چپتر 753: اهریمنِ مصنوعی
0دقایقِ زیادی از شروعِ مبارزهٔ یوان با اهریمنِ‌تصمیم مصنوعی می‌گذشت، با این حال او همچنان چیزی جز‌تماشای فنونِ پایه‌ایِ شمشیر در برابرِ اهریمن به کار نمی‌بست.
این موضوع تماشاچی‌ها را گیج کرده‌آنجا بود، چرا که انگار یوان به هر‌نمی‌کرد دلیلی قصد نداشت اهریمن را مُهر کند.
«آخه داره چی‌کار می‌کنه؟ تقریباً‌آره ۱۵ دقیقه گذشته، ولی حتی‌آنجا یه فنِ مُهرِ اهریمن هم نزده.»
«اگه اومدی اینجا مسخره‌بازی‌تماشای دربیاری، برو بیرون! بقیه‌نیم اینجا منتظرن تمرین کنن!»
«آره! برو‌نمی‌شه بیرون! اینجا جای‌نکردنِ مسخره‌بازیِ تو نیست!»
تزکیه‌گرانِ آنجا کم‌کم از‌نیست دستِ یوان کلافه شدند، چون‌کلافه عمداً اهریمن را مُهر نمی‌کرد.
تا آن روز‌تمرین هرگز مُهردارِ اهریمنی به‌مسخره‌بازیِ این آزاردهندگی ندیده بودند.
وان یو ناگهان با لحنی آرام‌بخش به آن‌ها گفت: «همه آروم باشید.» و ادامه داد: «تا جایی که من‌رزمی می‌فهمم، اون داره دقیقاً همون کاری رو می‌کنه که این مکان برایش ساخته شده—اینکه بتونید بدونِ ترس از کشته‌لبخندی شدن، مبارزه با اهریمن‌ها رو تمرین کنید. اینکه از فنونِ مُهرِ اهریمن استفاده نمی‌کنه، دلیل نمی‌شه که تمرین نمی‌کنه.»
تزکیه‌گرانِ حاضر دیگر از استفاده نکردنِ یوان از فنِ مُهرِ‌چند اهریمن شکایتی نکردند و تصمیم گرفتند چند دقیقه‌ای تماشایش کنند‌بروند تا اینکه بی‌حوصله شوند و برای تماشای شخصِ دیگری بروند.
نیم ساعت بعد، تقریباً همه به جز ۲ نفر،کلافه علاقهٔ خود را به تمرینِ یوان از دست داده‌آزاردهندگی بودند و آن دو نفر هم هر دو مدرس بودند.
«برادرِ رزمی وان، می‌تونی بگی چرا این‌قدر به این مردِ‌آنجا جوان علاقه نشون می‌دی؟ به جز قدرتِ بدنیِ چشمگیرش، چیزِ‌مُهردارِ دیگه‌ای در او نمی‌بینم که ارزشِ توجهت رو داشته باشه.»
وان یو لبخندی زد و گفت: «اگه‌بروند هالهٔ مُهرِ اهریمنش رو دیده بودی، می‌فهمیدی.تمرینِ فقط صبور باش. ارزشِ صبر کردن رو داره.»
مدرسِ دیگر سر‌حاضر تکان داد: «هر‌شکایتی چی تو بگی.»
در حالی که یوان غرقِ کسبِ تجربهٔ مبارزه با یک‌شدند اهریمن بود، ناگهان صدای سردی طنین انداخت و رشتهٔ افکارش‌بودند را پاره کرد: «تو واقعاً مُهردارِ اهریمنی؟ چقدر رقت‌انگیزی. هاهاها!»
در کمالِ تعجبِ یوان، اهریمنِ‌آره مصنوعی که از ابتدا ساکت‌آنجا بود، ناگهان به حرف آمده بود!
یوان خبر نداشت که این اهریمن‌های مصنوعی قابلیتی دارند‌ساعت که اگر مبارز پس از گذشتِ زمانِ مشخصی نتواند‌برادرِ آن‌ها را مُهر کند، شروع به مسخره کردنش می‌کنند.
این کار را می‌کردند تا‌نکردنِ با تحقیرِ علنیِ مبارز در برابرِ‌دقیقه‌ای دیگران، فشارِ بیشتری به او بیاورند.
«اگه عجله نکنی‌مسخره‌بازیِ و مُهرم نکنی، همهٔ‌کم‌کم عزیزانت رو می‌خورم... هاهاها!»
«حیف که آدمِ ضعیفی مثلِ تو‌جای نمی‌تونه جلوم رو بگیره! تو محکومی‌دستِ که مرگِ عزیزانت رو جلو چشم‌هات ببینی!»
با شنیدنِ تمسخرِ‌برای اهریمنِ مصنوعی، انگار‌دیگری چیزی درونِ یوان برید.
«خفه شو!»
یوان ناگهان به جلو‌نیست جهید و هاله‌اش با‌دستِ شدتی وحشتناک فوران کرد.
این تغییرِ ناگهانی،تمرین وان یو و مدرسِ‌مسخره‌بازیِ دیگر را غافلگیر کرد.
[ضربهٔ مُهرِ اهریمن!]
یوان سالارِ ملکوت‌حاضر را مستقیماً به سمتِ‌نکردند اهریمنِ مصنوعی تاب داد.
اهریمنِ مصنوعی هالهٔ قدرتمندِ مُهرِ اهریمن را که‌دستِ از شمشیر ساطع می‌شد حس کرد، از این‌مُهردارِ رو با جاخالی دادن به ضربه واکنش نشان داد.
اما شمشیرِ یوان ناگهان در میانهٔ‌جای حرکت تغییرِ مسیر داد و بدنِ‌دستِ اهریمن را تمیز به دو نیم شکافت.
«هاها! بد‌شوند نیست! ولی نمی‌تونی‌شخصِ این‌جوری منو شکست—»
اهریمنِ مصنوعی ناگهان حرفش را قطع کرد، چرا که‌حاضر فهمید بدنش از همین حالا دارد سفت می‌شود، و این‌کنند حس در عرضِ چند ثانیه در سراسرِ بدنش پخش شد.
وقتی به بدنِ خودش نگاه کرد، فهمید‌حاضر توانایی‌های بازسازی‌اش متوقف شده و نیمهٔ پایینیِ بدنش‌دقیقه‌ای از پیش کاملاً به سنگ تبدیل شده است.
اهریمن آرام سرش را بالا آورد تا به یوان نگاه کند که‌تماشایش حالتِ سردی به چهره داشت. در چند ثانیهٔ بعد، آن دو در‌نفر سکوت به یکدیگر خیره ماندند تا اینکه باقیِ بدنِ اهریمنِ مصنوعی مُهر شد.
«خدای من...»
وان یو و مدرسِ دیگر، هر‌نمی‌کنه دو پس از دیدنِ این صحنه‌شکایتی با صدایی مات‌ومبهوت این را گفتند.
تزکیه‌گرانِ دیگرِ آنجا نیز برگشته بودند‌نمی‌شه تا به سمتِ یوان نگاه کنند،تصمیم اما هیچ‌کس تمامِ ماجرا را ندیده بود.
وقتی نگاه کردند، اهریمن روی زمین افتاده بود، بدنش به دو نیم‌تماشایش شده و نیمهٔ پایینی‌اش از پیش سنگ شده بود. با این حال،نفر توانستند مُهر شدنِ باقیِ بدنِ اهریمن را در عرضِ چند ثانیه تماشا کنند.
«چـ-چه اتفاقِ کوفتی‌ای افتاد؟برای با اهریمنِ مصنوعی چی‌کار‌بروند کرد؟ کسی چیزی دید؟»
«نه، من ندیدم. وقتی‌اینکه نگاه کردم، اهریمن از‌نمی‌شه قبل مُهر شده بود.»
با وجودِ اینکه تزکیه‌گرانِ آنجا نمی‌دانستند چه شده است، می‌دانستند اتفاقِ شگفت‌انگیزی رخ داده، چرا که‌تماشایش چهرهٔ مدرسان پر از شگفتی بود، چه رسد به هالهٔ قدرتمندِ مُهرِ اهریمن که لحظاتی پیش‌دست ناگهان فوران کرده بود. همهٔ این تزکیه‌گران آرزو می‌کردند کاش تماشای تمرینِ یوان را ادامه داده بودند.
مدرسِ کنارِ وان یو از او پرسید:نکردند «چه هالهٔ مُهرِ اهریمنِ قدرتمندی... آخه این‌بی‌حوصله مردِ جوان کیه؟ و از کجا پیداش کردی؟»
«جلوی کتابخانهٔ بزرگ پیداش کردم، وقتی ضربهٔ مُهرِ‌بروند اهریمن رو اجرا کرد تا نشانی برای ورود‌دست به اینجا بگیره. وقتی ازش پرسیدم، گفت که تازه‌وارده.»
مدرس با اضطراب آبِ دهانش‌استفاده را قورت داد و لحظه‌ای‌دیگر بعد به اهریمنِ مُهرشده نزدیک شد.
پس از چند ثانیه بررسیِ اهریمنِ مصنوعی، سر‌دیگر تکان داد و گفت: «این اهریمنِ مصنوعی دیگه قابلِ‌کنند استفاده نیست. کاملاً نابود شده. مُهرش خیلی قدرتمند بود.»
«چی؟!»
تزکیه‌گرانِ آنجا از شنیدنِ این حرف جا خوردند.بروند آن‌ها هرگز نشنیده بودند که یک اهریمنِ مصنوعی‌دست تا جایی مُهر شود که دیگر نتواند کار کند.
یوان پس از‌کنید درکِ وضعیت، به‌سرعت عذرخواهی‌دلیل کرد: «مـ-من خیلی متأسفم!»
در دل نالید:استفاده باز هم یه وسیلهٔ‌حاضر تمرینیِ دیگه رو شکستم!
انگار هر بار که‌دیگر روی وسایلِ تمرینی تمرین‌تصمیم می‌کرد، آن وسیله ناگزیر می‌شکست.
یوان لحظه‌ای بعد گفت: «من خسارتش‌شخصِ رو می‌دم...» و در دل خودش‌نفر را آماده کرد تا بهای سنگینی بپردازد.
اما مدرس تنها به حرفش خندید و با تکان‌حاضر دادنِ دستش گفت: «نگرانش نباش، پسرِ جوان. این چیزها خیلی‌کنند قدیمی‌ان، برای همین از قبل تو فکرِ عوض کردنشون بودم.»
البته، این اهریمن‌های مصنوعی هر روز تعمیر و نگهداری‌نکردنِ می‌شدند تا مثلِ روزِ اول نو بمانند، اما مدرس این‌شوند را به یوان نگفت تا او احساسِ بدی پیدا نکند.