساختنِ شخصیتشان به آن می‌رسیدند!
چو لیوشیانگ با بی‌خیالی شانه بالا انداخت: «منظورم اینه که... هیچ‌وقت قصد نداشتم‌متنفر این بازی رو جدی بگیرم، و همین الانشم دارم توی دنیای واقعی تزکیه‌خشمم می‌کنم، پس دلیلی نداره وقتمو برای بالا بردنِ تزکیه‌م توی این دنیا تلف کنم.»
«منطقیه... فکر کنم...»